thumb|Grób Alberta Szaada na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Albert Szaad (ur. 10 marca 1905, zm. 6 sierpnia 1957 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Alberta (1866–1949), pułkownika lekarza Wojska Polskiego, i Otolii z Konaszewiczów (1871–1962). Był bratem Jerzego (1907–194?), kapitana saperów inżyniera Wojska Polskiego, Wandy Zieleńskiej (1901–1944) i Ireny Jankowskiej (ur. 1912).
Po zakończeniu I wojny światowej wrócił z Rosji, ukończył Korpus Kadetów Nr 2 w Modlinie, a następnie został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. 2 października 1925 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 41. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 8 Pułku Artylerii Ciężkiej w Toruniu. 15 lipca 1927 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1927 i 32. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 3 listopada 1934 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1934/36. 27 czerwca 1935 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 87. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1936 ukończył kurs, lecz dyplom naukowy oficera dyplomowanego otrzymał dopiero 15 września 1937. W marcu 1939 odbywał staż liniowy na stanowisku dowódcy 1. baterii 14 pułku artylerii lekkiej w Poznaniu. W czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Armii „Poznań” na stanowisku kierownika referatu zaopatrzenia. Wziął udział w bitwie nad Bzurą, a następnie obronie Warszawy. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Do końca wojny przebywał w Oflagu II C Woldenberg.
Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do ludowego Wojska Polskiego. Pełnił służbę w Sztabie Generalnym. 19 maja 1950 został aresztowany, a 2 listopada 1951 skazany na karę 12 lat pozbawienia wolności. W marcu 1956 jego sprawa został umorzona zgodnie z ówcześnie obowiązującą procedurą. Zrehabilitowany, wyszedł złamany psychicznie i nerwowo. Nie pomogło intensywne leczenie i doskonała opieka lekarska. W chwili depresji targnął się na swoje życie. 10 sierpnia 1957 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach „z zachowaniem wszystkich honorów wojskowych” (kwatera A30-6-8)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Zobacz też Proces generałów Proces Tatar-Utnik-Nowicki
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Kapitanowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie ludowego Wojska Polskiego – ofiary represji politycznych w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Oficerowie artylerii Wojska Polskiego 1943–1989 Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Podpułkownicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939) Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1957 Kategoria:Oficerowie 8 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie 14 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie dowództwa Armii „Poznań”