Готската војна (535–554) била долг и исцрпувачки конфликт меѓу Византиското (Источноримско) Царство под водство на цар Јустинијан I и Остроготското Кралство во Италија. Се водела главно на Апенинскиот Полуостров, Далмација, Сицилија, Сардинија и Корзика. Била дел од Јустинијановата амбициозна политика на обновување на Римската Империја (renovatio imperii) по успешната рекониквиста на Северна Африка од Вандалите.
Главните извори за војната доаѓаат од Прокопиј Кесариски (секретар на Белизар), чии „Готски војни“ се детален, иако понекогаш пристрасен, опис.
Позадина По падот на Западното Римско Царство (476 г., кога Одоакар го соборил Ромул Августул), Италија паднала под власт на Oдоакар, а потоа на Теодорих Велики од 493 г. Теодорих формално бил вицекрал на Источното Царство, но владеел независно. Неговото владеење било релативно стабилно, со толеранција меѓу римското (халкидонско) и готското (аријанско) население.
По смртта на Теодорих (526), неговата ќерка Амалазунта (регентка за синот Аталaрих) се обидела да се приближи до Византија. По смртта на Аталaрих и нејзиното убиство (535) по наредба на кралот Теодахад, Јустинијан добил casus belli. Амалазунта била во контакт со Константинопол и барала заштита.
Текот на војната
Прва фаза (535–540): Брз успех на Белизар Во 535 година Јустинијан испратил војска предводена од најспособниот генерал Белизар. Со релативно мала армија од околу 7.500–8.000 војници, Белизар најпрвин брзо го зазел Сицилија. Потоа преминал во јужна Италија, го освоил Реџиум, а по тринеделна опсада и Неапол. Во декември 536 година без борба влегол во Рим.
Готите реагирале брзо. Го собориле и убиле кралот Теодахад и за крал го избрале Витигес. Витигес ја опседнал Рим во март 537 година. Опсадата траела цела година, но Белизар со помали сили успешно се бранел преку испади, контрола на аквадуктите и добри заседи. Во 538 година готите биле принудени да се повлечат поради глад и болести.
Во следните години се воделе тешки борби околу повеќе градови. Белизар успеал да го зазеде Милано, но потоа градот повторно паднал во готски раце и бил страшно уништен. Во 540 година Белизар ја опседнал и ја зел Равена, готската престолнина. Витигес се предал, а Белизар бил повикан назад во Константинопол поради заканите од Персија. Најголемиот дел од Италија изгледал како повторно византиски.
Втора фаза (540/541–553): Готско возобновување под Тотила и конечна византиска победа По заминувањето на Белизар, готите се реорганизирале. Во 541 година за крал бил избран Тотила (Бадвила), способен и харизматичен водач. Тој водел многу успешна кампања, користел брзи и мобилни сили и успеал повторно да го освои поголемиот дел од Италија. Во 546 година Тотила го зел Рим, а потоа повторно во 549–550 година.
Белизар се вратил во Италија во 545 година, но овојпат со многу помали ресурси. Успеал да го врати Рим во 547 година, но не можел целосно да го сврти текот на војната. Во 549 година повторно бил повикан назад.
Конечното византиско освојување под Нарсес Во 551–552 година Јустинијан испратил голема нова армија предводена од евнухот Нарсес. Нарсес бил одличен организатор и стратег. Во јули 552 година кај Тагине (Буста Галорум) Нарсес ја поразил главната готска војска. Тотила бил тешко ранет и наскоро починал.
Последниот готски крал Теја се обидел да продолжи отпорот, но во 553 година кај Монс Лактариус (Млечна Планина) близу Неапол бил поразен и загинал. Со неговата смрт, организираниот готски отпор практично завршил. Во 554 година Нарсес ги одбил и франките и алеманите кои навлегле во Италија.
Последици од војната Јустинијан ја издал Прагматската санкција во 554 година со која се обидел да ја обнови римската администрација и животот во Италија. Сепак, цената на победата била огромна. Италија била страшно опустошена од војната, гладот и чумата. Населението драстично опаднало, а многу градови, вклучувајќи го и Рим, биле во руини.
Иако формално Византија ја вратила Италија, победата била пирова. Веќе во 568 година Ломбардите навлегле и зазеле голем дел од полуостровот. Византија задржала само приморски области и неколку енклави. Готската војна го забрзала преоѓањето на Италија кон средновековниот период.
Категорија:Византија во 6 век