На 24 јуни 2026 г., два големи земјотреси со хоризонтално поместување ги погодиле северозападните и централните делови на Венецуела. Првиот земјотрес, кој имал магнитуда од 7,2 степени, бил со епицентар во Сан Фелипе, Јаракуј, на длабочина од 20 км. Овој земјотрес се случил во 18:04 часот по венецуелско време; бил класифициран како претпотрес, а 39 секунди подоцна бил проследен со главен потрес со магнитуда од 7,5 степени. Епицентарот на посилниот земјотрес, исто така, бил во Јаракуј. Двата земјотреса предизвиале големи штети ширум земјата, особено во Ла Гваира и Каракас, главниот град. Најмалку 188 лица загинале, повеќе од 1.520 беа повредени, а преку 41.000 се пријавени за исчезнати.

Тектонска поставеност

Во Северна Венецуела, Карипската Плоча и Јужноамериканската Плоча стапуваат во заемодејство по сложена граница што ја сочинуваат раседите Боконо, Сан Себастијан и Ел Пилар. Станува збор за сложена серија на компресивни десни хоризонтални раседи што се развиле во доцниот Терциер и кои се дел од трансформната граница на плочите во Јужните Кариби. Овој раседен систем се протега 1.300 км по Северна Венецуела, од централните Венецуелски Анди, низ нејзиниот североисточен и централен брег, па сѐ до Тринидад. Врз основа на геолошките и геодетските податоци, сегментите Боконо–Сан Себастијан–Ел Пилар (а понатаму на исток ги вклучуваат и Лос Бахос–Ворм Спринг) се поместуваат со брзина од 10 мм годишно. Овој раседен систем повремено предизвикува земјотреси со фокални механизми што укажуваат на хоризонтално или реверзно поместување.

Општо земено, границата на плочата опфаќа сложена мрежа на суппаралелни раседи. Раседот Ока–Чиринос се протега во правец исток-запад и влегува во Карипското Море кај источниот брег на Фалкон. Малку појужно и суппаралелно се наоѓа друг раседен систем; паралелната, источно-североисточно ориентирана раседна зона Боконо исто така влегува во Карипското Море, каде нејзино продолжение е раседот Сан Себастијан. Од географска должина -68° до -64°, или северно од централно-северна Венецуела, 400 км од границата на плочата се наоѓа во морето. Раседот Ел Пилар се протега источно од раседот Сан Себастијан, но е одделен со расцепниот басен Каријако помеѓу географските должини -66° и -66°. Ова ги вклучува речиси целосно раседот Сан Себастијан (средиштен брег) и дел од раседот Ел Пилар (источна Венецуела). Во Источна Венецуела, единствениот дел од раседот Ел Пилар што се протега на копно е помеѓу заливот Каријако и заливот Парија. Раседот Сан Себастијан се појавува на копно само на јужниот фронт на крајбрежниот венец Серо Мачадо, северно од Каракас, каде што поминува под Меѓународниот аеродром Симон Боливар. Раседната зона е одговорна за големите земјотреси во 1641, 1766, 1812, 1900 и 1967 г. Земјотресот во Сан Нарцисо од 1900 г., кој имал магнитуда од 7,6 степени, бил поврзан со поместување на најисточниот дел од раседот Сан Себастијан, помеѓу разорните дејства од 1812 (на запад) и 1853 (на исток на раседот Ел Пилар). На Меѓународниот аеродром Симон Боливар, копнениот сегмент се нарекува и расед Брускас.

Земјотреси

Првиот удар бил земјотрес со магнитуда 7,2 степени во 22:04 UTC, источно-североисточно од Јумаре, на длабочина од 203 км. Тој бил предизвикан од лево хоризонтално поместување на расед што се протега во правец исток-запад. ГФЗ Хелмхолц центар за геонауки (GFZ) го каталогизирал претпотресот како земјотрес со магнитуда од 7,3 степени на длабочина од 12 км. Меѓутоа, решението за фокален механизам на GFZ се разликува од она на Геолошкиот топографски институт на САД (USGS) по тоа што раседот во правец исток-запад предизвикал десно хоризонтално поместување.

Триесет и осум секунди подоцна, удар со магнитуда од 7,5 степени се случил непосредно источно од претпотресот, на длабочина од 10 км. Двата земјотреса биле во Општина во сојузната држава Јаракуј. Овој земјотрес бил предизвикан или од десно хоризонтално поместување на расед во правец исток-запад, или од лево хоризонтално поместување на расед во правец север-југ. USGS соопштил дека веројатно дошло до разорен удар по расед со поместување ограничено на површина од 150 на 20 км. GFZ го пријавил овој земјотрес со магнитуда од 7,4 степени, а неговиот фокален механизам укажал на десно хоризонтално поместување на расед во правец исток-запад. Овој главен потрес е најсилниот во Венецуела од 1900 г., кога земјотрес со магнитуда од 7,7 го погодил североисточниот дел од Каракас.

Областа во полупречник од 250 км од двата земјотреса била сведок на седум земјотреси со магнитуда од 6,0 или поголема во изминатиот век. Во септември 2025 г., пар земјотреси со магнитуда 6,2 и 6,3 убиле едно лице, повредиле 110 други и предизвикале големи штети во Зулија и Лара. Земјотрес во септември 2009 г. повредил 18 лица и оштетил згради во Морон, а во 1989 г., земјотрес со магнитуда од 6,0 степени предизвикал помали штети во Валенсија. Понатаму, земјотрес со магнитуда од 6,1 се случил подалеку на запад во април 1975 г.

Шест последователни потреси биле почувствувани во Каракас во рок од два часа по главниот потрес. Регистрирани се повеќе од 30 последователни потреси, од кои најсилниот изнесувал магнитуда на просторен бран од 4,5.

Потресите биле почувствувани и ширум Богота и Североисточна Колумбија, како и во Северен Бразил, вклучувајќи ги Манаус, Белем и Макапа, што предизвикале евакуации. Потреси биле почувствувани и во Аруба, Бонајре, Курасао, и во делови од Доминиканска Република, вклучувајќи го Санто Доминго.

Наводи

Категорија:Земјотреси во 2026 година Категорија:Венецуела во 2026 година