thumb|upright|Tetradrachma ateńska z symbolicznym wizerunkiem sowy – ptaka Ateny thumb|upright|Tridrachma koryncka z wizerunkiem mitycznego Pegaza thumb|upright|Didrachma Olimpii (Elidy) z orłem Zeusa depczącym węża
Drachma ( drachmḗ od – „chwytam”Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z, dz. cyt., s. 203.) – podstawowa moneta srebrna w starożytnej Grecji, rozpowszechniona też w państwach Azji Mniejszej i w części starożytnego Bliskiego Wschodu (m.in. Syria, Egipt) oraz w Kartaginie; jako podstawowa jednostka monetarna emitowana również w Grecji nowożytnej (1832–2002).
W starożytności była jednostką tak upowszechnioną jak rzymski denar (denarius). Rozpowszechnienie, szczególne znaczenie i popularność monet niektórych państw-polis oddawały ich potoczne określenia, np.: ateńskie „sowy” (lub „sowy z Laurionu”) w odniesieniu do drachm attyckich bitych z pozyskiwanego tam srebraRobert Flacelière: Życie codzienne w Grecji w czasach Peryklesa. Warszawa: PIW, 1985, s. 111.; chelone („żółwie”) względem monet egineckich (statera i jego frakcji), oznaczanych symbolem żółwia (gr. χελώνη) i będących w szerokim obiegu zwłaszcza na PeloponezieMała encyklopedia kultury antycznej A–Z. Warszawa: PWN, 1983, s. 147..
Obrachunkowo drachma wynikała z podziału talentu na szekiel, który jako stater stał się podstawową jednostką ogólnego systemu monetarnego Greków. W zależności od lokalnego systemu miar i wag, ich drachma srebrna miała wagę 4,36 g (w systemie eubejskim, potem attyckim), 6,28 g (fenickim), 6,20 g (egineckim), 2,80 g (korynckim)Vademecum historyka starożytnej Grecji i Rzymu. T. 1, dz. cyt., s. 235..
Grecy dzielili drachmę na 6 oboli lub na 48 chalków (czyli „miedziaków”); kwotę 6000 drachm określano jako talent, 100 drachm nazywano miną.
Frakcje i wielokrotnościG. Rachet: Słownik cywilizacji greckiej, dz. cyt.: 1/128 drachmy – lepton 1/48 drachmy – chalk 1/6 drachmy – obol 1/2 drachmy – hemidrachma 2 drachmy – didrachma (stater srebrny) 3 drachmy – tridrachma 4 drachmy – tetradrachma 5 drachm – pentadrachma 6 drachm – heksadrachma 8 drachm – oktodrachma 10 drachm – dekadrachma 12 drachm – dodekadrachma
Przez około tysiąclecie drachmy pozostawały w powszechnym obiegu w krajach basenu Morza Śródziemnego i Morza Czarnego, w ograniczonym zakresie emitowane również prowincjonalnie (lokalne) w czasach rzymskich. Naśladownictwo i historyczną kontynuację drachmy stanowi arabski dirhemWprowadzony w końcu VII wieku jako naśladownictwo rzymskiego denara zapożyczone od bizantyńskiego denarius aureus (C.C. Chamberlain: Guide to Numismatics. London: English Universities Press, 1965, s. 48)..
Zobacz też cystofor stefanofor mnaeion
Przypisy
Bibliografia Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z (red. Zdzisław Piszczek). Wyd. 5. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 203, 494, . Vademecum historyka starożytnej Grecji i Rzymu. T. 1 (red. E. Wipszycka). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 235–237, . Guy Rachet: Słownik cywilizacji greckiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 2006, s. 252, .
Kategoria:Monety Kategoria:Historia gospodarcza starożytnej Grecji