SM UC-27 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 28 czerwca 1916 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 25 lipca 1916 roku. Początkowo został włączony w skład Flotylli Bałtyckiej. Przebazowany w 1917 roku na Morze Śródziemne został nominalnie wcielony w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine pod nazwą U-90, pływając w składzie . W czasie służby operacyjnej okręt odbył 14 misji bojowych, w wyniku których zatonęło 55 statków o łącznej pojemności BRT i trzy okręty o łącznej wyporności 830 ton, a dwa okręty o łącznej wyporności ton zostały uszkodzone. SM UC-27 został poddany Francuzom 3 lutego 1919 roku w wyniku podpisania rozejmu w Compiègne, a następnie złomowany w 1921 roku.
Projekt i budowa Sukcesy pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także niedostatki tej konstrukcji skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętów podwodnych. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-27 zamówiony został 29 sierpnia 1915 roku jako dwunasta jednostka z I serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu jako jeden z 21 okrętów typu UC II zamówionych w tej wytwórni. Stocznia oszacowała czas budowy okrętu na 8 miesięcy. UC-27 otrzymał numer stoczniowy 66 (Werk 66). Stępkę okrętu położono w 1915 roku, został zwodowany 28 czerwca 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 727 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-27 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 49,4 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,68 metra (wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości). Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 400 ton, a w zanurzeniu 480 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki, zlokalizowane przed kioskiem, w kiosku i w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla MAN S6V23/34 o łącznej mocy 500 KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 KM. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,6 węzła na powierzchni i 6,7 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9250 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 54 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 63 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas zanurzenia 40 s.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok SM UC-27 został wcielony do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 25 lipca 1916 roku. Tego dnia dowództwo jednostki objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Karl Vesper, wcześniej dowodzący UC-4 i UB-31. Początkowo okręt został przydzielony do Flotylli Bałtyckiej, zatapiając podczas tego okresu służby cztery rosyjskie jednostki (a dwie zostały uszkodzone). W dniach 1-7 i 22-30 października U-Boot, po przedarciu się przez zamykającą drogę do Zatoki Fińskiej rosyjską pozycję minowo-artyleryjską, postawił dwukrotnie po 18 min w wielu niewielkich zagrodach. 28 października nieopodal wyspy Osmussaar zatonął na minie niszczyciel „Kazaniec” o wyporności 580 ton (katastrofę przeżyło 5 oficerów i 29 marynarzy), a 7 listopada w Zatoce Fińskiej na minie uszkodzenia rufy doznał nowy niszczyciel „” (1260 t), na pokładzie którego zginęło pięciu marynarzy. 19 listopada nieopodal wyspy Gogland na postawioną przez UC-27 minę wszedł krążownik pancerny „Ruryk” o wyporności 15 544 ton, doznając poważnych uszkodzeń. Wybuch nastąpił pod dziobową wieżą artyleryjską, a do kadłuba wdarły się setki ton wody. Po zatrzymaniu jej napływu przez ekipy ratownicze, mając nieuszkodzony napęd okręt sam dopłynął do Kronsztadu, gdzie trafił do stoczni (naprawa trwała do lutego 1917 roku). 22 listopada na minę wszedł również trałowiec „Fugas” (150 t), który zatonął u wybrzeży Finlandii ze stratą ośmiu członków załogi. Wreszcie, w dniach 18-21 grudnia na postawionych przez UC-27 minach zatonęły dwa parowce: „Buki” (4499 BRT), na pozycji oraz „Skiftet” (336 BRT), który zatonął na pozycji (na jego pokładzie śmierć poniosło 86 marynarzy).
1917 rok Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną.
8 lutego nowym dowódcą UC-27 został kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Gerhard Schulz. Wiosną 1917 roku okręt otrzymał rozkaz udania się na Morze Śródziemne i w dniach 3–30 kwietnia odbył rejs Helgoland-Cattaro. W drodze okręt 6 kwietnia w okolicy Orkadów zatopił ogniem artylerii dwa brytyjskie statki rybackie: „Narberth Castle” (168 BRT) i „Nestor” (176 BRT). Rejs na śródziemnomorski teatr działań wojennych obfitował w dalsze sukcesy – 12 kwietnia na południowy zachód od Irlandii został zatrzymany i zatopiony zbudowany w 1913 roku rosyjski żaglowiec „Ernst Sophie” (222 BRT), przewożący sól z Bristolu na Islandię (na pozycji ); następnego dnia został zatopiony pochodzący z 1904 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Kariba” (3697 BRT), płynący z Jawy przez Dakar do Falmouth z ładunkiem cukru, storpedowany bez ostrzeżenia na pozycji (na jego pokładzie zginęło 13 członków załogi). 15 kwietnia ofiarą UC-27 został kolejny statek – zbudowany w 1901 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Gretaston” o pojemności 3395 BRT, transportujący na trasie Huelva – rudę miedzi. Storpedowany zatonął wraz z całą załogą (29 osób) na pozycji . 17 kwietnia nieopodal Lizbony okręt postawił dwie zagrody minowe. 18 kwietnia, 40 Mm na południowy wschód od Przylądka Świętego Wincentego został zatrzymany i zatopiony przy pomocy ładunków wybuchowych brytyjski szkuner „Thomas” (132 BRT), płynący z ładunkiem soli z Kadyksu. Po przebyciu Cieśniny Gibraltarskiej UC-27 zatopił 26 kwietnia w okolicy półwyspu Cap Bon dwa włoskie żaglowce: bark „Augusta” (686 BRT), transportujący fosforany z Tunisu do Aleksandrii (na pozycji ) i szkuner „Gennarino” (248 BRT), również przewożący fosforany z Tunisu do Włoch, na pozycji .
UC-27 dotarł do Cattaro 30 kwietnia, gdzie włączono go w skład Flotylli Pola (niem. U-Flottille Pola). Okręt nominalnie wcielono do K.u.K. Kriegsmarine pod nazwą U-90, jednak załoga pozostała niemiecka. W dniach 16-19 czerwca 1917 roku okręt podczas misji u wybrzeży Tunezji zatopił aż 25 małych tunezyjskich i włoskich żaglowców o łącznej pojemności 1449 BRT. Spośród nich tonaż 100 ton przekraczały tylko cztery włoskie jednostki, utracone 18 czerwca: brygantyna „Bettina” (140 BRT), zatopiona na pozycji ; bryg „Bianca B.” (329 BRT), zatopiony na pozycji ; „Letizia C.” (136 BRT), zatopiona nieopodal Safakis i „Paolina Aida” (250 BRT), zatopiona na pozycji . 20 czerwca załoga UC-27 zanotowała kolejny sukces, topiąc za pomocą torped zbudowany w 1904 roku brytyjski parowiec „Ruperra” (4232 BRT), który przewoził drobnicę na trasie Port Sudan – Londyn (statek zatonął bez strat w ludziach na pozycji ). Trzy dni później na postawionej nieopodal Safakis zagrodzie minowej zatonął mały francuski żaglowiec „Jules” (49 BRT).
26 lipca 1917 roku UC-27 odniósł największy w swojej wojennej karierze sukces, topiąc zbudowany w 1905 roku duży uzbrojony brytyjski statek pasażerski „Mooltan” o pojemności 9621 BRT, płynący z Malty do Marsylii. Storpedowana bez ostrzeżenia jednostka zatonęła ze stratą dwóch ludzi na pozycji . W dniach 6-7 sierpnia okręt zatopił małą tunezyjską łódź „El Kaddra Nr 53” (20 BRT) i zbudowany w 1902 roku włoski parowiec „Esemplare” (999 BRT), który zatonął na pozycji . 12 września na pozycji doszło do storpedowania bez ostrzeżenia pochodzącego z 1902 roku uzbrojonego brytyjskiego parowca „Gibraltar” (3803 BRT), płynącego z ładunkiem drobnicy z Karaczi do Marsylii, w wyniku którego statek został zatopiony i stracił czterech członków załogi. 16 września został zatrzymany i zatopiony w Zatoce Lwiej włoski żaglowiec „Annina Capano” (250 BRT), na pozycji . Następnego dnia załoga okrętu zatopiła w tej samej zatoce kolejne dwa włoskie żaglowce: „Eugenio D.” (99 BRT) i „Muccio” (137 BRT). Również 23 września UC-27 zanotował podwójny sukces, gdyż jego łupem padł mały hiszpański żaglowiec „Joaquina” (69 BRT), zatopiony 8 Mm od Cadaqués oraz zbudowany w 1911 roku francuski statek pasażerski „Medie” (4770 BRT), przewożący amunicję z Malty do Marsylii, który zatonął storpedowany na pozycji .
Od 28 listopada 1917 roku do 14 stycznia 1918 roku dowódcą okrętu był kpt. mar. Wilhelm Canaris. Podczas tego okresu UC-27 nie odniósł żadnych sukcesów.
1918 rok