Болдвин IV (1161–1185), познат како Лепрозниот Крал, бил крал на Ерусалим од 1174 до неговата смрт во 1185 година. Болдвин се искачил на престолот кога имал тринаесет години и покрај тоа што имал лепра. Тој започнал неколку обиди да ја ограничи растечката моќ на муслиманскиот владетел Саладин, иако голем дел од неговиот живот бил обележан со внатрешни борби меѓу благородниците во кралството. Во текот на неговото владеење, а особено кон крајот на својот живот, бил загрижен за неговото наследување, работејќи на избор на соодветен наследник и спречување на криза со наследувањето. Избирајќи компетентни советници, Болдвин владеел со просперитетна крстоносна држава, заштитувајќи ја од Саладин.
Родителите на Болдвин, кралот Амалрик и Агнес од Куртне, се разделиле кога Болдвин имал две години. На девет години, бил испратен да се школува кај надбискупот Вилијам од Тир. Вилијам забележал прелиминарни симптоми на лепра, но Болдвин бил дијагностициран дури откако го наследил својот татко како крал. Потоа, неговите раце и лице губеле чувства. Тој го совладал јавањето коњи и покрај постепеното губење на чувството во екстремитетите и се борел во битки до последните години од животот. Прво, Мајлс од Планси владеел со кралството во име на Болдвин, а потоа грофот Рејмон III од Триполи ја презел власта сè додека Болдвин не наполнил полнолетство во 1176 година. Агнес од Куртне, мајката на Болдвин, потоа се вратила на дворот, и тој се зближил со неа и нејзиниот брат, Жослен. Агнес имала значително влијание врз својот син, неговиот двор и политиката на кралството за време на неговото владеење.
Штом ја презел власта, Болдвин планирал инвазија на Египет, која пропаднала поради несоработката на неговите вазали. Лепрата го спречила Болдвин да се ожени; се надевал дека ќе абдицира кога неговата постара сестра, Сибила, ќе се омажи за Вилијам од Монферат во 1176 година, но Вилијам починал следната година. Саладин го нападнал кралството во 1177 година, но Болдвин и благородникот Рејналд од Шатијон го одбиле кај Монжисар, со што Болдвин стекнал слава. Во 1180 година, за да го спречи државниот удар на грофот Рејмон III од Триполи и принцот Боемунд III од Антиохија, Болдвин ја натерал Сибила да се омажи за Ги од Лузињан. Сепак, на Ги му се спротивставиле голем дел од благородништвото и наскоро трајно го нарушил својот однос со Болдвин преку неговата непослушност. Иако Болдвин сакал да абдицира, внатрешните несогласувања што следеле го принудиле да остане на престолот, бидејќи само тој бил способен да го обедини раскараното благородништво.
Болдвин повторно го отфрлил Саладин во 1182 година во Битката кај Ле Форбеле, но лепрата го направила речиси неспособен во 1183 година. Откако Ги не успеал да води, Болдвин го лишил од наследство и го крунисал синот на Сибила, Болдвин V, за ко-крал пред да отпатува во носилка за да ја прекине опсадата на Керак од страна на Саладин. Поради нивното одбивање да присуствуваат на дворот, Болдвин не успеал да го поништи бракот на Сибила со Ги и да го конфискува феудот на Ги во Аскалон. На почетокот на 1185 година, тој договорил Рејмонд да владее како регент за синот на Сибила, кој починал од треска пред 16 мај 1185 година. Две години по неговата смрт, неговото кралство било уништено од Саладин во Битката кај Хатин.
Детство Бoлдвин е роден во средината на 1161 година, веројатно во Аскалон, но за тоа нема официјален запис. Неговите родители биле Амалрик, тогаш гроф на Јафа и Аскалон, и Агнес од Куртенеј, што го прави првиот принц чијшто родители биле родени во крстоносните држави. Кум на Балдуин бил неговиот чичко по татко, кралот Балдуин III, кој се пошегувал дека неговиот подарок за крштевањето е Кралството Ерусалим. Кралството и другите крстоносни кнежевства, иако опкружени со арапски муслимански држави, биле управувани од Франките, француско-говорни католици кои пристигнале во Левант од Западна Европа и останале западни по култура. Балдуин III бил млад и неодамна оженет, па пристапувањето на неговиот внук изгледало малку веројатно; сепак, тој умрел без деца во 1163 година. Амалрик бил негов наследник, но благородниците на кралството силно се спротивставиле на сопругата на Амалрик, Агнес; историчарот Бернард Хамилтон сугерира дека тие веројатно се чувствувале загрозени од можноста за нејзино зголемено влијание. Високиот суд го принудил Амалрик да се согласи на поништување на бракот поради сродство за да биде прифатен како крал. Амалрик успеал неговите и Агнесини деца, Сибила и Балдуин, да бидат прогласени за легитимни и покрај поништувањето.
Бидејќи Агнес се премажила набргу по поништувањето (прво со Иго од Ибелин, а потоа со Рејналд од Сидон ), Болдвин пораснал без мајка; Хамилтон претпоставува дека таа го гледала Болдвин само во јавни пригоди. Тој исто така ретко ја гледал својата сестра, Сибила, која била одгледана во манастирот Свети Лазар од нивната пратетка Јовета. Кога Болдвин имал шест години, кралот Амалрик се оженил со Марија Комнена, која не била блиска со Болдвин. Кралицата Марија била амбициозна жена која, според мислењето на Хамилтон, веројатно го гледала Болдвин како пречка за нејзиното потомство. лево|мини|Другарчињата го штипкаат Болдвин, а Вилијам од Тир ги открива првите симптоми на лепрата на Болдвин, во „Естоар д'Еракле“, насликана во Франција во 1250-тите За да се осигури дека неговиот син и очигледен наследник ќе добие добро образование, кралот Амалрик го испратил деветгодишниот Болдвин да живее со Вилијам од Тир, софистициран и многу патуван свештеник познат по својата ученост. Вилијам забележал дека, за разлика од другите благородни деца на игралиштето, Болдвин не плачел кога го штипкале неговите врсници. По повеќекратни извештаи за ова, Вилијам сфатил дека Болдвин не може да чувствува болка во десната рака и се загрижил за здравјето на момчето. Амалрик го ангажирал арапскиот лекар Абу Сулејман Давуд да го лекува Болдвин и неговиот роднина, Абул'Хаир, за да го научи момчето јавање, суштинска вештина за франкски благородник. Имајќи чувство во едната рака, Болдвин научил да го контролира својот коњ користејќи ги само колената и го совладал јавањето и покрај овој хендикеп. Се сомневало дека Болдвин имал лепра, но без видливи симптоми, лекарите се двоумеле да го дијагностицираат поради стигмата и ограничувањата со кои ќе се соочи момчето; Доколку таква дијагноза била поставена кога бил дете, од Болдвин можеби ќе се барало со закон да се приклучи на Редот на Свети Лазар, воен ред составен од засегнати витези и сержани.
Вилијам рекол дека Болдвин бил рано созреан, решителен и оптимистичен наспроти неговата болест како адолесцент. Тој го наследил убавиот изглед, обликот на телото и начинот на одење и изразување од својот татко. Болдвин брзо учел, но пелтечел. Уживал да слуша приказни и часови по историја. Неговата меморија била одлична и не заборавал ниту љубезност ниту навреди што му ги нанеле другите.
Во 1169 година, Амалрик почнал да бара зрел сопруг за Сибила, за да може способен регент да владее со кралството во случај Амалрик да почине додека Балдвин сè уште бил дете. Грофот Стефан I од Сансер ја прифатил понудата. Откако се развиле неговите симптоми, доаѓањето на престолот на Балдвин станало неизвесно и вниманието се свртело кон Сибила и Стефан, но нивното венчавање пропаднало. Во јуни 1174 година, Амалрик се разболел од дизентерија и починал на 11 јули 1174 година, оставајќи малолетен наследник, како што се плашел дека може да се случи. мини|Патријархот Амалрик го крунисува кралот Болдвин IV, како што е прикажано во изданието на „ Прекуморска Историја “ од крајот на 13 век По смртта на Амалрик, Високиот суд се состана за да разговара за наследувањето на кралството. Иако Болдвин не беше дијагностициран, Хамилтон веруваше дека Високиот суд сигурно бил свесен за сомневањата на кралските лекари дека Болдвин се заразил со лепра. Сепак, немаше одржлива алтернатива за наследување на Амалрик. Болдвин беше единствениот син на кралот; од вториот брак на Амалрик се родија две ќерки, од кои само Изабела го преживеа детството. Женското наследување беше експлицитно дозволено, но Сибила беше немажена адолесцентка, а Изабела имаше само две години. Машките кандидати, братучедите на Амалрик, принцот Боемунд III од Антиохија, Болдвин од Антиохија и грофот Рејмонд III од Триполи, беа политички несоодветни: Боемунд беше врзан за далечната Антиохија, Болдвин беше во служба на византискиот император Мануел I Комнин, а Рејмонд беше практично странец за бароните по девет години поминати во муслиманско заробеништво.
По три дена размислување, Болдвин IV бил едногласно избран, со очекување дека ќе се најде сопруг за Сибила да го наследи доколку се докаже дека е засегнат. Латинскиот патријарх на Ерусалим, Амалрик од Несле, го крунисал младиот крал во Црквата на Светиот Гроб. Иако средновековните владетели обично биле крунисувани во недели, 15 јули 1174 година бил избран за крунисувањето на Болдвин, бидејќи тоа била 75-годишнината од успешното завршување на опсадата на Ерусалим од страна на Првата крстоносна војна.
Регентство мини|Печат на Рејмонд III од Триполи Додека не наполнил 15 години (што било 15 години во Кралството Ерусалим), на Болдвин му бил потребен регент кој ќе владее во негово име. Владата првично ја презел сенешалот, Мајлс од Планси. Кратко потоа, грофот Рејмонд III од Триполи пристигнал во Ерусалим и се пријавил за регентство како најблизок роднина на кралот. Мајлс бил убиен во октомври 1174 година додека се обидувал да ја прошири својата власт врз владатa. Со едногласна поддршка од бискупите и повеќето благородници на кралството, Рејмонд бил именуван за регент по дводневна дебата предводена од 13-годишниот крал. Ниту еден нов сенешал не бил назначен две години, па затоа младиот и болен крал претседавал со мачните состаноци на Високиот суд кога Рејмонд бил отсутен на воени должности или во Триполи.
Мајката на Болдвин, Агнес, се вратила на дворот кога Рејмонд станал регент. Историчарите често ја обвинуваат дека ја експлоатирала состојбата на нејзиниот син за лична корист; Хамилтон забележува дека современите извори, вклучувајќи го и учителот на Болдвин, Вилијам од Тир, се силно пристрасни против неа. Хамилтон верува дека Болдвин немал спомени за својата мајка бидејќи пораснал без неа уште од двегодишна возраст, но дека таа станала посветено љубезна кон него и тој развил силна приврзаност кон неа.
На почетокот на 1175 година, Саладин, основачот на Ајубидскиот султанат, го опсадил градот Алепо, кој бил под контрола на Зенгидите, а жителите на градот посакале крстоносците да извршат диверзија. Ова била првата можност на Болдвин да предводи во воена кампања. На крајот на пролетта, Болдвин го напуштил Ерусалим, преминувајќи ја Самарија и Галилеја. Целта бил Дамаск, чиј предел бил ограбен и запален од крстоносците; операцијата била успешно повторена во август следната година. Според историчарот Пјер Обе, Болдвин и Рејмон III од Триполи ја победиле дамаската војска предводена од братот на Саладин, Туран-Шах, кај Анџар.
За време на регентството на Рејмонд, беше потврдено дека Болдвин бил заразен со лепра. Не е јасно од кого ја добил. Медицинскиот историчар Пирс Мичел заклучува дека мора да станува збор за некој со кого Болдвин поминал многу време на млада возраст, како што е член на семејството, доилка или друг слуга, и кој не покажувал лесно видливи симптоми. Пубертетот можеби го забрзал развојот на лепроматозната форма на болеста, а неговата состојба брзо се влошила. Најтешко погодени биле неговите екстремитети и лице, што ги правело неговите поданици да се чувствуваат непријатно кога му се приближувале. Сепак, на изненадување на муслиманските набљудувачи и спротивно на вообичаената практика, Болдвин никогаш не бил сегрегиран. Како лепрозен, тој не можел да се ожени ниту да очекува да има деца; затоа станало приоритет да се договори брак за сестрата на Болдвин и претпоставена наследничка, Сибила. Изборот на Рејмонд бил Вилијам Монфератски, братучед и на светиот римски цар Фридрих Барбароса и на францускиот крал Луј VII.
Лично владеење