Wywołuje hydrolizę sfingomieliny, hemolizę i utratę żywotności fibroblastów, prowadząc do martwicy skóry.
Ekologia i występowanie Pająki te zasiedlają suche środowiska, głównie pustynie, półpustynie oraz suche formacje krzewiaste i drzewiaste. Bytują zagrzebane w podłożu, pod kamieniami, skałami, kłodami i wśród korzeni roślin.
Rodzaj neotropikalny. Zachodnia część jego zasięgu rozciąga się od Salwadoru przez Nikaraguę, Kostarykę, Galapagos, Ekwador, Peru, południowo-zachodnią Brazylię i Boliwię po Chile i Argentynę, wschodnia zaś obejmuje wschód Brazylii.
Taksonomia i ewolucja Kladogram podrodziny Sicariinae wg Magalhaesa i innych z 2017 roku Odkrycia rodzaju dokonał Hercule Nicolet. Proponował on dla niego nazwę Thomisoides. Jego opis ukazał się jednak dopiero w 1849 roku. Wcześniej, w 1847 roku Charles Athanase Walckenaer opisał ów rodzaj pod nazwą Sicarius na podstawie rycin autorstwa Nicoleta. Synonimizacji Thomisoides i Sicarius dokonał w 1893 roku Eugène Simon. W 1899 roku Frederick Octavius Pickard-Cambridge wyznaczył S. thomisoides gatunkiem typowym rodzaju Sicarius oraz wprowadził nowy rodzaj Sicarioides z S. rugosus jako gatunkiem typowym.