Бунтот на градоначалникот Алберт () — бунт од 1311–12 година на градските верници од полскиот град Краков против војводата Владислав I Локетек. Бунтот го предводил Алберт кој според Магдебуршкиот закон бил сметан за градоначалник на Краков. Овој бунт завршил со победата на војводата Владислав и казнувањето на граѓаните на Краков.
Заднина Откако градот Краков бил разочаран за време на монголската инвазија на Полска во 1241 година, каде тој повторно бил воспоставен во согласност со Магдебуршкиот закон од принцот Болеслав V Срамежливиот.Jan Hahn, Ilustrowana historia Śląska w zarysie, Narodowa Oficyna Śląska, Zabrze 2012, Во 1291 година, Краковското војводство преминало под власта на кралот на Премислидската династија — Венцеслав II Бохемски, кој во 1300 година станал крал на Полска. По истребувањето на Премислидите во 1306 година, војводата од Пјаст Владислав I Локетек ја презел власта во Краков, додека во 1310 година Бохемијата преминала во рацете на Луксембуршката династија. Новиот крал, Јован Бохемски, продолжил да ја бара полската кралска титула, и покрај тоа, тој се стремел да ги вазалира војводите од Пјастската династија кој што биле во соседниот шлески регион.
Бунт Во 1311 година, Алберт (?-1317), градоначалник на Краков (1290-1312), започнал бунт против владеењето на принцот Владислав, со цел дотогашниот главен град на Полската покраина Сениорат, да го предаде на Луксембуршката династија. Бунтот бил прогермански и антиполски, и од политичка и од културна страна.Proceedings of the American Philosophical Society. Vol. 120, No. 2, 1976, : „The second example of secular literature is the 126 Leonine verses in 21 stanzas which constitute the poem De quodam advocate Alberto (early fourteenth century, post 1311). Albert had been the civil administrator of Cracow under Duke W. Lokietek and had led an unsuccessful revolt against Piast leadership in conjunction with the bishop of Cracow, Jan Muskata. The orientation of this uprising was anti-Polish and pro-German, in both a cultural and a political sense, and it had been repressed with great severity. The poem itself, from the hand of an anonymous Pole whose Germano- phobia prevades the text, is cast in the form of a posthumous confession by an Albert conjured from the grave. Its worth as a historical source is clearly limited, but as a literary endeavor it is a clever piece of satire and political propaganda.“ Алберт, самиот со германско или чешко потекло, имал поддршка од некои германски граѓани на градот. Тој исто така имал поддршка од епископот Јан Муската, кој бил со германско-шлеско потекло, и шлескиот војвода Болко I од Ополе, како и многу граѓани на Краков. Откако Владислав го опсадил градот, бунтот завршил со неуспех.
Последици Алберт избегал во Бохемија и неговата куќа била срушена, додека полскиот примас, надбискупот Јакуб Швинка од Гњежно, го обвинил епископот Муската дека е „непријател на полскиот народ“. По бунтот, градот Краков изгубил голем број од многуте привилегии, поради поддршката која што ја давале неговите граѓани за време на востанието. Од гледна точка на принцот Владислав, бунтот бил мотивиран од чувства против Полска и германскиот поданик, додека граѓаните ја докажале својата нелојалност.
Востанието било опишано во современата латинска песна De quodam advocate Cracoviensi Alberto („За одреден Рив Алберт од Краков“) напишана од анонимен автор, која може да се опише како „германофобична“.
Наводи
Категорија:Европа во 1312 година Категорија:Војни на Полска Категорија:Опсади на Краков