Времеслед на откривањето на планетите и нивните месечини во Сончевиот Систем - приказ за напредокот во набљудувањето и откривањето на новите тела низ историјата. Секое од телата е подредено по времеследен редослед од откривањето (повеќе датуми ќе се појават доколку постојат бројни снимки, набљудувања и објави во списанија), препознаени преку нивните различни ознаки (вклучувајќи ги и привремените и трајните именувања), при што се наведени и нивните откривач(и). Историски именувањето на месечините не се поклопувало со периодот на нивното откривање. Традиционално, откривачот ја ужива привилегијта да го именува новото тело; сепак, некои подзаборавиле да го сторат тоа (Барнард нема да го даде името [за Амалтеја] сè до неговиот следен труд и никогаш не прифатил име од бројните предлози кои пристигнувале на неговата адреса) или пак одбивале (Николсон изјавил "многумина ме прашуваат за имињата на новооткриените месечини [Лизитеја и Карма]. Тие ќе бидат препознатливи само по броевите X и XI, напишани со римски бројки, и вообичаено со префиксот буквата Ј која означува Јупитер."). Ова прашање произлегло веднаш по откривањето на планетарните месечини: Галилео ги именувал четирите главни месечини на Јупитер со употреба на броеви додека пак имињата предложени од неговиот соперник Симон Мариј постепено биле општо прифатени. Меѓународниот астрономски сојуз (МАС) официјално започнува со одобрувањето на имињата при крајот на 1970-ите.

Значајни информации Во последователните табели, планетарните месечини се испишани со затемнет текст (пр. Месечина) додека пак планетите и џуџестите планети, кои дирекно кружат околу Сонцето, се испишани со косо писмо (пр. Земја). Сонцето е запишано како Сонце. Табелите се подредени по датум на објавување/отривање. Датите се означени со следниве симболи: i: датум на првото снимање (фотографија, и.т.н.); o: датум на првото набљудување, или преку телескоп или пак на фотографска плоча; p: датумот на објава во списание. Во неколку случаи, датумот не е познат и е означен со „(?)“.

* Белешка: месечините кои се означени со ѕвезда (*) имаат сложено откривање. За некои биле потребни години за да бидат потврдени, и во неколку случаи биле и загубени повторно забележани. Други пак биле забележани во снимките од Војаџер години откако тие биле снимени.

Легенда на бои Сонцето, планетите, џуџестите планети, и нивните природни сателити се означени со следниве бои:

Сонце

Планети

Џуџести планети

Други кандидати за џуџести планети

Не е познат бројот на тоа колку тела во Сончевиот Систем се џуџести планети; деветте тела во третат колона се оние за кои постои усогласеност меѓу астрономите. Можно е да има повеќе, во табелите, сите тела со пречник поголем од 700 km се сметаат за кандидати за џуџести планети, истите се наведени во четвртата колона. Особено, Салација и Варда кои имаат невообичаено голема месечина, и густина која е измерена укажува дека тие може да се сметаат за џуџести планети.

Ознаки Други ознаки се синоними или парафрази кои понекогаш се среќаваат за тоа тело. Трајни ознаки (на планетарни месечини) се објаснети на следнава страница. Привремените ознаки се објаснети на следнава страница.

Ако на месечината и е дадено име, тоа ќе биде задебелено; ако е неименувана, но има трајна ознака, тогаш таа ознака е со задебелен текст; а доколку не е ни именувана, ни има трајна ознака, тогаш нејзината привремена ознака е со задебелен текст.

Праисториски откритија <onlyinclude> Праисторија Име Слика Друга ознака Забелешка Сонце Ѕвезда Во геоцентричниот модел, развиен во Стара Грција, и стандардизиран од страна на Птоломеј во вториот век, според овој модел Земјата е во центарот на вселената. Седум планети биле поставени во орбита околу Земјата со зголемувачки растојанија, според старогрчките стоици по следниов редослед: Месечината, Меркур, Венера, Сонцето, Марс, Јупитер, и Сатурн. Овој список вклучувал две тела, Сонцето и Месечината, за кои денес се знае дека не се планети. Во петиот век пред новата ера, старогрчките философи Филолај и Хикет поединечно дале идеја дека Земјата е топка која се врти дневно околу некаков митски „централен оган“ кој бил задолжен за регулирање на вселената. Анаксигора предложил дека Сонцето е ѕвезда околу 450 П.Н.Е. Во третиот век пред новата ера, Аристрах Самоски ја надоградил оваа идеја со предлогот дека Земјата и останатите планети се движат околу конечно централно тело, за кое верувал дека е Сонцето и оваа негова идеја не била прифатена сè до век не е докажана сè до век. Земја 3-та планетаЗемјата е третата планета од Сонцето и е дел од историска заблуда низ вековите. Земјата не е формално 'откриена' затоа што никогаш не била непрепозанено тело од страна на луѓето. Сепак, го споделувала својот идентитет со други тела како „планета“ е историски неодамнешно откритие.

Местоположбата на Земјата во Сончевиот Систем била точно опишана од страна на хелиоцентричниот модел предложен од страна на Аристрах Самоски. Месечина Земја I Во коперниковиот модел, Месечината повеќе не се разгледува како планета, туку на нејзе се гледа како на природен сателит на Земјата, и првичното тело за кое се сметало дека е единственото тело во системот кое не се врти околу центарот односно Сонцето. Меркур 1-ва планета Меркур, Венера, Марс, Јупитер и Сатурн биле познати од страна на старите вавилонски астрономи во вториот милениум пред нашата ера. Тие исто така биле препознаени од страна на Аристрах Самоски, и подоцна во хелиоцентричниот систем на Никола Коперник' (За вртењето на небесните сфери или De Revolutionibus Orbium Coelestium, од 1543 година) Венера2-ра планета Марс 4-та планета|}</onlyinclude> Јупитер 5-та планета Сатурн 6-та планета

век век Датум Име Слика Постојана ознака Откривач(и) и забелешки 1610-и o: 7 јануари 1610p: 13 март 1610 Ганимед Јупитер III ГалилеоGalilei, Galileo; Sidereus Nuncius , Thomam Baglionum (Tommaso Baglioni), Venice (March 1610), pp. 17–28 (q.v.) ги забележува Галилеевите месечини. Овие месечини биле првите небесни тела кои биле потврдени цо орбита на тело кое не е Сонцето или Земјата. Галилео ги забележал Ија и Европа како единствена сјајна точка ноќта на 7 јануари 1610 година; но следната ноќ тие веќе биле две посебни тела. Калиста Јупитер IV o: 8 јануари 1610p: 13 март 1610 Ија Јупитер I Европа Јупитер II 1650-и o: 25 март 1655p: 5 март 1656 Титан Сатурн VI, ХајгенсHuygens, Christiaan; De Saturni luna observatio nova, Adriaan Vlacq, Den Haag, 5 March 1656 (click "Scientific work") првично своето откритие го „објавува“ како анаграм, објавено на 13 јуни 1655 година; за подоцна да биде објавено во брошура со наслов De Saturni luna Observatio Nova а целосно го објаснува во Systema SaturniumHugenii, Cristiani (Christiaan Huygens); Systema Saturnium, Adriani Vlacq, Hagæ-Comitis (The Hague), 1659 (p. 47) (July 1659). 1670-и o: 25 октомври 1671p: 1673 Јапет Сатурн VIII, , КасиниCassini, Giovanni D.; Découverte de deux nouvelles planètes autour de Saturne , Sébastien Mabre-Cramoisy, Paris, 1673. Translated as A Discovery of two New Planets about Saturn, made in the Royal Parisian Observatory by Signor Cassini, Fellow of both the Royal Societys, of England and France; English't out of French., Philosophical Transactions of the Royal Society, Vol. 8 (1673), pp. 5178–5185 o: 23 декември 1672p: 1673 Реја Сатурн V, 1680-и o: 21 март 1684p: 22 април 1686 Тетида Сатурн III Касини.Cassini published these two discoveries on 22 April 1686, according to An Extract of the Journal Des Scavans. of April 22 st. N. 1686. Giving an account of two new Satellites of Saturn, discovered lately by Mr. Cassini at the Royal Observatory at Paris., Philosophical Transactions, Vol. 16 (1686–1692), pp. 79–85 Заедно со претходните две откритија, Касини ги именувал овие две месечини Sidera Lodoicea, Лујови ѕвезди. Во неговото дело KosmotheôrosHugenii, Christiani (Christiaan Huygens); Κοσμοθεωρος (Kosmotheôros), Adrianum (Adriaan) Moetjens, Hagæ-Comitum (The Hague), 1698 (објавен посмртно во 1698 година), Хајгенс прави врска меѓу „Јупитер ги има своите четири месечини, и Сатурн своите пет месечини, сите во своите орбити.“ Диона Сатурн IV Датум Име Слика Постојана ознака Откривач(и) и забелешки

век век Датум Име Снимка Постојани ознаки Откривач(и) и забелешки 1780-и o: 13 март 1781p: 26 март 1781 Уран 7-ма планета Хершел првпат го обзнанил откривањето на Уран на 26 април 1781 година, верувајќи дека станува збор за комета.Herschel, William; Account of a Comet. By Mr. Herschel, F. R. S.; communicated by Dr. Watson, Jun. of Bath, F. R. S., Philosophical Transactions of the Royal Society of London, Vol. 71, pp. 492–501 o: 11 јануари 1787p: 15 февруари 1787 Титанија Уран III Хершел.Herschel, William; On George's Planet and its satellites, Philosophical Transactions of the Royal Society of London, Vol. 78, pp. 364–378, 1788 Подоцна тој пишува и за четири дополнителни месечини.Herschel, William; On the Discovery of Four Additional Satellites of the Georgium Sidus. The Retrograde Motion of Its Old Satellites Announced; And the Cause of Their Disappearance at Certain Distances from the Planet Explained, Philosophical Transactions of the Royal Society of London, Vol. 88, pp. 47–79, 1798 Оберон Уран IV o: 28 август 1789Jodra, Serge; Les Satellites de Saturne (2004)p: 12 ноември 1789 Енкелад Сатурн II ХершелHerschel, William; Account of the Discovery of a Sixth and Seventh Satellite of the Planet Saturn; with Remarks on the Construction of its Ring, its Atmosphere, its Rotation on an Axis, and its spheroidical Figure, Philosophical Transactions of the Royal Society of London, Vol. 80, pp. 1–20, 1790 (read November 12, 1789) o: 17 септември 1789p: 12 ноември 1789 Мимант Сатурн I Датум Име Снимка Постојана ознака Откривач(и) и забелешки век