Хуго де Врис (роден на година — починал на година) — холандски научник кој работел на ботаника и генетика. Тој е еден од раните основачи на генетиката. Познат е по тоа што ја развил идејата за „гени“ и по повторното откривање на законите за наследување, слични на работата на Грегор Мендел. Иако првично не знаел за Менделовите истражувања, подоцна сфатил дека тие се многу слични.
Тој исто така го вовел поимот „мутација“ и ја предложил идејата дека еволуцијата може да се случува преку нагли промени (мутации).
Ран живот Хуго де Врис бил роден во 1848 година како најстар син во семејство на Герит де Врис, кој бил адвокат и подоцна политичар во Холандија, и Марија Еверардина Реувенс, чие семејство било поврзано со академскиот свет.
Неговиот татко подоцна добил висока државна функција и семејството се преселило во Хаг. Од мали нозе, Иго покажувал силен интерес за растенијата и ботаниката, и уште како ученик правел хербариуми кои добивале награди во училиштата во Харлем и Хаг.
Во 1866 година, Хуго де Врис започнал студии по ботаника на Универзитетот во Лајден. Со голем интерес присуствувал на предавањата и теренските вежби на професорот В. Ф. Р. Сурингар, но најмногу го привлекла експерименталната ботаника опишана во учебникот „Учебник по Ботаника“ од Џулиус фон Сакс
Тој бил силно инспириран и од идеите за еволуција на Чарлс Дарвин, иако неговиот професор Сурингар бил скептичен кон тие теории. Де Врис ја напишал својата дисертација за влијанието на топлината врз корените на растенијата и намерно вклучил Дарвинови идеи за да предизвика расправа со својот професор. Студиите ги завршил во 1870 година.
Рана кариера По кратко време на предавање, Хуго де Врис во септември 1870 година заминал во Хајделберг, каде што посетувал часови по хемија и физика и работел во лабораторијата на Вилхелм Хофмајстер. Подоцна, во текот на истата академска година, се приклучил на истражувачката лабораторија на Џулиус фон Сакс во Вирцбург, каде што се фокусирал на проучување на растот кај растенијата.
Помеѓу 1871 и 1875 година работел како наставник по ботаника, зоологија и геологија во училишта во Амстердам, но за време на одморите редовно се враќал во Хајделберг за да продолжи со своите научни експерименти.
Во 1875 година, пруското Министерство за земјоделство му понудило на Хуго де Врис професорска позиција на новиот Кралски земјоделски колеџ во Берлин, кој сè уште не бил изграден. Додека чекал да започне проектот, тој се вратил во Вирцбург, каде што продолжил да ги проучува земјоделските култури и соработувал со Џулиус фон Сакс.
Бидејќи берлинскиот колеџ доцнел со отворање, во 1877 година кратко време предавал на Универзитетот во Хале-Витенберг. Истата година добил понуда да стане предавач по физиологија на растенијата на новиот Универзитет во Амстердам. Во 1878 година бил унапреден во вонреден професор, а во 1881 година станал редовен професор, делумно за да не премине во Берлин, кој конечно се отворил истата година.
Подоцна, од 1885 до 1918 година, де Врис бил професор и директор на Ботаничкиот институт и ботаничката градина во Амстердам.
Дефиниција на генот Во 1889 година, Хуго де Врис ја објавил книгата „Интрацелуларна пангенеза“, во која развил изменета верзија на теоријата за пангенеза на Чарлс Дарвин од 1868 година. Во ова дело, тој предложил дека различните особини кај живите организми се контролирани од посебни наследни единици.
Според него, наследувањето се одвива преку мали „честички“ кои ги пренесуваат карактеристиките. Тој ги нарекол овие единици „пангени“, а подоцна, околу 20 години подоцна, терминот бил скратен во „гени“ од Вилхелм Јохансен.
Повторно откривање на генетиката мини|Уго де Врис во 1890-тите За да ја поткрепи својата теорија за пангените, која во тоа време не привлекла големо внимание, Хуго де Врис во 1890-тите спровел серија експерименти со вкрстување (хибридизација) на различни сорти растенија.
Без да знае за работата на Gregor Mendel, тој ги објаснувал резултатите со идеи слични на законите за доминантни и рецесивни особини, раздвојување на наследните фактори и нивна независна распределба. Овие принципи му помогнале да го објасни односот 3:1 кај фенотиповите во втората генерација.
Неговите резултати ја зајакнале идејата дека наследните особини се пренесуваат преку одделни „честички“, како што тој ги нарекувал. Хуго де Врис подоцна предложил дека „гените“ можат да ја преминуваат границата меѓу различни видови, при што исти наследни единици би можеле да бидат одговорни за слични особини, како на пример влакнестост кај различни видови цвеќиња.
Иако во поширока научна смисла идејата делумно се поклопува со концептот на ортологни гени (гени наследени од заеднички предок кои често задржуваат слични функции), де Врис првично замислувал директно физичко пренесување или „вкрстување“ на гени меѓу видови.
Денес се знае дека вакви преноси се навистина можни, но се многу ретки кај сложени организми и се објаснуваат преку процесот на хоризонтален пренос на гени.
Неговите истражувања во генетиката исто така влијаеле на други научници, меѓу кои и Џантина Тамес, која извесно време соработувала со него во 1898 година.
Кон крајот на 1890-тите, Хуго де Врис дошол до повторно откритие на долго занемарената работа на Gregor Mendel, направена околу три децении претходно, по што започнал да ја усогласува својата научна терминологија со неа.
Кога во 1900 година ги објавил резултатите од своите истражувања во францускиот журнал Comptes rendus de l'Académie des Sciences, првично не направил референца кон Менделовото дело. Сепак, по забелешките на Карл Коренс, подоцна официјално го признал приоритетот на Мендел во поставувањето на основните закони на наследувањето.
Карл Коренс и Ерих фон Чермак денес се сметаат, заедно со уште неколку научници, како оние што повторно ги откриле Менделовите закони.
Коренс бил ученик на ботаничарот Карл Негели, со кого Грегор Мендел водел преписка за своите експерименти со грашок, но Негели не успеал да ја разбере нивната важност.
Од друга страна, Чермак потекнувал од семејство со силна поврзаност со ботаниката, а неговиот дедо му помогнал на Мендел да се запознае со основите на растителната наука за време на неговите студии во Виена.
Теорија на мутации Во своето време, Хуго де Врис бил најпознат по својата теорија за мутации. Во 1886 година, тој забележал нови форми кај растението Oenothera lamarckiana, кое растело диво во напуштено поле близу Хилверсум, откако првично избегало од градина.
Кога собрал и засадил семиња од овие растенија, во неговите експериментални градини се појавиле многу различни варијанти. Токму за овие нагли промени тој го вовел терминот „мутации“.
Во своето двотомно дело „Теоријата за мутации“ (1900–1903), де Врис предложил дека еволуцијата и појавата на нови видови може почесто да се случуваат преку големи, нагли промени отколку преку постепени промени како што сметал Дарвин, што всушност претставува форма на салтационизам.
Оваа теорија долго време била сериозен модел за објаснување на еволуцијата и влијаела на научници како Thomas Hunt Morgan, кој започнал истражувања на мутации кај овошната мушичка. Подоцна, во 1930-тите, модерната еволутивна синтеза станала доминантно објаснување, а голем дел од идеите на де Врис биле преработени или напуштени, иако мутациите останале клучен извор на генетска варијација.
Подоцнежните истражувања покажале дека „мутациите“ кај јагликата всушност биле резултат на хромозомски промени како дупликации и полиплоидија, додека денес терминот обично се користи за мали промени во ДНК. И покрај тоа, идејата за „нагли генетски скокови“ останала популарна во научната фантастика, како во серијата и филмовите X-Men.
Во едно објавено предавање од 1903 година („Befruchtung und Bastardierung“, Вајт, Лајпциг), Хуго де Врис прв предложил дека може да дојде до размена на генетски материјал меѓу хомологни хромозоми, процес што денес е познат како хромозомски кросинг-овер.
Ова го направил само кратко време откако Волтер Сатон ја поврзал хромозомската теорија со Менделовото наследување, во период кога хромозомите почнувале да се сметаат за носители на генетската информација.
Ботаничарот Даниел Трембли Мекдугал присуствувал на предавањата на Хуго де Врис за теоријата на мутации, кои тој ги одржал на Универзитетот во Калифорнија во 1904 година.
Следната година, 1905, Мекдугал учествувал во подготовката и објавувањето на овие предавања во форма на книга под наслов „Видови и сорти: Нивното потекло преку мутација“.
Почести и пензионирање мини|Хуго де Ври по неговото пензионирање (Тереза Шварце, 1918) Во 1878 година, Хуго де Врис станал член на Кралската холандска академија на уметностите и науките. Подоцна, во 1903 година бил избран во Американското филозофско друштво, а во 1904 година и во Националната академија на науките на САД.
Во мај 1905 година бил примен како странски член на Кралското друштво. Во 1910 година станал член и на Кралската шведска академија на науките, а во 1921 година бил избран во Американската академија на уметностите и науките.
За својата научна работа добил и значајни признанија: Дарвиновиот медал во 1906 година и Линеовиот медал во 1929 година.
Во 1918 година, Хуго де Врис се повлекол од Универзитетот во Амстердам и се пензионирал од својата професорска кариера. По пензионирањето, се преселил на својот имот „Де Бекхорст“ во Лунтерен, каде што имал големи експериментални градини за научна работа.
Таму продолжил да ги истражува новите растителни форми и мутации сè до неговата смрт во 1935 година.
Книги Неговите најпознати дела се:
Интрацелуларна пангенеза (1889) Теоријата на мутации, германско издание, Бд. 1-2 (1901–03), англиско издание, том 2 (1909–10), преземено на 20.08.2009 година Видови и сорти: Нивното потекло преку мутација (1905) Размножување на растенија (1907), Германски превод (1908)
Наводи
Литература
Everdell, William R. "Хуго де Врис and Max Planck: The Gene and the Quantum," in The First Moderns, Profiles in the Origins of Twentieth Century Thought (Chicago: University of Chicago Press, 1997), 159-176.
Zevenhuizen, Erik (1998) - 'Хуго де Врис : life and work.' In: Acta Botanica Neerlandica 47(4), December 1998, p. 409-417. online available via "natuurtijdschriften.nl".
Надворешни врски
Биографија (на холандски) Историја на хортикултурата Делата од Уго де Врис се достапни онлајн во Библиотеката за наследство на биодиверзитетот. Биографска скица на Хуго де Врис со слика Статија поврзана со делото на Грегор Мендел Во врска со Законот за сегрегација на хибридите Пангени
Категорија:Членови на Американското филозофско друштво Категорија:Членови на Кралското научно друштво во Упсала Категорија:Странски членови на Кралското друштво Категорија:Членови на Кралската шведска академија на науките Категорија:Членови на Кралската холандска академија на уметностите и науките Категорија:Историја на генетиката Категорија:Починати во 1935 година Категорија:Родени во 1848 година Категорија:Статии со hCards Категорија:Холандски ботаничари Категорија:Ботаничари со авторски кратенки