Bohumír Lomský (ur. 22 kwietnia 1914 w Czeskich Budziejowicach, zm. 18 czerwca 1982 w Pradze) – czeski i czechosłowacki polityk Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Deputowany do: Zgromadzenia Narodowego Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej, Sejmu Socjalistycznej Republiki Czeskiej i Zgromadzenia Federalnego Czechosłowacji. Bojownik ruchu oporu, wojskowy. W latach 1956–1968 minister obrony narodowej Czechosłowacji.
W czasie wojny wybrał pseudonim „Lomský”, aby chronić członków swojej rodziny w okupowanej Czechosłowacji przed prześladowaniami. Jednak gdy Niemcy dowiedzieli się o tym, wówczas jego ojciec i matka zostali aresztowani i wysłani do obozu koncentracyjnego. Przeżyli wojnę i zostali zwolnieni w maju 1945 roku.
Życiorys Bohumír Lomský urodził się 22 kwietnia 1914 roku w Czeskich Budziejowicach w południowych Czechach, jako syn robotnika Bohumira Lenki. Po ukończeniu gimnazjum reformowanego, w 1933 roku wstąpił na ochotnika w armii czechosłowackiej. W sierpniu 1936 roku ukończył Akademię Wojskową w Hranicach. Następnie służył w 14 pułku piechoty w Koszycach jako dowódca plutonu, później został mianowany dowódcą kompanii. Jesienią 1938 roku ukończył kurs obserwacji lotniczej. W marcu 1939 roku powrócił do domu i rozpoczął studia na Uniwersytecie Chemicznym w Pradze.
W sierpniu 1939 roku wyjechał do Polski i wstąpił do Legionu Czechosłowackiego w Krakowie. Jako kapitan eskadry polskiego lotnictwa brał udział w krótkiej bitwie z niemieckim Wehrmachtem. W połowie września 1939 roku został internowany przez Sowietów. W Związku Radzieckim od marca 1940 roku był jednym z organizatorów czeskiej armii w ZSRR. Był członkiem Wschodniej Grupy Armii Czechosłowackiej, jako dowódca eskadry, a od 1941 roku szef sztabu. Od lutego 1942 roku pracował w Buzułuku, gdzie był kierownikiem szkolenia i organizacji jednostek. W styczniu 1943 roku został zastępcą dowódcy 1. czechosłowackiego batalionu polowego, na początku marca 1943 roku czasowo dowodził Batalionem. W czerwcu 1943 roku został szefem sztabu 1. Czechosłowackiej Brygady Piechoty i wyróżnił się w walkach pod Kijowem, Bílé Cerekve i Žaškov, w którym był głównym planistą ofensywy czechosłowackiej. Od maja 1944 roku Pełnił funkcję szefa sztabu I Czechosłowackiego Korpusu Armijnego i pozostał w nim do końca wojny. Pod koniec wojny wziął udział w wyzwalaniu Czechosłowacji i wraz z Armią Czerwoną wkroczył do Pragi.
Od jesieni 1945 roku studiował w Naczelnej Akademii Wojskowej im. KJ Woroszyłowa w Moskwie, którą ukończył jako pierwszy w roku. Od 1945 roku zajmował czołowe stanowiska w armii czechosłowackiej, a także oficjalnie zmienił nazwisko z Lenc na Lomský. W latach 1948–1949 był dowódcą dywizji, w latach 1949–1950 był szefem sztabu Okręgu Wojskowego. W 1950 roku po uzyskaniu przez komunistów wyłącznej władzy w Pradze, wstąpił do Komunistycznej Partii Czechosłowacji. W latach 1951–1953 pełnił funkcję szefa Wojskowej Akademii Technicznej.
W latach 1953–1956 był pierwszym wiceministrem obrony narodowej. W drugim rządzie Viliama Širokégo został ministrem obrony narodowej w 1956 roku i zachował to stanowisko w trzecim rządzie Viliama Širokégo i rządzie Jozefa Lenarta do kwietnia 1968 roku.
XI Zjazd Partii Komunistycznej wybrał go na członka Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Czechosłowacji. XII Zjazd Partii Komunistycznej i XIII Zjazd Partii Komunistycznej potwierdził jego urząd. Zrezygnował ze stanowiska Komitetu Centralnego Partii Komunistycznej w czerwcu 1968 roku.
Przez długi czas zasiadał również w Najwyższej Izbie ustawodawczej. W wyborach 1960 roku został wybrany do Zgromadzenia Narodowego Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej Regionu Zachodnioczeskiego jako kandydat bezpartyjny. Uzyskał reelekcję w wyborach w 1964 roku. Zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym do końca kadencji w 1968 roku.
Podczas Praskiej Wiosny zrezygnował ze stanowiska ministra i stanowiska w Komitecie Centralnym Partii Komunistycznej. Do 1968 pracował w Wojskowym Instytucie Historycznym w powiecie tachowskim.
Po federalizacji Czechosłowacji zasiadał w Izbie Ludowej Zgromadzenia Federalnego w 1969 roku (Okręg Tachov), gdzie pozostał do końca okresu wyborczego, czyli do wyborów w 1971 roku.
7 czerwca 1968 roku został pracownikiem naukowym specjalnej grupy naukowej Wojskowego Instytutu Historycznego w Pradze. 30 maja 1970 roku ze względu na swoje nastawienie do sierpniowej okupacji, został zwolniony z Wojskowego Instytutu Historycznego i przeszedł na emeryturę. Następnie aż do śmierci pracował jako specjalista w Instytucie Systemów Obsługi, Transportu, Opakowań i Magazynowania w Pradze.
Stopnie wojskowe Absolwent (1933). Porucznik (1936). Kapitan kwatery głównej (1943) Major (1944). Podpułkownik (1945). Pułkownik (1946). Generał brygady (1949). Generał dywizji (1950). Generał porucznik (1953). Generał pułkownik (1953). Generał armii (1959).
Odznaczenia Order Wojny Ojczyźnianej (1943) Medal „Za wyzwolenie Pragi” Sokołowski Medal Pamiątkowy (1948) Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 Order Czerwonej Gwiazdy (ZSRR)
Przypisy
Bibliografia Bohumir Lomsky Bohumír Lomský
Kategoria:Czechosłowaccy generałowie Kategoria:Czechosłowaccy komuniści Kategoria:Czechosłowaccy ministrowie Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa Białego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Ludzie urodzeni w Czeskich Budziejowicach Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Żołnierze Legionu Czesko-Słowackiego