мини|Шеол во древните еврејски поимања за вселената, илустрација од историчарот Ралф В. Чемберлин во 1909 г. И бездната и подземниот свет биле сместени под земјата, но живеалиштето на мртвите било сместено над водите. Шеол () — во старозаветниот јудаизам е најчестото име за живеалиштето на мртвите, во кое нема поделба на праведници и грешници.М. И. Рижски, А. Т. Москаленко. Книгата за Јов: Од историјата на библискиот текст, 1991. „А Шеол со своите жители е уште пониско, под водите... Овде Шеол и Авадон се персонифицирани (ср. 28:22) како божества на подземниот свет. Ср. во Откровението на Јован (9:11)“
Човекот по смртта се спушта во Шеол, кој наликува на гроб (ср. Бит. 37:35). Во Исаија 14:3–21; 26:19 и Езекил 31:15–18; 32:17–32 тоа е мрачно, пусто место, каде што престојуваат сенки. Според Јов 17:13–16, тоа е царство на црви и распаѓање, каде нема никаква надеж за воскресение: „Така човек ќе легне и нема да стане; до крајот на небото нема да се разбуди ниту ќе се крене од сонот свој“ (14:12). Наградата или казната ветени во библиските текстови за постапките (на пример, Втор. 13, 18–19; 14:29; Еремија 3:10 и понатаму), како што уште забележал Садија Гаон, се однесуваат целосно на сегашниот живот.
Во Стариот завет отсуствува претстава за одвоен живот по смртта на праведниците и грешниците. Покрај Шеол, во Библијата се користат и други термини („земја на темнината“, „земја долна“, „јама“). Живеалиштето на мртвите е сместено под земјата (Броеви 16:30) или во подножјето на планините (Јона 2:7). Понекогаш ова место се претставува во ликот на чудовиште, кое со своето широко отворено ждрело (Исаија 5:14; Авакум 2:5) ги голта жртвите (Изреки 1:12). Во ова живеалиште сите се еднакви, вклучително обичните луѓе, велможите и сиромасите, господарите и робовите. Како и целиот свет, ова место е подвласно на Севишниот (Псалми 139:8; Јов 26:6), но оние што се наоѓаат во него немаат можност за општење со Бог (Псалми 88:6) ниту да му оддаваат пофалба (Исаија 38:18; Псалми 30:10; 88:12–13).Православна енциклопедија: А — Алексиј Студит: Алексиј II, 2000. „Раните библиски текстови го разгледуваат Шеол како место на престој на сите умрени независно од нивниот начин на живот на земјата. Во Шеол паѓаат не само грешниците, туку и праведниците. Умирајќи, таму се спушта Јаков (Битие 37:35); „се приклучи кон народот...““
Како и да е, во Библијата постојат траги од претстава, веројатно заедничка за сите традиции на древниот Близок Исток, дека положбата на умрените може да се влоши или олесни во зависност од тоа дали им се принесувала храна и пиење и дали биле погребани соодветно. На пример, според Второзаконие 26:12, 14, како дар на умрените не смее да се принесува храна и пиење што се наменети за десетокот. Од ова се претпоставува дека обичајот на хранење на мртвите во принцип се допуштал. Во книгите на пророците (Исаија 14:14-19; Езекил 38:18 и понатаму) е искажано мислење дека оној што е убиен со меч и не е достојно погребан, како и оној што умрел необрежан, паѓаат на најниското и најлошото ниво на живеалиштето на мртвите.
При подоцнежниот развој на идејата за пеколот во јудаизмот, за негово означување се користел друг поим גיהנום (Геена).
Еврејска библија Шеол се споменува 66 пати во Еврејската библија.Strong's Hebrew 7585 Првите спомнувања на Шеол во текстот го поврзуваат со состојбата на смртта и чувството на вечна конечност. Јаков се заколнува дека ќе „слезе во Шеол“, сѐ уште тагувајќи по очигледната смрт на неговиот син Јосиф. Подоцна во книгата Битие, истата формула се повторува кога се опишува тагата што би го снашла Јаков доколку уште еден од неговите синови, Венијамин, не се врати кај него со останатите браќа.
Наводи
Надворешни врски
Категорија:Јудаизам Категорија:Еврејска митологија