Dirty Deeds Done Dirt Cheap er det tredje studioalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC, opphavleg gjeven ut berre i Europa og Australia i 1976. Albumet vart ikkje gitt ut i USA før i 1981, meir enn eitt år etter Bon Scott døydde. Dette var òg det første albumet til AC/DC i sin heilskap som vart spelt inn med same besetning, i staden for å inkludera minst eitt spor spelt inn med ein annan bassist eller trommeslagar.
Bakgrunn AC/DC byrja å spela inn Dirty Deeds Done Dirt Cheap i desember 1975 i Albert Studios med Harry Vanda og George Young (eldre bror av gitaristane Malcolm og Angus) som produsentar. I april 1976 drog bandet på sin første turné i Storbritannia, der «It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)» vart gitt ut som singel. Ifølgje boka AC/DC: Maximum Rock & Roll reiste Vanda og Young til Storbritannia for å spela inn fleire songar med bandet i Vineland Studios for ein planlagd EP, som til slutt vart skrinlagt. «Carry Me Home» dukka seinare opp i 1977 som ei B-side til «Dog Eat Dog», medan «Dirty Eyes» heldt fram med å vere upublisert og vart seinare omarbeidd til «Whole Lotta Rosie» for Let There Be Rock i 1977. Berre «Love at First Feel» vart brukt til Dirty Deeds, men ikkje til den australske utgåva. Ein song med tittelen «I'm a Rebel» vart òg spelt inn i Maschener Studios, med musikk og tekst skrive av ein annan eldre Young-bror, Alex Young.AC/DC crabsodyinblue.com Denne songen vart aldri gitt ut av AC/DC, og ligg i kvelvet til Albert Productions. Det tyske bandet Accept gav han seinare ut som singel, og kalla opp sitt andre album etter songen. High Voltage vart gitt ut i USA i 1976. På grunn av visumproblem og manglande interesse frå Atlantic Records i USA returnerte bandet til Australia for å fullføra sitt tredje album.
Ifølgje AC/DC: Maximum Rock & Roll overtydde Stephen King fleire år seinare bandet om å laga musikken til filmen hans Maximum Overdrive (soundtracket gitt ut som Who Made Who) ved å setja «Ain't No Fun» på platespelaren og syngja med på heile songen linje for linje for å bevisa kor stor fan han var av musikken deira.
Komposisjon Tittelsporet skulle bli ein av dei mest kjende songane til bandet. Forteljaren inviterer folk som opplever problem til anten å ringja han på 36-24-36, eit faktisk telefonnummer i Australia i 1960-åra (då rett formatert som FM 2436 - 36 omsette til FM på dreiehjulet eller tastaturet), eller besøkja han heime, der han vil utføra diverse usmakelege handlingar for å løysa nemnde problem. Situasjonar der han tilbyr hjelp inkluderer dei som involverer uanstendige rektorar på vidaregåande skular, og signifikante andre som anten er utru eller vedvarande finn feil med partnarane sine. Omgrepet «Dirty Deeds Done Dirt Cheap» er ei hyllest til teikneserien Beany and Cecil, som Angus såg då han var barn. Ein av figurane i teikneserien heitte Dishonest John, og hadde eit visittkort der det stod: «Dirty deeds done dirt cheap. Spesialprisar på søndagar og heilagdagar.» På DVD-en Live on Donington forklarte Malcolm og Angus at konseptet med albumet var å basera det som eit Bogart-aktig mysteriescenario. Dette vart òg støtta av forfattaren Dave Rubin, som uttalte i boka si Inside Rock Guitar: Four Decades of the Greatest Electric Rock Guitarists at Bogart-filmane låg til grunn for albumet.
I 1981, etter at albumet vart gitt ut i USA, laga Norman og Marilyn White frå Libertyville i Illinois eit søksmål på 250 000 dollar i Lake County i Illinois Circuit Court mot Atlantic Records og distributørane deira fordi, hevda dei, telefonnummeret deira var inkludert i songen, noko som resulterte i hundrevis av telefonspøkar. Advokaten deira sa til Chicago Tribune at sifferet 36-24-36 i songen vart etterfølgd av det som for klientane hans høyrdest ut som eit 8-tal, og dermed skapte telefonnummeret til paret.
Ein annan fanfavoritt frå albumet er «Ride On». Atypisk for ein AC/DC-låt, har han ei trist, langsam blueskjensle og Bon Scott skreiv ein reflekterande tekst som han leverte beherska og sjelfullt. Teksten handlar om ein mann som grublar over feila han har gjort i eit forhold medan han drikk. Den har ofte vorte nemnt som ein av dei beste songane til AC/DC. Låten er òg viktig for gitarsoloen til Angus Young. AC/DC-biografen Murray Engleheart noterer i sine memoarar om bandet frå 2006: «Samla sett var Dirty Deeds Done Dirt Cheap røffare enn T.N.T. og framheva vanskane med å spela inn mellom stadig meir krevjande turnéplikter. Songar som 'Ain't No Fun', 'RIP', 'Jailbreak, og spesielt den einsame resignasjonen i 'Ride On', var nesten karakterstudiar av Bon og hadde ei kjensle av utolmod ... å bryta fri og rett og slett einsemd.» «Ride On» vart spelt inn av det franske bandet Trust på deira sjølvtitulerte debutalbum frå 1979, etter at dei varma opp for AC/DC i Paris hausten 1978. Scott jamma på songen med Trust i Scorpio Sound Studios i London 13. februar 1980, seks dagar før han døydde i same by. Eit opptak av dette dukka seinare opp på piratkopiplata Bon Scott Forever Volume 1. I eit intervju med Anthony O'Grady frå RAM i 1976 uttalte August Scott at «Ride On» var «om ein fyr som blir pissa på av damer ... kan ikkje finna det han vil ha.» I det same «RAM»-intervjuet frå 1976 avslørte Scott at «Squealer» handla om eit seksuelt møte med ei jomfru. På konsertar ville Scott ofte introdusera «Problem Child» som å vera om Angus. «Ain't No Fun (Waiting 'Round to be a Millionaire)» er ein av dei få AC/DC-songane som har banning, med Scott som roper under uttoninga: «Hey Howard, how ya doin' friend, my next door neighbour? Oh yeah, get your fuckin' jumbo jet off my airport». Rytmen i «There's Gonna Be Some Rockin'» er veldig lik den i «The Seventh Son» av Willie Dixon.
Record World sa om «Problem Child» at gruppa «rockar hardt, men med eit sikkert melodisk preg og tilfredsstillande uanstendig gitarspel.»
Internasjonal utgåve Ei modifisert internasjonal utgåve vart gitt ut på Atlantic 17. desember 1976, sjølv om plateselskapet var misnøgd med vokal og produksjon. (Ifølgje bassist Mark Evans sa bandmanager Michael Browning til han at han gjekk ut frå at Bon Scott ville få sparken som følgje av dette.)Mark Evans Discusses Life In and Out of AC/DC http://ultimateclassicrock.com/ac-dc-mark-evans-interview/ Bandet balanserte til og med på randa av å bli droppa. «A&R-avdeling til Atlantic [i USA] sa: 'Me beklagar, men dette albumet held faktisk ikkje mål,'» hugsar Phil Carson, som hadde signert bandet. «Me kjem ikkje til å gi det ut, og me droppar bandet'... Så eg gjekk til Atlantic-sjef Nesuhi (Ertegun) og viste han salstala me hadde fått for High Voltage. Dei var ikkje imponerande, men med tanke på at me berre hadde betalt 25 000 dollar for albumet, var det ikkje så ille... Nesuhi støtta meg, og eg signerte bandet på nytt på det tidspunktet. Eg klarte å få dei inn igjen. Takk Gud.»
Som biografen Murray Engleheart noterer i boka si AC/DC: Maximum Rock & Roll, hadde bandet ikkje eingong turnert i USA enno, ein marknad bandet lengta etter å erobra:
Etter den amerikanske suksessen med Highway to Hell i slutten av 1979 begynte kopier av albumet å dukke opp som import i USA. Nokre av desse var den opphavlege australske utgåva på Albert Productions, men Atlantic trykte òg den internasjonale versjonen i Australia, og mange av desse vart òg eksporterte til USA. Sterk etterspurnad etter begge versjonane (i kjølvatnet av den endå større suksessen til Back in Black) førte til at den amerikanske avdelinga av Atlantic endeleg godkjende ei offisiell amerikansk utgjeving i mars 1981. Denne gjekk rett inn på tredjeplassen på Billboard-lista.
Utgivinga var likevel òg dårleg tima, med tanke på at AC/DC hadde gjenoppfunne seg sjølv med ein ny songar, Brian Johnson. Bandet jobba med eit nytt album, som til slutt skulle bli For Those About to Rock We Salute You, gitt ut seinare same år; den amerikanske utgivinga av Dirty Deeds vart allment sett på som å skada momentumet for det albumet, som det selde meir enn. Bandet vart tvinga til å leggja til songar frå Dirty Deeds på settlista på den følgjande turneen, noko som òg tok fokuset bort frå det nye albumet.
I boka The Youngs: The Brothers Who Built AC/DC siterar forfattaren Jesse Fink Phil Carson på at utgivinga av Dirty Deeds var «ei av dei mest krasse avgjerdene som nokosinne er tekne av ein plateselskapssjef», og skulda på A&R-mannen Doug Morris og hans New York City-kohortar:
Den internasjonale utgåva hadde store variasjonar frå originalalbumet. «Jailbreak» (som hadde gått forut for LP-utgivinga i Australia og Storbritannia) og «R.I.P. (Rock in Peace)» vart vraka til fordel for «Rocker» (frå det australske albumet T.N.T. frå 1975) og «Love at First Feel». «Jailbreak» vart ikkje gitt ut i USA, Canada og Japan før i oktober 1984 som ein del av den internasjonale EP-en '74 Jailbreak. Ein promosingel, med «Show Business» som B-sida, vart gitt ut til radiostasjonar i USA på den tida. «Love at First Feel» er ein av berre to spor frå internasjonale AC/DC-album som ikkje er tilgjengeleg på det australske albumet til bandet (den andre er «Cold Hearted Man», gitt ut på europeiske pressingar av Powerage); «Love at First Feel» vart likevel gitt ut i Australia som ein singel i januar 1977 med «Problem Child» som B-sida, som toppa Kent Music Report Singles Chart Top 100. Merk: Brukt for australske singel og albumlister frå 1974 til Australske Recording Industry Association (ARIA) oppretta sine eigne lister i midten av 1988. I 1992 tilbakeregnet Kent hitlisteplasseringane for perioden 1970-1974. Den internasjonale utgåva av Dirty Deeds inneheld òg «Big Balls», ein av dei mest berykta komposisjonane til bandet, der Scott, ein bedragersk smart tekstforfattar, bruker dobbelttydningar ved å bruka ballsal og kostymefest som openberre referansar til sine eigne testiklar. AC/DC hadde vunne ut dette territoriet før på «The Jack» og ville igjen seinare på songar som «Give the Dog a Bone», men «Big Balls» kan vera deira morosamaste forsøk på seksuelle antydningar, sjølv om songen var kontroversiell i si tid og trekte vreide frå nokre kritikarar som forveksla sansen til bandet for humor med rå perversitet. Dirty Deeds Done Dirt Cheap førte òg til fleire AC/DC-opptredenar på det australske TV-programmet Countdown, etter High Voltage og T.N.T.. Desse framferdene inkluderte ei framføring av tittelsporet på albumet, og dessutan ein musikkvideo for «Jailbreak».Video Footage and Liner Notes, Family Jewels 2-disc DVD Set 2005
To songar på det internasjonale albumet vart redigert frå fullengdeversjonane på det originale australske albumet. I den fulle versjonen av «Dirty Deeds Done Dirt Cheap» vert tittelen sungen fire gonger, frå 3:09, men på den redigerte versjonen høyrest songen berre to gonger. «Ain't No Fun (Waiting Round to Be a Millionaire)» varte 7:29 på det australske albumet, men vart tona ut tidleg til 6:57 på den internasjonale versjonen. Begge desse versjonane i full lengd vart likevel restaurerte på den ommastra Atco Records-utgåva frå 1994 av det internasjonale albumet. Den siste CD-utgåva frå 2003 av Epic Records går tilbake til dei redigerte versjonane, som opphavleg på dei internasjonale vinylutgåvene frå 1976 og 1981. Dei uklipte versjonane av begge låtane vart gitt ut på 2009-boksen Backtrack. På originalversjonen av «Rocker», inkludert på det australske albumet T.N.T., varer songen 2:55 og blir brått kutta ut når gitarriffet når høgdepunktet sitt. Omvendt har alle internasjonale utgåver av Dirty Deeds Done Dirt Cheap-albumet ein litt kortare versjon der songen blir tona ut ved 2:50 før kuttet. «Squealer» ser ut til å vera tretten sekund lengre på den internasjonale versjonen; dette kjem av at den har ein periode med stille på slutten, ettersom det er det siste sporet på plata. «Ride On» har ein forskjell på fire sekund (lengre på den internasjonale versjonen) som ser ut til å komma av eit mindre fartsproblem av, sjølv om den siste gitaren kan høyrast betre på den kortare australske versjonen.