мини|Паисиј Величковски Паисиј Величковски (1722–1794) е еден од најзначајните светители и духовни обновители во Православната црква во 18 век. Тој е познат како голем подвижник, преведувач на светоотечки текстови и основоположник на старчеството во словенскиот православен свет. Неговото дело имало огромно влијание врз монаштвото во Русија, Украина, Молдавија и Романија.
Рани години Роден е на 21 декември 1722 година (или 20 декември по јулијанскиот календар) во Полтава (денешна Украина), во благочестиво свештеничко семејство. Крстен е со името Петар. Бил единаесетто дете од дванаесет во семејството. Неговиот татко, протојерејот Иван Величковски, починал кога Петар имал само четири години, па го воспитувал постариот брат Јован, исто така свештеник.
Уште од детството покажал длабока побожност и интерес за монашкиот живот. Студирал на Киевска духовна академија, но бил разочаран од световниот дух и рационалистичките влијанија што преовладувале таму. На 17-годишна возраст го напуштил светот и влегол во манастирот Лубеч, а потоа во други манастири барајќи строго подвижнички живот и искусен духовен отец.
Патувања и подвизи на Света Гора Во потрага по вистинско монашко раководство, патувал низ Украина и Молдавија. Во 1746 година пристигнал на Света Гора (Атон) заедно со пријател, но набргу останал сам. Таму живеел во скитови и келии, изучувајќи ги делата на светите отци, особено на исихастите (подвижниците на Исусовата молитва).
Во 1750 година го примил монашкиот постриг со името Паисиј од схимонахот Василиј. Подоцна бил ракоположен за јеромонах (1768). Околу него се собрала голема братска заедница (преку 50 монаси), па живееле во скитот „Пророк Илија“. Паисиј станал духовен отец не само за своите монаси, туку и за многумина на целата Гора.
Неговата главна заслуга на Атон е пронаоѓањето, препишувањето и преведувањето на светоотечките текстови, особено на Филокалија (Добротољубие) – збирка на дела за исихастичката молитва и духовниот живот. Тој ги превел на црковнословенски јазик, што овозможило ширење на оваа традиција меѓу словенските народи.
Во Молдавија и Романија Поради растот на заедницата и тешките услови (вклучително и даноци од Турците), во 1763 година Паисиј се преселил во Молдавија со група од околу 64 ученици. Таму го обновил манастирот Драгомирна, а подоцна и Секу и Њамц. Во Њамц, каде што престојувал последните 15 години од животот, создал голема лавра и преведувачка школа.
Неговите монаси (преку 200 во Њамц) се занимавале со преведување, препишување и изучување на светоотечките книги. Преку неговите ученици (меѓу кои и Метрофан и други), неговото влијание се проширило во Русија, каде што станал основа за подоцнежниот расцвет на старчеството во Оптина пустиња и другите манастири.
Смрт и канонизација Преподобниот Паисиј починал на 15 ноември 1794 година (по јулијанскиот календар) во манастирот Њамц, на 72-годишна возраст. Пред смртта престанал со преведување, чувствувајќи дека му се приближува крајот.
Канонизиран е од Руската православна црква во 1982 година, а подоцна и од други помесни цркви. Неговиот спомен се празнува на 15 ноември.
Категорија:Православни светци