мини|320x320пкс|Хермес Психопомп седи на карпа, подготвувајќи се да одведе мртва душа во подземјето. Атички лекит со бела основа, околу 450 п.н.е., Државни колекции на антиквитети (Инв. 2797) Во старогрчката митологија, подземјето или Ад () — посебно царство (едно од трите царства што го сочинуваат космосот) каде што поединецот оди по смртта. Најраната идеја за задгробен живот во старогрчката митологија е дека, во моментот на смртта, психата на поединецот е одвоена од трупот и прренесена во подземјето.Homer's Iliad & Odyssey Во раната митологија (на пр., хомеровите „Илијада“ и „Одисеја“) мртвите биле неселективно групирани заедно и воделе таинствена пост-егзистенција; меѓутоа, во подоцнежната митологија (на пр., платонската филозофија) почнале да се појавуваат елементи на постмортална пресуда со тоа што добрите и лошите луѓе биле одвоени (и просторно и во однос на третманот).

Самото подземје - вообичаено наречено Ад, според неговиот бог-заштитник, но познато и под разни метоними - е опишано како место кое се наоѓа на периферијата на земјата, или е поврзано со надворешните граници на океанот (т.е. Океан, повторно исто така бог) или под земјата.For use of the metonymic description "the world below" (hupenerthe), see Hom. Il. 3.278, 20.61; for the formulaic statement "beneath the depths of the earth" see Hom. Od. 24.204; Il. 22.482-83. Темнината и недостатокот на сончева светлина се вообичаени карактеристики поврзани со подземјето и, на овој начин, даваат директен контраст и со „нормалноста“ на земјата на живите (каде што сонцето сјае) и со светлината поврзана со планината Олимп (царството на боговите).Homer Odyssey 6.44-45. што се разбира и во однос на трајната состојба на темнина, но и како потенцијална етимолошка врска со Ад како „невидено место“. Подземјето е создадено исклучиво за мртвите и затоа смртниците не влегуваат во него - со само неколку јунаци (кои презеле митска катабаза: Херакле, Тезеј, Орфеј, можеби и Одисеј, а во подоцнежните римски претстави и Енеја).There is still no scholarly consensus on whether Odysseus' nekuia (Od. 12) is to be understood as either a necromantic act that took place on the borders of the underworld, or a catabatic act that involved him entering the underworld proper.

Географија Влез на подземјето Починатите можеле да влезат во подземјето преку различни патишта, но можеби најчестиот приказ е оној на кормиларот Харон кој ги превезува преку реката. Ова бил особено чест мотив на атинските лекити (погребни вазни) од бела основа од петтиот век п.н.е. и тешко е да се датира оваа фигура многу порано од 6 век п.н.е. (можеби последниот од жителите на Ад што „се појавил“). Иако Харон не се појавува во најраните митски извори, сепак постоело суеверие дека незакопаните не можеле да преминат додека не добијат соодветен погреб (најпознати примери се Патрокле и Хектор во Илијада). Алтернативно, на Хермес Психопомп можело да се потпре и да го води починатиот во подземјето и се појавува првпат во книгата 24 од Одисеја на Хомер (исто така чест мотив на лекити од бела основа). Ад бил добро познат по своите порти (πύλαι Ἀίδαο: Хомер Il. 5.646, 9.312, 23.71, Одисеја 14.156), а еден од епитетите на Ад (богот) е „затворач на портата“ (πυλάρτης: Хомер Il. 8.367, 13.415, Одисеја 11.277).

Реки Реките се темелен дел од топографијата на подземјето и се наоѓаат во најраните изворни материјали: Во хомеровата Илијада, „духот“ на Патрокле конкретно споменува порти и река (неименувана) во Ад;Hom. Il. 23.71, 23.74 во хомеровата Одисеја, „духот“ на мајката на Одисеј, Антиклеја, опишува дека има многу „големи реки и ужасни потоци“, а се споменува и најмалку четири специфични реки.Homer Odyssey 11.157 Хелен Гербер претпоставила дека реките каде што пловел Харон го отсликувале небото во грчко-римската мисла. Меѓутоа, во пошироката митолошка традиција, постојат повеќе водни површини кои се поврзани со подземјето (варијабилни по број и комбинација во зависност од изворот), чии имиња може да се разберат како одраз на специфично поврзување со смртта. .Heraclitus' Homeric Problems (All.) 74.1-5)

Стикс може да се смета за најистакнатата и најпозната од реките на подземниот свет. Таа е единствената именувана подземна река спомната во хомеровата ИлијадаHom. Il. 2.755, 8.369, 14.271, 15.37– најраниот митолошки текст што се однесува на Ад – како и во три од Хомерските химни.Demeter 259, 423; Apollo 84-86; Hermes 519 Таа не е само река на подземниот светOd. 10.514 = Il. 2.755; Il. 8.369 туку и, во поширока смисла, неповредливата вода врз која боговите се колнатOd. 5.184-6 = Il. 15.36; cf. Il. 14.271 и божица сама по себе (ќерка на Океан и Тетида).Hes. Theog. 361, 389-403, 775-776, 782-806 Во подоцнежните традиции таа често служи како влез во подземниот свет, преку кој Харон (превозникот на мртвите) ги пренесува починатите за да влезат во подземјето. Таа е позната и како река на омразата. Постојат неколку реки со името Стикс во реалниот свет: според Херодот, Страбон и Плиниј Постариот, таа се наоѓала во Аркадија;Hdt 6.74, Strabo 8.8.4, Pliny HN 2.231 додека Павсаниј лоцира една во Нонакрис.Paus. 8.17.6 Ахерон е реката на маката или реката на жалоста. Таа се спомнува во многу рани извори на архајската поезија, но е помалку истакната и подоцнежна во однос на Стикс.e.g., Alc. 38A, Sapph. 95, Pind. Pyth. 11.21, Nem. 4.85, fr. 143, Soph. fr. 523 Во некои митолошки прикази, Харон ги пренесува мртвите преку Ахерон, наместо преку Стикс.e.g., Aesch. Sept. 856 Во некои алтернативни извори Ахерон е езероe.g., Eur. fr. 868 и исто така функционира како синоним за подземниот свет.Aesch. Ag. 1160; Pind. Pyth. 11,21 Павсаниј опишува река со име Ахерон во Епир, Теспротија, која се влева во мочурливо езеро и се соединува со реката Кокит (како и нејзиниот хомеровски пандан), што Павсаниј го наведува како инспирација за хомеровиот опис на подземниот свет.Paus. 1.17.5 Ова место е поврзано и со конкретни примери на некромантски ритуали и/или катабази од митското минато. Исто така, подоцнежните традиции спомнуваат река Ахерон во Куми, Италија, која исто така била конкретно поврзана со катабазичната работа на Одисеј.Lucr. 6.760-764. Sometimes called the Acherusian lake (from the Latin tradition), see Strabo 5.4.4-6 Флегетон е реката на огнот (Pyriphlegéthōn потекнува од изразот puri phlegethonti, „што гори како оган“). Таа има само едно спомнување во хомеровата Одисеја (Пирифлегетон), каде што е опишана како река што се влева во Ахерон,Hom. Od. 10.513 а потоа повторно не се појавува во изворите сè до Платон.Plato Phaedo 113a-b Според Платон, оваа река води кон длабочините на Тартар и е поврзана со казна (особено за луѓе кои ги тепале своите татковци и мајки). Во близина на Куми постоела река/поле со ова име – задржувајќи ја поврзаноста со „горењето“ поради локалните топли извориStr. 5.4.5-6; Lucr. 747-748; Diod. Sic. 4.22.1-2; Plin. HN 3.61; Dio Cass. 48.50-51 – што Страбон експлицитно го поврзува со хомеровиот подземен свет.Strabo 1.2.18 and 5.4.5 (likely following this earlier Greek historian Ephorus) Кокит е реката на плачот (од „kōkuein“, „да плаче, да жали“). И таа има само едно спомнување во хомеровата Одисеја, каде што е опишана како гранка на Стикс што се влева во Ахерон. Според Платон, Кокит е кружна река што се излева во Тартар и е поврзана со казната на убијците.Pl. Phd. 113b-c, 114a Името го носи и река во Теспротија и Куми која се спојува со Ахерон (види погоре). Лета е реката на заборавот, а името го добива од Лета, божицата на заборавот. Во подоцнежните прикази, гранка од топола што капе со вода од Лета станала симбол на Хипнос, богот на сонот. Некои извори спомнуваат рамнина на Лета, наместо река.Plato Republic Океан е реката што го опкружува светот,The Iliad и ја означува границата меѓу земјата на живите и подземниот свет.The Odyssey

Асфоделски ливади Асфоделските ливади се место во подземјето каде што живеат поголемиот дел од починатите. Името се појавува уште во хомеровата „Одисеја“ (11.359), каде што се појавува во одисејовиот преглед на подземјето (технички наречен поле на асфодел: ἀσφοδέλὸς λειμών). Не е јасно што точно подразбирале луѓето во ова „поле“, при што научниците се поделени помеѓу тоа дали го поврзуваат со цветниот асфодел (род, Asphodelus L.) или со поле со јасен (базирајќи го ова на етимолошката конструкција на σφοδέλὸς > σποδός, „јасен“).

Елизиум/Елизиски полиња Елисејските полиња претставувале утописки, рајски задгробен живот резервиран за посебно истакнати поединци. Тие за прв пат се споменуваат во хомеровата книга 4 од „Одисеја“ каде што на Менелај му е ветено дека ќе оди таму наместо да умре (и со тоа се разликува од вистинскиот задгробен живот): опишано е дека се наоѓа на работ на земјата и е местото каде што животот е „најлесен за луѓето“. Сепак, Менелај не ја добива оваа судбина поради нешто што го направил за време на својот живот, туку затоа што е зет на Зевс (бидејќи е во брак со Елена). Меѓутоа, во „Дела и денови“ на Хесиод, ова е рај што јунаците можеле да го достигнат. На крајот, како што концептите за задгробниот живот се прошириле и станале „подемократски“, генерално праведните можеле да бидат испратени во Елисејските полиња откако ќе бидат судени од судиите на подземјето, Радамант и Минос.

Острови на Блажените До времето на Хесиод, Елисејските полиња биле познати и како Острови на среќата или Острови на блажените. Островите, кои понекогаш се третирале како географска местоположба на Земјата, станале познати како место за награда во подземјето за оние кои биле оценети како исклучително чисти.Pindar, Olympian Ode 2. 57 ff

Тартар Во некои грчки извори, Тартар е друго име за подземјето (што служи како метоним за Ад), додека во други тоа е сосема различно царство одвоено од подземјето. Хесиод најпознат го опишува Тартар како место кое се наоѓа под подземјето колку што е земјата под небото.Buxton pg.213 Како и Ад, и тој е толку темен што „ноќта се истура околу него во три реда како јака околу вратот, додека над него растат корените на земјата и на неожнеаното море“.Garland pg.51 Најпознатите жители на Тартар се Титаните; Зевс ги фрлил Титаните заедно со својот татко Крон во Тартар откако ги победил.Garland pg.50 Хомер напишал дека Крон потоа станал крал на Тартар.Albinus pg.87 Според платоновата „Горгија“ ( околу 400 п.н.е.), душите се судат по смртта, а Тартар е местото каде што злите добиваат божествена казна. Тартар се смета и за првобитна сила или божество заедно со ентитети како што се Земјата, Ноќта и Времето.

Познати жители Ад Ад бил најстариот син на титаните Крон и Реја; брат на Зевс, Посејдон, Хера, Деметра и Хестија и според старогрчката митологија бил бог на подземјето. Кога тројцата браќа го поделиле светот меѓу себе, Зевс ги добил небото, Посејдон морето, а Ад подземјето; самата земја била поделена меѓу тројцата. Затоа, додека одговорноста на Ад била во подземјето, нему му било дозволено да има моќ и на земјата. Сепак, самиот Ад ретко излегувал надвор од неговото подрачје, а за оние кои живееле на земјата, неговите намери и личност останале таинствени.Mirto pg.21 Во уметноста и книжевноста, Ад е прикажан како строг и достоинствен, но не како жесток мачител или сличен на ѓавол. Сепак, Ад се сметал за непријател на целиот живот и бил мразен и од боговите и од луѓето; жртвите и молитвите не го смирувале, па смртниците ретко се обидувале. Тој исто така не бил мачител на мртвите, а понекогаш се сметал за „Зевс на мртвите“ бидејќи бил гостопримлив кон нив.Garland pg.52 Поради неговата улога како господар на подземјето и владетел на мртвите, тој бил познат и како Зевс Хтониос („пеколниот Зевс“ или „Зевс на долниот свет“). Оние кои биле казнувани во Тартар биле назначувани од другите богови за одмазда. Во грчкото општество, многумина го сметале Ад за најмалку сакан бог, а многу богови дури имале и одвртност кон него, а кога луѓето му принесувале жртва на Ад, тоа било доколку сакале да се одмаздат на непријателот или да им се случи нешто страшно.