Априлската војна е име за германската инвазија (кодно име Директива 25) на Кралството Југославија на 6 април 1941 година Shirer, William L., The Rise and Fall of the Third Reich: A History of Nazi Germany, Simon and Schuster, 1990 ISBN 0-671-72868-7, page 824. Оваа операција го означи почетокот на Втората светска војна во Југославија.
Нападот е направен по копнен пат, од неколку правци. Германски, италијански, унгарски и бугарски војници навлегле на територијата на Југославија од Италија, Австрија (тогаш дел од Третиот рајх), Унгарија, Романија и Бугарија. Тешко е бомбардиран Белград. Во исто време започнал германскиот напад на Грција со кодно име Операција Марита. Војната завршила во 17 април 1941 година со капитулација, окупација и поделба на Југославија. На кралското семејство и некои претставници на Владата отишле во егзил во Британија.
Инвазијата започна со огромен воздушен напад врз Белград и објектите на Кралското југословенско воено воздухопловство (ВВКЈ) од страна на Луфтвафе (германски воздухопловни сили) и напади на германските копнени сили од југозападна Бугарија. Овие напади беа проследени со германски потисоци од Романија, Унгарија и Остмарк (денешна Австрија, тогаш дел од Германија). Италијанските сили биле ограничени на воздушни и артилериски напади до 11 април, кога италијанската армија нападнала кон Љубљана (во денешна Словенија) и преку Истра и Лика и по далматинскиот брег. Истиот ден, унгарските сили влегле во југословенска Бачка и Барања, но како и Италијанците тие се соочиле со практично лесен отпор. Југословенскиот напад во северните делови на Албанија, под контрола на Италија, наиде на првичен успех, но беше незначителен поради колапсот на остатокот од југословенските сили и на крајот беше одбиен во Далмација.
Научниците предложија неколку теории за ненадејниот колапс на Кралската југословенска армија, вклучувајќи лоша обука и опрема, генерали желни да обезбедат брз прекин на непријателствата и активности на петтата колона на Хрватска, Словенија и етничка Германија. Последново беше испрашувано од научници кои сугерираа дека петтата колона има мало влијание врз крајниот исход. Инвазијата заврши кога на 17 април 1941 година беше потпишано примирје, врз основа на безусловното предавање на југословенската војска, кое стапи на сила на пладне на 18 април. Кралството Југославија тогаш беше окупирано и поделено од силите на Оската. Поголемиот дел од Србија и Банат станаа германска зона на окупација, додека другите области на Југославија беа припоени од соседните земји на Оската, Германија, Унгарија, Италија, Албанија и Бугарија. Хрватска стана Независна Држава Хрватска (српскохрватски латински: Nezavisna Država Hrvatska, или NDH), марионетска држава на оската создадена за време на инвазијата која ги опфаќа Срем, Босна и Херцеговина, како и хрватските земји. Заедно со застојот на италијанската инвазија на Грција на 28 октомври 1940 година, и инвазијата на Грција предводена од Германија (Операција Марита) и инвазијата на Крит (Операција Меркур), инвазијата на Југославија беше дел од германската балканска кампања (германски: Balkanfeldzug).
Позадина Во октомври 1940 година, фашистичка Италија го нападна Кралството Грција само за да биде принудена да се врати во Албанија окупирана од Италија. Германскиот диктатор Адолф Хитлер ја препозна потребата да му помогне на својот сојузник, италијанскиот диктатор Бенито Мусолини. Хитлер го направи тоа не само за да го врати намалениот престиж на Оската, туку и за да ја спречи Британија да ги бомбардира романските нафтени полиња Плоешт од кои нацистичка Германија добиваше најголем дел од својата нафта.
Во 1940 година и почетокот на 1941 година, Унгарија, Романија и Бугарија се согласија да се придржуваат до Трипартитниот пакт и на тој начин да се приклучат на Оската. Хитлер потоа изврши притисок и врз Југославија да се приклучи. Принцот Павле потклекна на овој притисок и го прогласи на Југославија кон Пактот на 25 март година. Одбрана и Здружението на четници, Српската православна црква, голем дел од српското население како и либералите и комунистите. Воените офицери (претежно Срби) извршиле државен удар на 27 март 1941 година, го принудиле принцот да поднесе оставка и го прогласиле 17-годишниот крал Петар II за полнолетен.
Подготовка Откако ја слушна веста за државен удар во Југославија, Хитлер ги повика своите воени советници во Берлин на 27 март. Истиот ден со државниот удар тој ја издаде „Директивата на Фирерот 25“, која бараше Југославија да се третира како непријателска држава. па „со безмилосна суровост“ и „без да се чекаат можни изјави за лојалност на новата влада“.
Унгарија се приклучи на Трипартитниот пакт на 20 ноември 1940 година. Унгарското раководство беше поделено откако германската воена директива 25 беше донесена на 27 март 1941 година. Регентот Миклош Хорти и војската фаворизираа учество во инвазијата на Југославија и се мобилизираа следниот ден. Премиерот Пал Телеки се обиде да ги спречи германските трупи да минуваат низ Унгарија и го наведе мировниот договор со Југославија како пречка за соработката со Германците.
На 1 април, Југославија ја редизајнираше својата Упадна команда како четничка команда, именувана по српските герилски сили од Првата светска војна, кои им се спротивставија на Централните сили. Командата имаше за цел да води герилска војна доколку земјата беше окупирана. Нејзиното седиште било префрлено од Нови Сад во Краљево во јужна централна Србија на 1 април.
На 2 април, откако германскиот амбасадор веќе беше отповикан на „разговори“, на преостанатиот персонал од амбасадата им беше наредено да го напуштат главниот град и да ги предупредат амбасадите на пријателските нации исто така да се евакуираат. Тоа ја испрати непогрешливата порака дека Југославија е пред инвазија.
На 3 април, Хитлер издал воена директива 26 во која се детализирани планот за напад и командната структура за инвазијата, како и ветување за територијални придобивки на Унгарија. Истиот ден Телеки се самоуби. Хорти, барајќи компромис, таа вечер го извести Хитлер дека Унгарија ќе го почитува договорот, иако тој најверојатно ќе престане да важи доколку Хрватска се отцепи и Југославија престане да постои. По прогласувањето на независна држава Хрватска во Загреб на 10 април, ова сценарио беше реализирано, и Унгарија се приклучи на инвазијата, нејзината војска премина во Југославија следниот ден.
Спротивни сили Редоселдот на битката на оската рамка|Алесандро Пирцио Бироли Инвазијата беше предводена од германската 2-та армија со елементи на 12-та армија, Првата панцирска група и независен панцерски корпус во комбинација со огромна поддршка на Луфтвафе. 19-те германски дивизии вклучуваа пет дивизии панцир, две моторизирани пешадиски дивизии и две планински дивизии. Германските сили вклучуваа и три добро опремени независни моторизирани пешадиски полкови и беа поддржани од над 750 авиони. Италијанската 2-ра и 9-та армија ангажираа вкупно 22 дивизии и 666 авиони во операцијата. Унгарската 3-та армија, исто така, учествуваше во инвазијата, со поддршка од над 500 авиони.
За време на Априлската војна, штабот на Фирерот (FHQ) го доби кодното име Frühlingssturm (Пролетна бура) и се состоеше од Führersonderzug (Специјален фиреров воз) со кодно име „Америка“ стациониран во Mönichkirchen заедно со специјалниот воз „Atlas“ на Вооружените сили. (Wehrmachtführungsstabes, WFSt). „Атлас“ пристигна во Менихкирхен дури на 11 април, долго откако беа во тек операциите, а „Америка“ пристигна дури следниот ден. Менихкирхен беше избран затоа што блискиот железнички тунел може да обезбеди засолниште во случај на воздушен напад. Двата воза се вратија во Берлин на 26 април.
Откако започнала италијанската инвазија на северозапад, кралот Виктор Емануел III се преселил во вила во сопственост на семејството Пирцио Бироли во Брацако, во близина на Моруцо, со цел да биде блиску до фронтот.
Германија ја нападна Југославија од бази во три земји освен неа: Унгарија, Романија и Бугарија. Германските трупи влегоа во секоја од овие земји под различни изговори и во различно време. Првата земја што доби германска воена мисија беше Романија. Наводно за обука на романските вооружени сили, нејзината вистинска цел беше да ги заштити романските нафтени ресурси и да се подготви за напад на Советскиот Сојуз. Вермахтот навлезе во Бугарија повнимателно, прво со намера да обезбеди воздушна одбрана од која било сила што ги напаѓа романските нафтени полиња, а подоцна и со онаа за инвазија на Грција за поддршка на Италија . Германските трупи не влегоа во Унгарија додека веќе беше планиран нападот на Југославија и додека не беше обезбедено учеството на Унгарија.
Распоредување во Романија Кралот Карол II од Романија, почнувајќи од цесијата на Бесарабија и Северна Буковина на Советскиот Сојуз, во писмо до Адолф Хитлер на 2 јули 1940 година предложи Германија да испрати воена мисија во Романија. Романската влада побара итно да се испрати мисија на 7 септември 1940 година, ден по абдикацијата на Керол. Одлуката за помош на Романија беше донесена на 19 септември, а од Унгарија беше побарано да обезбеди транзит на германските војници на 30 септември. Првите трупи влегле во Романија на 10 октомври. Тие влегоа во Букурешт два дена подоцна (12 октомври) со извици на Хајл! Официјалното објаснување за присуството на германските трупи беше дека тие биле таму за да ја обучуваат романската армија. Во директивата на Хитлер до војниците на 10 октомври беше наведено дека „неопходно е да се избегне дури и најмал привид на воена окупација на Романија“. Во втората половина на октомври, романскиот водач Јон Антонеску побарал да се прошири воената мисија. Германците среќно го обврзаа барањето, бидејќи нафтените полиња и рафинериите во Плоешт беа од витално значење за нивните воени напори. Романија беше исто така важна појдовна точка за напад на Советскиот Сојуз, што го направи присуството на германските трупи прекршување на пактот Молотов-Рибентроп од 23 август 1939 година.
До средината на ноември, 13-та моторизирана пешадиска дивизија беше собрана во Романија и засилена со 4-от панцерски полк, инженери и сигнални трупи, како и шест борбени и две извиднички ескадрили Луфтвафе и дел од противвоздушната артилерија. Вкупно седумдесет батерии артилерија беа префрлени во Романија. На 23 ноември, Романија го потпишала Трипартитниот пакт. Во тоа време, Германија ја информираше Романија дека нема да се очекува да учествува во напад на Грција, но дека Германија сака да ја искористи романската територија за да обезбеди база за германски напад. На 24 ноември, Антонеску се состана со Вилхелм Кајтел, началникот на Оберкомандо дер Вермахт, за да разговара за заедничката одбрана. Како резултат на овој состанок, 16-та панцирска дивизија беше испратена во Романија кон крајот на декември. Во јануари 1941 година премостување за планираниот премин на Дунав. Оние елементи на 12-та армија кои требаше да ја нападнат Југославија од Романија се собраа во близина на Темишвар (Темешвар).
Помеѓу ноември 1940 година и февруари 1941 година, Луфтвафе постепено префрли 135 ловци и извидувачки авиони во Романија (во 22-26 ескадрили). На почетокот на април 1941 година тие префрлија уште 600 авиони од Франција, Африка и Сицилија во Романија и Бугарија во период од десет дена. Борбениот и извидувачкиот брод беа испратени на полињата во Арад, Дева и Турну Северин. На 12 февруари Британија ги прекина дипломатските односи со Романија со образложение дека таа е земја окупирана од непријателот.
Распоредување во Бугарија Два настани на почетокот на ноември 1940 година го убедија Хитлер во потребата да стационира војници, особено Луфтвафе , во Бугарија. Првата беше лажните извештаи дека Британците граделе аеродром на Лемнос, од каде што можеле да го бомбардираат Плоешт. Вториот беше почеток на британските воздушни напади кои потекнуваат од грчките бази против италијанскиот брод на 6 ноември. Планирањето на германската инвазија на Грција од Бугарија започна на 12 ноември.