Eugène François Charles Joseph Lamoral de Ligne d'Amblise et d'Epinoy, w lit. pol. także Eugeniusz Lamoral de Ligne (ur. 28 stycznia 1804 w Brukseli, zm. 20 maja 1880 tamże) – belgijski polityk liberalny, w 1852–1879 przewodniczący Senatu, 1863–1870 minister stanu; dyplomata; arystokrata rodowy, książę de Ligne w 1814–1880.
Życiorys Był jedynym synem Louisa-Eugène’a (1766–1813) i Josephy Louisy z d. van der Noot Gravin van Duras (1785–1863). Kiedy miał 9 lat zmarł jego ojciec, a matka ponownie wyszła za mąż za Karela Ferdinanda d'Oultremont (1789–1852). Z tego małżeństwa pochodzi dwóch przyrodnich braci de Ligne'a: Octave (1815–1898) i Adrien (1828–1898). 13 grudnia 1814 roku, wraz ze śmiercią dziadka Charlesa-Josepha (1735–1814) odziedziczył tytuł księcia de Ligne i znaczne dobra ziemskie (ok. 6 tys. ha) skupione wokół rodowej siedziby, zamku Belœil koło Tournai.
W czasie rewolucji belgijskiej (1830) przystąpił do stronnictwa reformistycznego. Z jego poparcia podjął misję dyplomatyczną, bezskutecznie przekonując króla Niderlandów Wilhelma I do wstrzymania interwencji zbrojnej. W 1831 delegacja Izby Reprezentantów zaproponowała mu objęcie rządów królewskich, jednak de Ligne odmówił. Był bowiem zwolennikiem umiarkowanej linii liberalnej, reprezentowanej przez oranistów, proponującej kandydaturę księcia Fryderyka (1797–1881). W 1834 wraz ze swoim teściem (1762–1849) wykupił stado koni należących do króla, aby następnie mu je podarować. Spotkało się to z ostrą krytyką prasy, która spowodowała masowe wystąpienia ludności Brukseli przeciwko de Lignemu. Wobec tych wydarzeń w latach 1834–1837 przebywał na emigracji w Wiedniu. W 1837 roku powierzono mu misję dyplomatyczną w Londynie, następnie w Paryżu (1842–1848).
Po powrocie do Belgii, w 1849 roku został wybrany do Senatu w okręgu Ath, przy poparciu Partii Liberalnej. W latach 1852–1879 pełnił funkcję przewodniczącego izby. 13 maja 1863 roku Leopold I powierzył mu tekę ministra stanu w rządzie (1800–1885). Sprawował tę funkcję także w kolejnym gabinecie (1812–1896), aż do dymisji rządu 2 lipca 1870. Sprzeciwiał się tendencjom antyklerykalnym w obozie rządzącym, agitując przeciwko sekularyzacji szkolnictwa. W 1879 zrzekł się mandatu senatora, protestując przeciw wprowadzeniu reformy.
Wspierał artystów i naukowców, m.in. fundując wydatki Johanna Straussa (1825–1899) i jego orkiestry w czasie pobytu w Belgii. Był prezesem Belgijskiego Towarzystwa Rolniczego. Szczególnie interesował się gromadzeniem książek, wśród których miały znaleźć się również dzieła Adama Mickiewicza.
Izabela II uhonorowała go tytułem granda Hiszpanii (1846).
Zmarł w 20 maja 1880 roku, po czym został pochowany w kaplicy zamku Belœil. Tytuły księcia de Ligne i granda Hiszpanii odziedziczył po nim wnuk Louis (1854–1918). Dekretem Alberta I z 31 maja 1923 roku został pośmiertnie uhonorowany tytułem księcia d'Amblise i d'Épinoy, przysługującym jego potomkom w linii męskiej, który przypadł drugiemu z wnuków (1857–1937).
Życie prywatne Był trzykrotnie żonaty. Po raz pierwszy zawarł związek 12 maja 1823 roku w Le Rœulx z Mélanie de Conflans (1802–1833), córką Charlesa Louisa (1772–1849) i Amélie de Croÿ (1774–1847). Z tego małżeństwa pochodzi pierworodny syn Eugène’a:
Henri Maximilien Joseph Charles Louis (ur. 16 października 1824, zm. 27 listopada 1871) ⚭ Marguerite de Talleyrand-Périgord (1832–1917), córka (1807–1871) i Marie Louise Le Peletier de Mortefontaine (1811–1893).
Ponownie ożenił się 21 lipca 1834 w Brukseli z Nathalie de Trazegnies (1811–1835), córką (1762–1849) i Marie Louise de Maldeghem (1785–1844). Małżeństwo miało jedyną córkę:
Nathalia Flora Georgina Eugénie (ur. 31 maja 1835, zm. 23 lipca 1863) ⚭ (1823–1902), syn Alfreda (1789–1861) i Eleonore von Salm-Salm (1794–1871).
Trzeci i ostatni związek małżeński zawarł 28 października 1836 w Wiedniu z Jadwigą Lubomirską (1815–1895), córką Henryka (1777–1850) i Teresy Czartoryskiej (1785–1868). Z tego związku pochodzi czworo dzieci:
Charles Joseph Eugène Henri Georges (ur. 17 listopada 1837, zm. 10 maja 1914) ⚭ Charlotte de Gontaut-Biron (1854–1933), córka Etienne Charlesa (1818–1871) i Charlotte Marie de FitzJames (1831–1905); Edouard Henri Auguste (ur. 7 lutego 1839, zm. 17 października 1911) ⚭ 1) Augusta Cunynghame (1836–1872), 2) Eulalie zu Solms-Braunfels (1851–1922), córka (1812–1875) i Sophie zu Löwenstein-Wertheim-Rosenberg (1814–1876); Isabelle Hedwige Mathilde (ur. 15 kwietnia 1840, zm. 11 marca 1858); Marie Sophie Georgine Hedwige Eugénie (ur. 19 kwietnia 1843, zm. 3 marca 1898) ⚭ Sosthène de La Rochefoucauld (1825–1908), syn Sosthène'a (1785–1864) i Elisabeth Hélène de Montmorency-Laval (1790–1834).
Odznaczenia Wielka Wstęga Orderu Leopolda (16 czerwca 1838) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Ernestyńskiego (6 grudnia 1838) Kawaler Krzyża Wielkiego Legii Honorowej (22 sierpnia 1846) Kawaler Orderu Złotego Runa (1846: nr 971) Kawaler Orderu św. Januarego Kawaler Orderu Orła Czarnego Kawaler Orderu św. Huberta Kawaler Krzyża Orderu św. Michała Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Piusa IX Kawaler Orderu św. Jana Jerozolimskiego
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Przewodniczący Senatu (Belgia) Kategoria:Belgijscy parlamentarzyści Kategoria:Ambasadorowie Belgii Kategoria:Książęta Kategoria:Liberałowie Kategoria:Bibliofile Kategoria:Mecenasi muzyki Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Ernestyńskim Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Piusa IX Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czarnego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Huberta Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jana Jerozolimskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Januarego Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Świętego Michała (Bawaria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Kategoria:Ludzie urodzeni w Brukseli Kategoria:Ludzie związani z Londynem Kategoria:Ludzie związani z Paryżem Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem Kategoria:Urodzeni w 1804 Kategoria:Zmarli w 1880