Zaokrąglona z nieco ściętym szczytem opistosoma jest jasnoszara, brązowawoszara, brązowawożółta lub jasnobrązowa. Kądziołki przędne pary przednio-bocznej są dwuczłonowe, porośnięte długimi, czarnymi szczecinkami i mogą być zaopatrzone w długie, nitkowate gruczoły ampułkowate większe. Kądziołki przędne pary tylno-środkowej zaopatrzone są w kilka gruczołów groniastych. U samic przed kądziołkami przędnymi występuje kępka gęsto upakowanych szczecinek. Brak jest stożeczka i siteczka przędnego. Genitalia samic pozbawione są spermatek zewnętrznych, natomiast spermateki wewnętrzne wypuszczają liczne odgałęzienia rozchodzące się po torebce kopulacyjnej. Nogogłaszczki samca mają niezmodyfikowany, gruszkowaty bulbus z wyróżnialną nasadą, korpusem i embolusem.
Jad Synapomorfią całej rodziny Sicariidae jest obecność w jadzie sfingomielinazy D – enzymu poza tymi pająkami wytwarzanego tylko przez niektóre bakterie. W przypadku Sicarius badania toksykologiczne przeprowadzono nad S. ornatus i S. thomisoides. U obu gatunków wykryto obecność aktywnej sfingomielinazy D. Ich ukąszenie jest niebezpieczne dla człowieka. Jad ma działanie hemolityczne i cytotoksyczne.