Западна Германија () — колоквијален израз што се користи за означување на Сојузна Република Германија (СРГ; ) помеѓу нејзиното формирање на 23 мај 1949 година и нејзиното повторно обединување со Источна Германија на 3 октомври 1990 година. За време на Студената војна, западниот дел на Германија и поврзаната територија на Западен Берлин биле дел од т.н. Западен блок. Западна Германија била формирана како политички ентитет за време на сојузничката окупација на Германија по Втората светска војна, формирана од 12 држави формирани во трите сојузнички зони на окупација што ги држиле САД, Обединетото Кралство и Франција. Привремениот главен град на СРГ бил градот Бон, а земјата од времето на Студената војна била ретроспективно означена како Република Бон ().The Bonn Republic — West German democracy, 1945–1990, Anthony James Nicholls, Longman, 1997
На почетокот на Студената војна, Европа била поделена меѓу западниот и источниот блок. Германија била поделена на двете земји. Првично, Западна Германија барала ексклузивен мандат за цела Германија, претставувајќи се себеси како единствено демократски реорганизирано продолжение на Германскиот Рајх од 1871-1945 година.
Три југозападни покраини на Западна Германија се споиле за да го формираат Баден-Виртемберг во 1952 година, а Сар ѝ се придружил на Западна Германија како држава во 1957 година, откако бил одвоен како Сарски протекторат од Германија окупирана од сојузниците од Франција (одвојувањето не било целосно легално бидејќи се спротивставил Советскиот Сојуз). Покрај добиените десет држави, Западен Берлин се сметал за неофицијална де факто единаесеттата држава. Додека де јуре тој не бил дел од Западна Германија, бидејќи Берлин бил под контрола на Сојузничкиот контролен совет (СКС), Западен Берлин политички се усогласил со Западна Германија и бил директно или индиректно претставен во нејзините федерални институции.
Темелите за влијателната позиција на Германија биле поставени за време на економското чудо од 1950-тите (), кога Западна Германија станала втора по големина економија во светот по огромното уништување предизвикано од Втората светска војна. Првиот канцелар Конрад Аденауер, кој останал на функцијата до 1963 година, работел на целосно усогласување со НАТО наместо неутралност и обезбедил членство во воената алијанса. Аденауер исто така бил поборник на договори кои се развиле во денешната Европска Унија. Кога Г6 била основана во 1975 година, немало сериозна дебата за тоа дали Западна Германија ќе стане негова членка.
По распадот на Источниот блок, симболизиран со отворањето на Берлинскиот ѕид, двете држави презеле акција за да се постигне германско обединување. Источна Германија гласала за распуштање и пристапување кон Сојузна Република Германија во 1990 година. Петте повоени држави () биле реконституирани, заедно со обединетиот Берлин, кој го завршил својот специјален статус и формирал дополнителна „земја“. Тие формално ѝ се придружиле на федералната република на 3 октомври 1990 година, зголемувајќи го вкупниот број на држави од десет на шеснаесет и ставиле крај на поделбата на Германија. Повторната обединета Германија е директно продолжение на државата претходно неформално наречена Западна Германија, а не нова држава, бидејќи процесот во суштина бил доброволен чин на пристапување: Сојузна Република Германија била проширена за да ги вклучи дополнителните шест држави на Германска Демократска Република. Проширената Сојузна Република ја задржала политичката култура на Западна Германија и го продолжила своето постојно членство во меѓународните организации, како и усогласувањето на западната надворешна политика и припадноста кон западните сојузи како што се Обединетите нации, НАТО, ОЕЦД и Европската економска заедница.
Именување Пред повторното обединување, Германија била поделена помеѓу Сојузна Република Германија, попозната како Западна Германија, и Германска Демократска Република; попозната како Источна Германија. Обединувањето било постигнато со пристапувањето од Германската Демократска Република во Сојузна Република Германија, па Сојузна Република Германија станало официјално име на обединетата Германија.
Во Источна Германија, термините (Западна Германија) или (Федеративна Република Западна Германија) биле претпочитани во текот на 1950-тите и 1960-тите. Ова се променило со уставниот амандман во 1974 година, кога идејата за единствена германска нација била напуштена од Источна Германија. Како резултат на тоа, таа официјално ги сметала западногерманците и западноберлинците за странци. Иницијализмот BRD започнал да преовладува во источногерманската употреба во раните 1970-ти, започнувајќи од весникот . Другите земји од источниот блок наскоро го следеле примерот.
Во 1965 година, западногерманскиот сојузен министер за сегермански прашања, Ерих Менде, ги издал „Директивите за ознака на Германија“, препорачувајќи да се избегне иницијализмот BRD. На 31 мај 1974 година, шефовите на западногерманските сојузни и државни влади препорачале секогаш да се користи целото име во официјалните публикации. Оттогаш, западногерманските извори ја избегнувале скратената форма, со исклучок на левичарските организации кои ја прифатиле. Во ноември 1979 година, федералната влада го информирала Бундестагот дека западногерманските јавни радиодифузери АРД и ЗДФ се согласиле да одбијат да го користат иницијализмот.See in general: Stefan Schmidt, "Die Diskussion um den Gebrauch der Abkürzung «BRD»", in: Aktueller Begriff, Deutscher Bundestag – Wissenschaftliche Dienste (ed.
ИСО 3166-1 алфа-2 кодот на земјата на Западна Германија бил DE (за Дојчланд, Германија), кој останал код на државата на Германија по повторното обединување. ISO 3166-1 алфа-2 шифрите се најшироко користените шифри на земјата, а кодот DE особено се користи како идентификатор на земјата, што го проширува поштенскиот број и како домен на највисоко ниво .de шифрата на државата на Интернет. Помалку користениот ISO 3166-1 алфа-3 код на земјата на Западна Германија бил DEU, кој останал код на државата на повторно обединета Германија. Сега веќе избришаните кодови за Источна Германија, од друга страна, биле DD во ISO 3166-1 алфа-2 и DDR во ISO 3166-1 алфа-3.
Колоквијалниот израз Западна Германија, или неговите еквиваленти, се користел на многу јазици. бил исто така широко распространета колоквијална форма што се користела во земјите од германско говорно подрачје, обично без политички призвук.
Историја Од 4 до 11 февруари 1945 година, водачите од Соединетите Американски Држави, Обединетото Кралство и Советскиот Сојуз ја одржале Конференцијата во Јалта на која биле преговарани идните аранжмани во врска со повоената Европа и сојузничката стратегија против Јапонија во Тихиот Океан. Тие се согласиле дека границите на Германија од 31 декември 1937 година ќе бидат избрани како демаркација на германската национална територија од територијата окупирана од Германија; сите германски анексии по 1937 година биле автоматски ништовни. Последователно, и во 1970-тите, западногерманската држава требала да тврди дека овие граници од 1937 година продолжиле да бидат „валидни во меѓународното право“; иако сојузниците веќе се договориле помеѓу себе дека териториите источно од линијата Одер-Најсе мора да бидат префрлени на Полска и на Советскиот Сојуз во секој мировен договор. Конференцијата се согласила дека повоена Германија, без овие трансфери, ќе биде поделена на четири окупациски зони: Француска зона на крајниот запад; британска зона на северозапад; американска зона на југ; и советска зона на исток. Берлин бил посебно поделен на четири зони. Овие поделби не биле наменети за распарчување на Германија, туку само за одредување зони на администрација. лево|мини| Холандски тенкови, сликани во Западна Германија во 1956 година како дел од големото странско воено присуство предводено од Британија и Америка во земјата Со подоцнежниот Потсдамски договор, четирите сојузнички сили потврдиле заеднички суверенитет над „Германија како целина“, дефиниран како севкупност на територијата во окупациските зони. Поранешните германски области источно од реките Одра и Ниса и надвор од „Германија како целина“ биле официјално одвоени од германскиот суверенитет во август 1945 година и биле префрлени од советската воена окупација на полската и советската (во случајот со територијата на Калининград) цивилна администрација, нивниот полски и советски статус да биде потврден со конечен мировен договор. По воените обврски од страна на сојузниците кон владите во егзил на Чехословачка и Полска, Протоколите од Потсдам исто така се согласиле на „уреден и хуман“ трансфер во Германија како целина на етничкото германско население во Полска, Чехословачка и Унгарија. Осум милиони германски протерани луѓе и бегалци на крајот се населиле во Западна Германија. Помеѓу 1946 и 1949 година, три од окупационите зони почнале да се спојуваат. Најпрвин, британската и американската зона биле комбинирани во квазидржава Бизонија. Набргу потоа, француската зона била вклучена во Тризонија. Спротивно на тоа, советската зона станала Источна Германија. Во исто време, нови сојузни држави биле формирани во сојузничките зони; заменувајќи ја географијата на преднацистичките германски држави, како што се Слободната Држава Прусија и Република Баден, кои на крајот потекнуваат од поранешните независни германски кралства и кнежевства.
Во доминантниот повоен наратив на Западна Германија, нацистичкиот режим бил окарактеризиран како „криминална“ држава, нелегална и нелегитимна од самиот почеток; додека Вајмарската Република била окарактеризирана како „пропадната“ држава, чии инхерентни институционални и уставни недостатоци биле искористени од Хитлер во неговото незаконско преземање на диктаторските овластувања. Следствено, по смртта на Хитлер во 1945 година и последователната капитулација на германските вооружени сили, националните политички, судски, административни и уставни инструменти и на нацистичка Германија и на Вајмарската Република биле разбрани како целосно непостоечки, така што новата Западна Германија можела да се утврди во состојба на уставна ништовност. Како и да е, новата Западна Германија го потврдила својот фундаментален континуитет со „севкупната“ германска држава за која се сметало дека го отелотворува обединетиот германски народ уште од Парламентот во Франкфурт во 1848 година, и која од 1871 година била претставена во германскиот Рајх; иако оваа севкупна држава била ефективно неактивна долго пред 8 мај 1945 година.