Рутеньскый язык (так само знаный як староруськый, канцелярьскый славяньскый або простый язык) є історічный выходославяньскый язык, котрый ся хоснував од 15. до 18. столітя у Великым князівстві Литовскым, пізніше у Речі Посполитій і у Габсбурьскій монархії.Rusyn | History, Culture & Language | Britannica
У 16. і 17. столітю рутеньскый язык підпав під вплив польского языка і церковнославяньского языка, што довело до поступного перепаду його хоснуваня у офіціалных сферох.
Рутеньскый язык мав дві головны функціональны формы: канцелярьскый язык — формальный, хоснованый в урядовых і правных документох. простый язык — народна форма, хоснована у літературі і освіті.
В пізнїйшых столітях рутеньскый язык поступні ся трансформував до сучасных выходославяньскых языків: білоруського — на югу, україньского — на севері, русиньского — у реґіоні Карпат.
Днес рутеньскый язык ся поважує за історічного предшественика тых языків і є предметом досліджіня лінґвістів і істориків.
Язык быв в минулости даколи называный русиньшчіна, што є уж днесь новый термін, хоснованый на означіня модерного карпатського языка — русиньского. Подобно быв занеханый і термін малорускый язык, бо выходив з концепції надрядженности російского языка.
Етімолоґія Тот язык выник зос старославяньского языка і служыв як офіціалный язык адміністрації, судів, літературы і освіты. Писаный быв у кіріліцї, і у текстох ся хосновали терміны як:Prosta mova v Ukraini ta Bilorusi XVI stThe Development of the «Lexicon of Humility» in Church Slavonic and Old Ukrainian Biblical Monuments of the 16th Century руськый язык (“ру́скаꙗ мо́ва” і “ру́скїй ѧзы́къ”), простый язык (“проста(ѧ) мова”, “простй ѧзыкъ”, “простый руский (язык)”, “простая молва” і “проста мова''”).
Референції
Катеґорія:Рутеньскый язык Катеґорія:Выходославяньскы языкы