Jan Ludwik Zachodny (ur. 12 maja 1895 we Lwowie, zm. 24 kwietnia 1969 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Marcina – murarza, i Aleksandry z domu Pietkiewicz. Od sierpnia 1913 był członkiem Związku Strzeleckiego we Lwowie. Tam też w 1914 ukończył szkołę realną, a w tym samym roku, 8 sierpnia wstąpił do Legionów Polskich w których otrzymał przydział do 2 kompanii w 5 baonie I Brygady Legionów Polskich. 26 listopada 1914 został ranny pod Limanową i był leczony w szpitalu wojennym w Wiedniu do 28 lutego 1915. Tam też uzyskał świadectwo dojrzałości. 1 marca 1915, jako plutonowy, został przeniesiony do 1 kompanii 5 baonu w 5 pułku piechoty. Walcząc o Polską Górę osłaniał z baonem oddziały polskie, które były w odwrocie, a mającą zapobiec ich oskrzydleniu. Za czyn ten, 17 maja 1922 odznaczony został orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. 2 października 1916 awansował na stopień sierżanta. 18 sierpnia 1917 został wcielony w szeregi armii austriackiej.
1 listopada 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego, w którym został wcielony do 5 pułku piechoty Legionów. 20 listopada 1918 otrzymał awans na stopień podporucznika. W czasie wojny polsko-ukraińskiej, wraz z pułkiem walczył w obronie Lwowa oraz do czerwca 1919 na terenie Małopolski Wschodniej, kiedy to został ranny pod Założcami. Następnie w szeregach pułku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W grudniu 1921 został przeniesiony do 55 pułku piechoty w Brzeżanach. 21 lutego 1928 otrzymał awans na stopień majora, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1933 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty znajdującego się w Rembertowie. Od 1935 pełnił służbę w 19 pułku piechoty, a w roku następnym po awansowaniu na stopień podpułkownika w 5 pułku piechoty Legionów. W lipcu 1939 został wyznaczony na dowódcę 2 pułku KOP „Karpaty” stacjonującego w Dukli.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 – dowodząc pułkiem, walczył w strukturach Armii „Karpaty”. Został internowany na Węgrzech. Po zakończeniu wojny podjął pracę w Krakowie, gdzie zmarł i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.
Był żonaty z Ludwiką Brodzisz, z którą miał córkę Krystynę (ur. 1 grudnia 1920).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6670 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 13 kwietnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych trzykrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 5 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani na Węgrzech w czasie II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1969