Апосемијата е предупредувачка обоеност. Тоа е вид адаптација при која животните кои поседуваат некој ефикасен заштитен механизам воедно имаат тело обоено мошне впечатливо. Силните и впечатлици бои, поточно комбинациите на боите имаат значење на сигнали, кои предупредуваат на присутната опасност од отрови и на други животни опасности за оние животни кои ќе се обидат да ги нападнат апосемично обоените организми.
Терминот бил измислен во 1877 година од Едвард Багнал Полтон за концептот на Алфред Расел Волас за предупредувачка обоеност. Апосематизмот се користи во Милеровата мимикрија, каде што видовите со силна одбрана еволуираат за да личат едни на други. Со имитирање на слични обоени видови, сигналот за предупредување се споделува со предаторите, предизвикувајќи предаторите да учат побрзо со помала цена.
Вистинскиот апосематски сигнал дека еден вид всушност поседува хемиска или физичка одбрана не е единствениот начин да се одвратат предаторите. Во Бејтсовата мимикрија, имитирачкиот вид наликува на апосематски модел доволно блиску за да ја сподели заштитата, додека многу видови имаат блефирачки деиматски прикази кои можат да го исплашат предаторот доволно долго за да му овозможат на инаку незаштитен плен да избега.
Категорија:Биологија Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ Категорија:Хемиска екологија