Николай (Миколай) Ксеняк (*4. децембер 1933, с. Камюнка, окрес Стара Любовня, Словакия – †1. фебруар 2020, там же) — педагог, русиньскый писатель, байкарь і културный дїятель. Писав о жывотї чоловіка на селї.
Скінчів руську ґімназію в Пряшові і Інштітут руського языка і літературы в Празі. Довгы рокы учів на ґімназії в Ружомберку, а в роках 1968 – 1991 быв і єй директором. В 1981 році здобыв тітул ПгДр. на Універзіті Павла Йозефа Шафарика в Пряшові. Першы свої творы писав по руськы, пізніше по україньскы, але по 1989 р. і зачатку русиньского возроджіня зачав писати своїм материньскым, русиньскым языком.
М. Ксеняк написав цїлый ряд книжок баёк, таксамо віршованых творів, є автором приповідок, радіёпєс, як автор ся реалізовав і на сценї театру А. Духновіча в Пряшові. І хоць є ёго домінантнов темов дротарьство, є выразный главно як байкарь.
Творба Украинский язык „Байки“ (1963, 1970, 1974), „Сміх і гіркість серця“ (1977), „Віночок з терня“ (1980), „Дорогоцінна знахідка“ (1985)
Русиньскый язык О камюньскых майстрах (1994) Як біда Русинів з дому выганяла (2002; Літературна премія Александра Духновіча за русиньску літературу, 2003)Міхал Павліч, Русин 3/19 Байкы (2002) Выбраны байкы (2006) Жменї родной землї (2009) Углы погляду (2011), Споминкы і очекованя (2013), Нашы горізонты (2015), Приповідкы і байкы (2016), Формованя русиньской културы (2016), Резонанції на книжкы и подїї (2017), Недоповіджене (2018), Кошарик плодів (2019), Одповідж собі сам (2020, посмертно).Михал Павліч
Словацкый язык „Ozveny“ (2009), Зеркалїня/Zrkadlenie (2010, білінґвалне выданя).
Жерела и одказы
http://esu.com.ua/search_articles.php?id=490 https://web.archive.org/web/20201129230458/http://rusynlit.sk/index.php/2018/12/04/675/#more-675 http://www.lem.fm/vyiznachnyiy-yubiley/
Литература Роман М. Літературні портрети українських письменників в Чехословаччині. 1989; Z. Džupinková. Diela ukrajinských spisovateľov Slovenska. 2011. Референції
Катеґорія:Русиньскы писателї Катеґорія:Русиньскы умелцї Катеґорія:Педаґоґы