Klaudyna Potocka, z domu Działyńska (ur. 27 sierpnia 1801 na zamku w Kórniku, zm. 8 czerwca 1836 w Genewie) – polska arystokratka. Działaczka patriotyczna. Zasłużyła się m.in. pomocą rannym w czasie powstania listopadowego.
Życiorys Córka Ksawerego Działyńskiego (senatora-wojewody Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego), siostra Tytusa Działyńskiego, żona Bernarda Potockiego – syna pisarza Jana Potockiego, autora Rękopisu znalezionego w Saragossie, przyjaciółka Emilii Sczanieckiej.
Pochodziła z zasłużonej dla kraju rodziny Działyńskich. Jej ojciec Ksawery Szymon Działyński, razem z bratem Ignacym, należał do aktywnych uczestników prac Sejmu Czteroletniego i twórców Konstytucji 3 maja. Po śmierci ojca, matka Klaudyny odbyła z nią podróż do Warszawy, Wiednia i Paryża. Tam Klaudyna pobierała lekcje gry na fortepianie, dykcji, tańca, rysunków u znanych mistrzów. W 1823 roku powróciła z matką do Konarzewa, gdzie 25 września 1825 poślubiła Andrzeja Bernarda Potockiego.
Zasłużyła się swą pełną poświęcenia pracą nad pielęgnowaniem rannych w dobie powstania listopadowego. Po jego upadku osiedliła się w Dreźnie, gdzie – spieniężywszy swe klejnoty – niosła pomoc emigrantom. Tam nawiązała bliski kontakt z Mickiewiczem, Polem, Odyńcem, Garczyńskim, którego pielęgnowała następnie w chorobie. Dzięki zapisanym przez nią funduszom powstała w Paryżu instytucja dobroczynna „Czci i chleba” roztaczająca opiekę nad emigrantami.
Właścicielka Wyspy Zamkowej na Jeziorze Góreckim wraz z romantycznym zamkiem. Utrzymywała Schronisko Polskie w Dreźnie, wspomagała prasę emigracyjną.
Po wyjeździe z Drezna Potoccy zamieszkali w Genewie. W tym samym domu podczas swego pobytu w tym mieście mieszkał Adam Mickiewicz.
Zmarła w Genewie 8 czerwca 1836 z powodu powikłań chorób płuc i serca, będąc w siódmym miesiącu ciążyFeminoteka.. Została pochowana na genewskim cmentarzu Carouge. Podobno w dniu pogrzebu na znak żałoby i uznania jej zasług na polu dobroczynności genewscy kupcy zamknęli sklepy. W roku 1852 jej prochy przeniesiono na cmentarzu w Montmorency koło Paryża.
W 1984 r. została odznaczona pośmiertnie Gwiazdą WytrwałościStefan Melak, Gwiazda Wytrwałości, usqe ad finem, Warszawa 1997. – odznaczeniem prywatnym nadawanym przez bliżej nieokreśloną kapitułę.
Upamiętnienie We Lwowie zostało założone Towarzystwo imienia Klaudii z Działyńskich Potockiej, podczas powstania styczniowego Komitet Dam Rewolucyjny tzw. „Komitet Sióstr Klaudii”, powszechnie określany jako „Klaudynki”. Na samym początku historii skautingu w Polsce, w grudniu 1911 r., powstała I Drużyna Skautek im. Klaudii z Działyńskich Potockiej w Krakowie pod komendą Romy Wodziczko-Dediowej, w oparciu o pierwszy zastęp żeński założony we wrześniu przez Zofię Langierównę. Klaudyna Potocka została patronką V Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu oraz ulicy w tymże mieście. W kościele św. Wojciecha w Poznaniu znajduje się tablica upamiętniająca Klaudynę Potocką.
Przypisy Jan Zieliński: Nasza Szwajcaria. Przewodnik śladami Polaków, Oficyna Wydawnicza RYTM, Muzeum Polskie w Rapperswilu, Warszawa 1999, , s. 71.
Klaudyna Potocka Kategoria:Ludzie urodzeni w Kórniku Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Wytrwałości Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Montmorency Kategoria:Polacy w Saksonii 1795–1918 Kategoria:Polscy filantropi Klaudyna Potocka Kategoria:Urodzeni w 1801 Kategoria:Zmarli w 1836