Јован Радониќ бил српски историчар, славист, византолог, универзитетски професор и академик, кој се вбројува меѓу најзначајните претставници на критичката историографија на Балканот во првата половина на XX век. Роден е на 9 февруари 1873 година во Мол, во тогашна Австро-Унгарија, а починал на 25 ноември 1956 година во Југославија. Својата научна кариера ја посветил на проучување на средновековната историја на Балканот, српската историја, византиските извори и односите меѓу јужнословенските народи и Османлиското Царство.
Основното и средното образование го завршил во Нови Сад, а потоа студирал на Универзитетот во Виена, каде што бил ученик на познатите научници како Константин Јиречек и Ватрослав Јагиќ. Докторирал во 1896 година и уште рано започнал да се занимава со историски истражувања. Одреден период работел како наставник во српската гимназија во Цариград, а исто така бил поврзан и со Рускиот археолошки институт во истиот град. Подоцна работел како библиотекар во Матица српска, а од 1905 година започнал да предава на Универзитетот во Белград.
Радониќ се истакнал како историчар кој настојувал националната историја да ја проучува преку критичка анализа на извори, а не преку митолошки и романтичарски толкувања. Тој бил продолжувач на историската школа на Иларион Руварац и се смета за еден од оние што помогнале современата српска историографија да добие понаучен и покритички карактер. Неговите истражувања особено биле насочени кон средновековните балкански држави, османлиската експанзија и политичките односи меѓу народите на Балканот.
Меѓу неговите најзначајни дела се „Гроф Ѓорѓе Бранковиќ и неговото време“, „Ѓураѓ Кастриот Скендербег и Арбанија во XV век“, „Дубровнички акти и повелби“ и „Римската курија и јужнословенските земји од XVI до XIX век“. Особено важен придонес претставува неговото преведување и дополнување на историјата на Србите од Јиречек, со што помогнал ова дело да стане едно од основните историски изданија во српската наука.
Во текот на животот бил член, а подоцна и генерален секретар на Српската кралска академија. Бил и пратеник во меѓувоениот период и учествувал во поширокиот научен и културен живот на тогашна Југославија. Денес се смета за еден од најважните историчари на своето време и за значајна фигура во развојот на модерната балканска историографија.
Категорија:Академици на САНУ Категорија:Југословенски историчари