Mieczysław Szczepan Zajączkowski (ur. 24 grudnia 1894 w Lublinie, zm. 13 grudnia 1919 pod Kliczewem) – porucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Aleksandra – urzędnika kolejowego, i Antoniny z domu Erchon. Studiował na Politechnice Warszawskiej, a w styczniu 1915 został wcielony w szeregi armii rosyjskiej, w której ukończył szkołę podoficerską, a następnie oficerską. Awansował na stopień podporucznika ze starszeństwem od 1 września 1915, a 10 grudnia 1916 otrzymał awans na stopień porucznika. Służył w I Korpusie Polskim gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego od początków jego sformowania, aż do demobilizacji. Otrzymał w Korpusie przydział do 3 pułku strzelców polskich.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 18 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-ukraińskiej, skierowano go na front, gdzie walczył na terenach Małopolski Wschodniej w szeregach I baonu ochotniczego Oddziału Odsieczy Lwowa i 19 pułku piechoty. 1 kwietnia 1919 został przyjęty w szeregi Armii Wielkopolskiej i przydzielony do 1 pułku strzelców Wielkopolskich. Od 16 października 1919, będąc adiutantem pułku, walczył na Froncie Litewsko-Białoruskim w czasie wojny polsko-bolszewickiej.