thumb|Sicarius thomisoides Sicarius – rodzaj pająków z rodziny Sicariidae i podrodziny Sicariinae. Obejmuje 21 opisanych gatunków. Zamieszkują Amerykę Południową i Centralną.
Morfologia Pająki o ciele zaopatrzonym w szczecinki przywierające do cząstek gleby. Ubarwienie mniej więcej tak długiej jak szerokiej prosomy jest brązowe, czasem z rudym odcieniem. Szerokość części głowowej karapaksu wynosi od 0,3 do 0,5 jego długości. Występuje sześcioro oczu (brak pary przednio-środkowej) rozmieszczonych w trzech diadach. Szczękoczułki mają zrośnięte nasady i są bezzębne. Na przednich krawędziach ich bruzd leży blaszka z silnie zesklerotyzowanym wierzchołkiem. Warga dolna jest dłuższa niż szeroka i ku szczytowi zwężona. Szczęki stykają się przed wargą. Nogogłaszczki mają niezmodyfikowane lub urzeźbione ciernie na udach i pozbawione są pazurków. Sternum u S. yurensis i S. thomisoides jest owalne, u pozostałych gatunków zaś sercowate ze ściętą tylną krawędzią i szersze niż dłuższe. Odnóża bywają brązowe, żółte, pomarańczowe lub pomarańczowobrązowe. Uda mają stronę grzbietową z wyjątkiem linii środkowej porośniętą makroszczecinkami o ściętych wierzchołkach. Na goleniach występuje osiem szeregów spiczastych makroszczecinek, w których dłuższe przemieszane są z krótszymi. Stopy zwieńczone są dwoma pazurkami. Zaokrąglona z nieco ściętym szczytem opistosoma jest jasnoszara, brązowawoszara, brązowawożółta lub jasnobrązowa. Kądziołki przędne pary przednio-bocznej są dwuczłonowe, porośnięte długimi, czarnymi szczecinkami i mogą być zaopatrzone w długie, nitkowate gruczoły ampułkowate większe. Kądziołki przędne pary tylno-środkowej zaopatrzone są w kilka gruczołów groniastych. U samic przed kądziołkami przędnymi występuje kępka gęsto upakowanych szczecinek. Brak jest stożeczka i siteczka przędnego. Genitalia samic pozbawione są spermatek zewnętrznych, natomiast spermateki wewnętrzne wypuszczają liczne odgałęzienia rozchodzące się po torebce kopulacyjnej. Nogogłaszczki samca mają niezmodyfikowany, gruszkowaty bulbus z wyróżnialną nasadą, korpusem i embolusem.
Jad Synapomorfią całej rodziny Sicariidae jest obecność w jadzie sfingomielinazy D – enzymu poza tymi pająkami wytwarzanego tylko przez niektóre bakterie. W przypadku Sicarius badania toksykologiczne przeprowadzono nad S. ornatus i S. thomisoides. U obu gatunków wykryto obecność aktywnej sfingomielinazy D. Ich ukąszenie jest niebezpieczne dla człowieka. Jad ma działanie hemolityczne i cytotoksyczne. Wywołuje hydrolizę sfingomieliny, hemolizę i utratę żywotności fibroblastów, prowadząc do martwicy skóry.
Ekologia i występowanie Pająki te zasiedlają suche środowiska, głównie pustynie, półpustynie oraz suche formacje krzewiaste i drzewiaste. Bytują zagrzebane w podłożu, pod kamieniami, skałami, kłodami i wśród korzeni roślin.
Rodzaj neotropikalny. Zachodnia część jego zasięgu rozciąga się od Salwadoru przez Nikaraguę, Kostarykę, Galapagos, Ekwador, Peru, południowo-zachodnią Brazylię i Boliwię po Chile i Argentynę, wschodnia zaś obejmuje wschód Brazylii.
Taksonomia i ewolucja Kladogram podrodziny Sicariinae wg Magalhaesa i innych z 2017 roku Odkrycia rodzaju dokonał Hercule Nicolet. Proponował on dla niego nazwę Thomisoides. Jego opis ukazał się jednak dopiero w 1849 roku. Wcześniej, w 1847 roku Charles Athanase Walckenaer opisał ów rodzaj pod nazwą Sicarius na podstawie rycin autorstwa Nicoleta. Synonimizacji Thomisoides i Sicarius dokonał w 1893 roku Eugène Simon. W 1899 roku Frederick Octavius Pickard-Cambridge wyznaczył S. thomisoides gatunkiem typowym rodzaju Sicarius oraz wprowadził nowy rodzaj Sicarioides z S. rugosus jako gatunkiem typowym. Synonimizacji Sicarioides z Sicarius dokonał w 1903 roku Simon.
Według wyników analizy filogenetycznej przeprowadzonej przez Ivana Magalhaesa, Antonio Brescovita i Adalberto Santosa w 2017 roku rodzaj ten stanowi grupę siostrzaną dla afrykańskiego rodzaju Hexophthalma, tworząc z nim klad Sicariinae, siostrzany dla rodzaju Loxosceles. W obrębie rodzaju Sicarius pozycję bazalną zajmuje klad tworzony przez S. yurensis i S. thomisoides.
Do rodzaju tego zalicza się 21 opisanych gatunków: Sicarius andinus Magalhães, Brescovit et Santos, 2017 Sicarius boliviensis Magalhães, Brescovit et Santos, 2017 Sicarius cariri Magalhães, Brescovit et Santos, 2013 Sicarius crustosus (Nicolet, 1849) Sicarius diadorim Magalhães, Brescovitet et Santos, 2013 Sicarius fumosus (Nicolet, 1849) Sicarius gracilis (Keyserling, 1880) Sicarius jequitinhonha Magalhães, Brescovit et Santos, 2017 Sicarius lanuginosus (Nicolet, 1849) Sicarius levii Magalhães, Brescovit et Santos, 2017 Sicarius mapuche Magalhães, Brescovit et Santos, 2017 Sicarius ornatus Magalhães, Brescovit et Santos, 2013 Sicarius peruensis (Keyserling, 1880) Sicarius rugosus (F.O. Pickard-Cambridge, 1899) Sicarius rupestris (Holmberg, 1881) Sicarius saci Magalhães, Brescovit et Santos, 2017 Sicarius thomisoides Walckenaer, 1847 Sicarius tropicus (Mello-Leitão, 1936) Sicarius utriformis (Butler, 1877) Sicarius vallenato Cala-Riquelme et al., 2017 Sicarius yurensis Strand, 1908
Przypisy
Kategoria:Sicariidae Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1847 roku Kategoria:Taksony opisane przez Charles’a Athanase’a Walckenaera