Mieczysław Szczepan Zajączkowski (ur. 24 grudnia 1894 w Lublinie, zm. 13 grudnia 1919 pod Kliczewem) – porucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Aleksandra – urzędnika kolejowego, i Antoniny z domu Erchon. Studiował na Politechnice Warszawskiej, a w styczniu 1915 został wcielony w szeregi armii rosyjskiej, w której ukończył szkołę podoficerską, a następnie oficerską. Awansował na stopień podporucznika ze starszeństwem od 1 września 1915, a 10 grudnia 1916 otrzymał awans na stopień porucznika. Służył w I Korpusie Polskim gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego od początków jego sformowania, aż do demobilizacji. Otrzymał w Korpusie przydział do 3 pułku strzelców polskich.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 18 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-ukraińskiej, skierowano go na front, gdzie walczył na terenach Małopolski Wschodniej w szeregach I baonu ochotniczego Oddziału Odsieczy Lwowa i 19 pułku piechoty. 1 kwietnia 1919 został przyjęty w szeregi Armii Wielkopolskiej i przydzielony do 1 pułku strzelców Wielkopolskich. Od 16 października 1919, będąc adiutantem pułku, walczył na Froncie Litewsko-Białoruskim w czasie wojny polsko-bolszewickiej. W tym samym roku 12 grudnia 1 pułk strzelców Wielkopolskich wyruszył z twierdzy bobrujskiej na położone od niej o 50 km miasteczko Kliczew. Rankiem 13 grudnia żołnierzy polskich idących tyralierą, wojsko bolszewickie przywitało ogniem z dział i ciężkich karabinów maszynowych. Porucznik Zajączkowski sam atakując bolszewików zagrzewał żołnierzy do walki, którzy za jego przykładem ruszyli do szturmu na pozycje wroga. Żołnierze obsługujący działa, nie mogąc użyć ich podczas walki, bronili się używając broni ręcznej. Zajączkowski walcząc na bagnety został śmiertelnie ranny. Kompanie pułku, które przedostały się do miasteczka, siały spustoszenie w szeregach wojsk nieprzyjaciela.

Za postawę wykazaną w czasie walki, został pośmiertnie odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy i awansowany na stopień kapitana, a we wniosku awansowym stwierdzono, że:

Został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu, przy ulicy Lipowej w Lublinie.

Był kawalerem.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5606 – pośmiertnie, 11 października 1922 Krzyż Walecznych

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie 55 Poznańskiego Pułku Piechoty Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1919