Граѓанската војна за отцепување во Соединетите Држави е внатрешен воен немир во САД во периодот од 1861 до 1865 година. Војната се водела помеѓу две завојувани странки: „Унијата“ (САД), попозната како север, и Конфедеративните членки на Америка, попозната како југ. Со југот владеел Џеферсон Дејвис, а негов помошник бил Роберт Ли, а со северот Абрахам Линколн. Северот владеел со слободните територии и во северот се залагале да не постои расна дискриминација и да се укине ропството на југот.
Во земјите од северот било развиено индустриското производство, особено производството на челик. Во северот малубројното црно население било еднакво третирано како и белото население.
За разлика од северот, во земјите на југот поразвиено било земјоделското производство, а на плантажите работело исклучиво црното население коешто било третирано како добиток и сопственост на стопанот.
Абрахам Линколн, којшто бил од Републиканската партија на САД победил на изборите во 1860 година со што станал претседател на САД, но тоа предизвикало огромен гнев кај државите од југот, а со доделувањето на Канзас и Небраска на северот и договорот за укинување на ропството во уште седум сојузни држави тоа било отфрлено, а денот 12 април 1861 година се смета за почеток на граѓанската војна во САД.
Уште во 1861 година е спроведен планот Анаконда, а познати се и офанзивите под имињата Источен театар и Западен театар. За крај на војната се смета 9 април 1865, а војната завршила со победа на северот и со дефинитивно укинување на ропството. Во војната загинале околу 620.000 луѓе, а околу 415.000 биле повредени.
Најпознати битки во раѓанската војна биле: Битката кај Гетизбург Битката кај Фредериксбург Битката за Антиетам (најкрвавата битка во американската историја) Опсадата на Атланта
Причини за отцепувањето Причините за граѓанската војна биле комплексни и контроверзни уште пред да започне војната. Проблемот бил далеку покомплициран од историските ревизионисти кои се обиделе да ја подобрат сликата на југот со намалување на улогата на ропството. Ропството бил централен извор на ескалација на политичката тензија во 1850 година. Републиканската партија била одлучна да спречи какво било ширење на ропството и на многу други јужни водачи им се заканувало отцепување доколку кандидатот од републиканската партија, Линколн не победел на изборите во 1860 година. Со проследената победа на Линколн, многу белци на југот сметале дека разединувањето била нивна единствена опција. Иако сите од југот не се бореле за да го зачувааат ропството, повеќето службеници и повисоките од третиот ранг и делот од војската на Ли имале блиски семејни врски со ропството. Кај северот за разлика од југот главна мотивација им било да се зачува унијата и да не се укине ропството. Абрахам Линколн доследно ја зачувал унијата како главна цел на војната, иако го забележал зголемувањето на ропството како клучно прашање а тоа е крајната дополнителна цел. Одлуката на Линколн да ја издаде прокламацијата за еманципација ги налутила и мировните демократи ("Copperheads") и воените демократи ,но полни со енергија повеќето републиканци. Со предупредување дека слободните црнци ќе го покријат северот, демократите се здобиле со придобивки на изборите во 1862 година но не презеле контрола врз конгресот. Спротивното аргументирање на републиканците дека ропството била потпора на непријателот која добила поддршка со падот на демократите на изборите во 1863 година во Охајо кога се обиделе да ја разбудат анти-расистичката сентименталност.
Ропство Прашањето за ропството било главно за тоа дали системот на ропство е анахроно лошо кое е не е соодветно со републиканизмот во САД или државниот систем заштитени со Уставот. Стратегијата на силите на анти-ропството било да се сопре ширењето и потоа ропството да се стави на пат на постепено исчезнување. Уставните права на белците на југот биле прегазени. Ропството излегло надвор од фазата на постоење на северот и опаѓало кај граничните држави и урбаните области но се проширило кај земјите кои произведуваат памук длабоко кон југот. И покрај компромисите во 1820 и 1850 година прашањата за ропството станале значајни во 1850 година. Причините вклучуваат контроверзност со признавањето на Мисури како робовска држава во 1820 година стекнувањето на Тексас како робовска држава во 1845 година и статусот на ропството на победените западни територии како резултат на мексиканско-американската војна и компромисот од 1850 година. Непомирливите несогласувања околу ропстовото ги завршиле партиите и нивните членови кои не знаеле ништо и ја поделиле демократската партија помеѓу северот и југот додека пак новата републиканска партија се налутила на интересите на ропството барајќи крај на нивното проширување. Повеќето набљудувачи веруваат дека без проширување на ропството најверојатно ќе исчезнат; Линколн го потврдил ова во 1845 и 1858 година. Со победата на Мексико северот се обидел да го отстрани ропството од веќе освоените територии во Вилмонт Провисо; никогаш не се случи. Северните (и Британските) читатели возвратија со лутина од ужасот на ропството низ новелата ‘‘Uncle Tom’s Cabin” (1852) и акцијата на аболиционистот “Harriet Beecher Stowe”. Во меѓувреме југот во 1850 година забележала голем пораст на робови кои ја напштаат пограничната држава пловејќи, ослободување и бегство. За време на истиот период робовладетелите на пограничните држави имале повеќе слободни Афроамериканци и европски имигранти отколку долу на Југ каде што го зголеми стравот на југот за брзото исчезнување на ропството во оваа област. Длабоко кај јужниот дел препорачала повторно да се отвори меѓународната трговија со робови до дополнување на териториите кои би биле новоотворени земји на ропството. Јужните барања за код на робовите да им обезбеди ропство на териториите повторно ја подели демократската партија помеѓу северот и истокот во широки маргини. Решавањето на спорот околу проширувањето на ропството , аболиционистите и решавачките елементи на ропството ги испратиле нивните партизани во Канзас користејќи ги и куршумите и гласачките ливчиња. Малата граѓанска војна на крвавиот Канзас предводена само од јужните претседатели Френклин Пирс и Џејмс Бјукенен да направи присилен влез на Канзас како држава под ропство. Одбивањето на конгресот со ,,Уставот на Ликомптоун” на про-ропството била првата повеќе врсна партија со гласот на обединетиот Север и тој обединувачки глас бил против ропството за да го подржи демократското главно гласање на територијата на Канзас. Насилството врз југот во негова чест го достигнала нивото на сенатот каде што во блиско време јужниот конгресмен го соборил до смрт републиканецот Чарлс Самнер којшто им се потсмевал на важните роболадетели кои биле како контролери за ропството. Скорешните политички партии не успеале да се приспособат на одредните различности. Несогласувањата и пропаста за ропството ги предизвикале партиите “the Whig” и "Know-Nothing" . Во 1860 година последната национална политичка партија , демократската партија , се поделила во повеќе линиски одредници. Анти-ропството, северот го проширил во 1860 година наспроти врвниот Абрахам Линколн затоа што повеќе сакал да ги зачува западните сомнителни држави. Во 1857 година со одлуката на Дред Скот на највисокиот врховен суд завршил конгредниот компромис за познатото владеење на Канзас. Се тврдеше дека ропството на териториите се дозволувало како право на земјосопствеништво на секој доселеник, дури и каде што власта се противеше за ропството. Одлуката на судијата на правда Роџер Б.Т. рекол дека робовите биле ,,толку далеку ниско рангирани и без права каде што белецот без почит би го занемарил”. Танеј не го одобрил компромисот од Мисури и се забранило ропството на територијата северно во паралела од 36°30'. Тој го потврди ,,актот на конгресот кој им забрани на граѓаните држење и соптвеност на робови на територијата на САД северно од линијата каде што се изоставува и не е загарантирана уставноста”. Републиканците јавно ја негираа одлуката на Дред Скот и ветија дека ќе ја занемарат; Линколн предупредил дека следната одлука на Дред Скот ќе го проследат северните држави со ропство. Со обид да ја намали реакцијата и повторно да ja формираат демократската партија, големата надеж на Стивен А. Даглас ја развил доктрината на “Freeport” на важното обединување на дебатите на Линколн и Даглас во 1858 година. Тој изјавил дека Конгресот не може да одлучи за или против ропството сè додека територијата не се насели, и дека може да го исполни анти-ропското власништво во Канзас со одбивање без да се воведува политичко право за заштита на имотите на робовите. Линколн ја предводел новата републиканска партија развивајќи ја неговата платформа нарекувајќи го ропството национално зло ,инсистирајќи да го запре проширувањето на ропството на териториите. Повеќето политички борби во 1850-тите се фокусирале на проширување на ропството како претходно предвиденото ако ропството не може да се прошири ќе ослаби и исчезне. Линколн верувал дека доколку ропството се содржи ќе доживее природно исчезнување. Но политичка дебата била кратко прекината низ југот со северниот аболиционист Џон Браун кој нападнал брзо на “Harpers Ferry Armory” во обид да го засили новиот ропски режим. Јужната политичка одбрана на ропството се претворила во брзо проширувачки обем на локалната воена сила за воена одбрана од нејзината ,,поинаква” домашна институција. Проценката на Линколн за политичкиот проблем за време на изборите во 1860 година била ,,прашањето за ропството било поважно од секое друго навистина толку многу важно станало од секое друго денешно национално прашање за кое може само да се чуе”. Републиканците за првпат се здобиле со власт и во куќата и во сенатот пред демократите за време на изборите во 1856 година, сместени во број каде што Линколн би ги искористил за владеење на национално парламентарно власништво дури и пред напуштените места на куќата на про-ропството и сенатот. Според пропорционалната маса за причините на граѓанската војна современите уметници и историчари како “Chandra Manning” и унијата и конфедерацијата со борбените војници се согласуваат дека ропството била причината за граѓанската војна. Обединетите мажи главно верувале војната била за донесување еманципација на робовите. Конфедерациите се бореле за да го заштитат јужното општество и ропството како негов составен дел. Наименувајќи ги причините, Ерик Фоунер би се надоврзал со историскиот контекст на повеќедимензионалните политички, социјални и економски променливи. Неколкуте причини обединети во време на силен национализам. Социјалистичкото движење кое било поединечно, рамноправно и совршено пораснало во политичко демократско власништво напаѓајќи го ропството и ропствената одбрана во претходното јужно индустриско традиционално општество кое што ги довело двете страни до војна.
Регионализам