W czasie wojny polsko-ukraińskiej, wraz z pułkiem walczył w obronie Lwowa oraz do czerwca 1919 na terenie Małopolski Wschodniej, kiedy to został ranny pod Założcami. Następnie w szeregach pułku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W grudniu 1921 został przeniesiony do 55 pułku piechoty w Brzeżanach. 21 lutego 1928 otrzymał awans na stopień majora, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1933 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty znajdującego się w Rembertowie. Od 1935 pełnił służbę w 19 pułku piechoty, a w roku następnym po awansowaniu na stopień podpułkownika w 5 pułku piechoty Legionów. W lipcu 1939 został wyznaczony na dowódcę 2 pułku KOP „Karpaty” stacjonującego w Dukli.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 – dowodząc pułkiem, walczył w strukturach Armii „Karpaty”. Został internowany na Węgrzech. Po zakończeniu wojny podjął pracę w Krakowie, gdzie zmarł i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.
Był żonaty z Ludwiką Brodzisz, z którą miał córkę Krystynę (ur.