Parrancuèch o Parranquèch (Parranquet en francés) es una comuna perigòrda https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b85924298/f1.item.r=.langFR.zoomhttps://web.archive.org/web/20190701232640/https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b7710170v/f1.item.zoom, situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia Lo borg de Parrancuèch es pichon, juste una glèisa, un cementèri e qualques ostals a un caireforc de rotas segondàrias; en direccion de Dròt, l'escòla (barradahttps://www.annuaire-mairie.fr/mairie-parranquet.html) n'es a 200 m, en situacion descentrada dins la comuna. De l'autre costat, sus un puèg, i a lo vilatge de Rocal, pus important que lo borg.

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Perimètre del territòri

Toponimia Las fòrmas ancianas son de Parolocoto, en latin, en 1340, Pouriolcuit ou Perrenquet, en 1541, église de Perrolcuech, en 1547, cure de Parranquech, en 1646, Parrancuit, Parrenquet, en 1646. La prononciacion es : Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 198-199. Las mapas de Joan Tarde (prumièra meitat del sègle XVII) pòrtan Perrenque (signe de l'amudiment aboriu de las consonantas finalas ?) e Perrenquet, pus francizat . Dauzat e Rostaing interprètan lo nom coma un diminutiu de paranca, varianta de palanca, eventualament al sens de « palencada, palissada » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 519. Ernèst Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, pensa a l'occitan pè ranquet, pas ranquet « garrèl, ranc », un chafre vengut nom de luèc. Mas aquels toponimistas coneissián pas las fòrmas ancianas nimai la prononciacion en [-ɛ], que fan qu'un diminutiu es exclús. La fin del nom s'interprètan en -cuèch (Parolocoto de 1340 correspond a Parolococto mal legit). Lo prumièr element es puròl, alterat de mai d'un biais, que s'explica pel latin pullus, « polet », emb lo sufixe diminutiu -olu (> -òl). De segur, puròl supausa una dissimilacion, normala, a partir de pulòl (i a doás l). Lo sens seriá « jal cuèch » e se referís a la legenda miraculosa del « penjat despenjat ». Aquí-lá : sul camin de Compostèla, una familha de romius s'arrèsta dins una albèrja. Lo filh es acusat de panatòri per una goja e penjat. Los pair e mair contunhan pr'aquò lo pelegrinatge e en tornant, vòlon recuperar lo còrs. Mas lo filh penjat es enquèra viu e los parents van veire lo jutge que crei pas al miracle, de segur, e coma va minjar un jal, dejà cuèch e sus la taula, promet de far despenjar lo joine se lo jal se met a cantar. Lo cacaracà de l'animal pròva que lo sentenciat èra innocent. Lo nom èra pas mai comprés, çò qu'explica las alteracions de puròl, puèi l'atraccion de parran, « tèrra près de l'ostal (Roergue), òrt, claus » es a l'origina de la fòrma actuala .

Istòria

Administracion

Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Vilarial; es adara del canton del Naut Agenés Perigòrd.

Demografia

En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².

Luècs e monuments

Personalitats ligadas emb la comuna

Veire tanben Comunas d'Òut e Garona Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Perigòrd Categoria:Comuna de Guiana Categoria:Comuna d'Òlt e Garona