America er eit USA-amerikansk rockeband som vart skipa i 1970 av Dewey Bunnell, Dan Peek og Gerry Beckley. Trioen møtte kvarandre først i London, der dei byrja å halde konsertar i lag. America vart særleg populære i 1970-åra, og var kjende for dei tette harmonivokalane og akustiske viserockstilen. Dei gav ut ei rekkje hitalbum og singlar, som vart spelt på mange radiostasjonar.
Bandet kom saman etter bandet var ferdig med vidaregåande skule og fekk ein platekontrakt med Warner Bros. Records. Debuplata deira, America frå 1971, gav dei store hittane «A Horse with No Name» og «I Need You». Homecoming (1972) gav singelen «Ventura Highway», og Hat Trick (1973) følgde, men det selde dårleg. I 1974 kom Holiday med hittane «Tin Man» og «Lonely People» og i 1975 gav dei ut Hearts med hitsingelen «Sister Golden Hair». Samlealbumet deira History: America's Greatest Hits kom ut i 1976 og selde til fleire gonger platina i USA og Australia. Peek slutta i bandet i 1977 og dei vart mindre populære. I 1982 fekk dei eit kort comeback med singelen «You Can Do Magic».
I løpet av fire tiår har gruppa fortsett å spele inn musikk og dratt på turnear. I 2007 kom albumet Here & Now som var eit samarbeid med mange andre musikarar som var inspirert av bandet. America er innlemma i Vocal Group Hall of Fame og har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.
Historikk
Den tidlege suksessen (1970-1973) Medan fedrane deira var stasjonerte på United States Air Force-basen RAF South Ruislip nær London på midten av 1960-talet, gjekk Beckley, Bunnell og Peek på London Central High School på Bushey Hall, der dei møttest medan dei spelte i to ulike band.
Peek drog til USA for eit mislykka forsøk på college i 1969. Like etter at han kom tilbake til Storbritannia året etter, byrja dei tre å laga musikk saman. Dei starta med lånte akustiske gitarar, og utvikla ein stil som inkorporerte trestemmig vokalharmoni med stilen til samtidige folkrockband som Crosby, Stills & Nash.
Etter kvart kalla trioen seg America, inspirert av americana-jukeboksen i den lokale kantina deira, og valde det fordi dei ikkje ville at nokon skulle tru at dei var britiske musikarar som prøvde å høyrast amerikanske ut. Dei spelte sine første konsertar i London-området, inkludert nokre høgdepunkt på Roundhouse i Chalk Farm-distriktet i London. Dei vart etter kvart tekne opp av produsenten Ian Samwell, mest kjent for å ha skrive gjennombrotshitten til Cliff Richard, «Move It» frå 1958, og partnaren hans Jeff Dexter, og gjennom innsatsen deira vart dei til slutt signert til Kinney Records (Storbritannia) i mars 1971 av Ian Ralfini og tildelt det britiske plateselskapet Warner Bros.
Det første albumet deira, America (1971), vart spelt inn i Trident Studios i London og produsert av Samwell og Dexter, som vart manageren til trioen. Dexter gav òg bandet deira første store konsert, 20. desember 1970, på Implosion på Roundhouse, som oppvarmingsband for The Who, Elton John, Patto og Chalk Farm Salvation Army Band and Choir for eit velgjerande julearrangement. Sjølv om trioen opphavleg planla å spela inn albumet på ein liknande måte som The Beatles sitt Sgt. Peppar's Lonely Hearts Club Band, overtalte Samwell dei til å perfeksjonera den akustiske stilen sin i staden.
Debutalbumet America vart gitt ut i slutten av desember 1971 til berre moderat suksess, sjølv om det selde godt i Nederland, der Dexter hadde teke dei med som ein treningsplass for å øva på handverket sitt. Samwell og Dexter førte deretter trioen til Morgan Studios for å spela inn fleire songar. Ein av dei var ein Bunnell-komposisjon kalla «Desert Song», som Dexter tidlegare hadde demonstrert under studioøvingar i Puddletown i Dorset, heime hos Arthur Brown. Songen hadde den offentlege debuten sin på Harrogate-festivalen, fire dagar seinare, til stor suksess. Etter fleire opptredenar og eit TV-show vart han omdøypt til «A Horse with No Name». Songen vart ein stor verdsomspennande hit tidleg i 1972. Han selde over ein million eksemplar og vart tildelt ei gullplate av RIAA i mars 1972. Debutalbumet til America vart gitt ut i USA same månad med hitlåten kom ut og selde raskt til platina. Albumet resulterte i ein ny stor hitliste-suksess med Beckleys «I Need You», som nådde 9. plass på dei amerikanske hitlistene..
Etter den første suksessen spelte trioen ei rekkje nordamerikanske klubb- og college-konsertar tidleg i 1972, og bestemde seg for å seia opp Samwell og Dexter og flytta til Los Angeles i California, og signerte med David Geffen/Elliot Roberts hos Lookout Management. I 1973 hadde bandet forlate Lookout for å gå saman med John Hartmann og Harlan Goodman etter at dei to sistnemnde hadde brote med Geffen/Roberts for å starta sitt eige managementfirma.
Innspelinga av eit andre album vart forseinka av flyttinga, og dessutan av ein skade i armen til Peek. Etter å ha bestemt seg for ikkje å erstatta Samwell, valde gruppa å produsera albumet sjølv. Trioen byrja å flytte seg bort frå ein hovudsakleg akustisk stil til ein meir rockeorientert stil med hjelp av Hal Blaine på trommer og Joe Osborn på bass. Med Peek som sologitarist på fleire låtar utvida gruppa seg frå ein akustisk trio til å omfamna eit meir fyldig live-lydbilete, med Dave Atwood (som hadde spelt som studiomusikar på debutalbumet) på trommer og David Dickey (tidlegare i gruppa Captain) på bass i slutten av 1972. Men den neste turnéen deira vart utsett til januar 1973 etter at Peek vart sjuk med hepatitt. Den 11. mars 1973 vart Atwood erstatta av den tidlegare bandkameraten til Dickey i Captain, Willie Leacox.
Det andre albumet til America, Homecoming, kom ut i november 1972. Albumet vart tildelt ei gullplate i desember 1972, og RIAA stadfesta i 1975 at albumet hadde selt ein million eksemplar. Gruppa nådde igjen topp 10 med Bunnell sin «Ventura Highway». Basert på dei to første albuma vann gruppa ein Grammy for Beste nye artist i 1972.
Produksjonen i gruppa vart stadig meir ambisiøs. Det tredje albumet deira, Hat Trick, vart gitt ut i oktober 1973 etter fleire månaders innspeling i Record Plant Studios i Los Angeles. Igjen var albumet eigenprodusert og inneheldt strykarar, munnspel, eit åtte minutt langt tittelspor og stepping. Beckley, Bunnell og Peek fekk igjen selskap av Blaine på trommer, medan Osborn vart erstatta av den turnerande bassisten deira, David Dickey. Albumet vart ikkje like vellykka som Homecoming, med berre ein beskjedent vellykka singel, «Muskrat Love» (nummer 67 i USA), skrive av den texanske visesongaren Willis Alan Ramsey. Ein Captain & Tennille-cover av songen nådde topp 10 i slutten av 1976
George Martin-åra (1974-1979)
Etter den skuffande kommersielle suksessen med Hat Trick, valde America å engasjera ein ekstern produsent til sitt neste album. Dei klarte å sikra seg tenestene til produsenten George Martin og lydteknikaren Geoff Emerick, som spelte ei viktig rolle i å forma stilen til The Beatles. Innspelingane fann stad i AIR Studios i London.
Det resulterande albumet, Holiday, vart gitt ut i juni 1974 (på dette tidspunktet hadde gruppa medvite byrja å namngi albuma sine med titlar som byrja med bokstaven H). Med rettleiinga til Martin var stilen til albumet veldig ulikt frå dei tre første albuma til America, ettersom han forbetra dei akustiske lydane deira med strykarar og messingblåsarar.
I løpet av sommaren og hausten 1974 vart bassisten Calvin «Fuzzy» Samuels (tidlegare i Crosby, Stills, Nash & Young og Manassas) kalla inn for å erstatta Dickey, som hadde dradd til Europa og så heim. Samuels spelte nokre konsertar og opptredde òg på scena med gruppa på det tyske TV-programmet Musikladen den 13. november 1974.
Trioen var snart på topp 10 igjen med den første singelen frå Holiday, den Bunnell-skrivne «Tin Man», som nådde nummer fire, med ein kryptisk tekst sett til eit Trollmannen frå Oz-tema. «Lonely People» (skriven av Dan Peek«Lonely People» compositional info, ASCAP. Henta 16. april 2023.) følgde «Tin Man» inn på topp 10 tidleg i 1975, og vart den einaste krediterte songen til Dan Peek som nådde så høgt på Billboard, med ein femteplass..
Martin jobba med trioen igjen for det neste albumet deira, Hearts, spelt inn i Sausalito i California, og gitt ut i mars 1975. America fekk den andre hitliste-suksessen sin med Beckley sin «Sister Golden Hair» i midten av 1975, ein song som inneheldt eit minneverdig opningsgitarriff som rett nok var inspirert av George Harrison sin «My Sweet Lord» og ein openhjarta forholdstekst inspirert av Jackson Browne.Corbett, John (29. mai 2004). America Revisited - Part 3, Accessbackstage.com. Oppfølgjarsingelen, balladen «Daisy Jane» av Beckley, hamna òg blant topp 20 kort tid etter. Peek sin reggae-påverka «Woman Tonight» vart ein tredje suksess (44. plassen i USA) frå albumet mot slutten av året..
Warner Bros. gav ut ei samling av dei mest kjende låtane til America i desember 1975, History: America's Greatest Hits, som selde til platina. Martin, som produserte albumet, remiksa òg spora frå dei tre første albuma til gruppa..
Tidleg i 1976 spelte gruppa inn det sjette studioalbumet sitt på Caribou Ranch nær Nederland i Colorado, noko som inspirerte til tittelen på albumet, Hideaway, som Martin produserte. Dei to singlane til albumet, «Today's the Day» og «Amber Cascades», som vart gitt ut i april 1976, og nådde høvesvis 23. og 75. plassen på Billboard-lista.[ America chart history], Billboard.com. Henta 16. april 2023. Dei to singlane nådde høvesvis første- og 17. plassen på Billboard-lista for vaksne. Songar som «Jet Boy Blue» og «Don't Let It Get You Down» vart spelte på FM-stasjonar.
Martin implementerte ein meir kompleks instrumentering på albuma til America, noko som viste seg å vera noko overveldande for bandet på scena, og tvinga dei ofte til å byta frå instrument til instrument i løpet av låtane. For 1976-turneen utvida gruppa besetninga si til å inkludera Jim Calire på tangentar og saksofon og Tom Walsh på perkusjon, slik at dei meir komfortabelt kunne framføra arrangementa til Martin..
Martin og trioen drog til Hawaii i slutten av 1976 for å jobba med det sjuande studioalbumet til gruppa, som vart spelt inn i eit strandhus på øya Kauai. Albumet, Harbor, gitt ut i februar 1977, heldt trenden fram med søkkande sal for gruppa. Det var det første albumet som ikkje oppnådde verken platina eller gull, og ingen av dei tre singlane nådde hitlistene.
I mai 1977 forlét Dan Peek bandet. I sjølvbiografien sin frå 2004, An American Band, seier Peek at han vart stemd ut etter å ha gått glipp av ein turnéprøve, men Bunnell nekta seinare for at dette var tilfelle, og sa at avgjerda om å forlata bandet var Peek si aleine, etter at han nyleg hadde blitt gjenfødd kristen etter år med narkotikamisbruk og hadde byrja å søkja ei anna kunstnarisk retning enn Beckley og Bunnell. Likevel seier Peek vidare i boka si at han tek på seg heile skulda for splittinga i gruppa.
Peek skreiv kontrakt med Pat Boone sitt Lamb & Lion Records og gav ut det første soloalbumet sitt, All Things Are Possible, i 1978. Albumet, produsert av Chris Christian, vart ein suksess og Peek vart ein banebrytande artist i den framveksande kristne populærmusikksjangeren. Tittelsporet kom inn på Billboard-lista tidleg i 1979, og nådde ein topp på 78. plassen. «All Things Are Possible» hitlistehistorikk, Billboard.com. Henta 16. april 2023.
I mellomtida bestemde Beckley og Bunnell seg for å halda fram som America, og avslutta kontrakten med Warner Bros. med utgivinga av den første konsert-LP-en deira, Live, i oktober 1977. Konserten vart spelt inn på Greek Theater i Los Angeles, med eit orkester dirigert av Elmer Bernstein. Konserten vart spelt inn kort tid etter at Peek forlét gruppa. Albumet var berre mildt vellykka på dei populære hitlistene; medan alle dei tidlegare albuma deira, sjølv Harbor, i det minste hadde nådd topp 30, kom Live berre så vidt inn på albumlista og nådde 129. plassen.
Capitol-åra (1979-1985)