Grunerowie herbu własnego – polski ród szlachecki pochodzenia niemieckiego.
Historia Zgodnie z historią rodzinną, protoplastą polskiej gałęzi rodu miałby być wywodzący się z rodziny niemieckich baronów Johan Kasper de Gruner, kawaler maltański (od 1788), który przybył do Polski w XVIII wieku, został kapitanem wojsk Rzeczypospolitej i poślubił Polkę. Jednak Boniecki wywodzi ród od jego ojca, Franciszka, który w 1737 roku był dziedzicem Zamelan w województwie wileńskim. Prawnukiem Franciszka, wnukiem Jana Kaspra i synem Karola był natomiast Zygmunt Feliks, który w 1812 roku dowiódł szlachectwa przed wileńską Deputacją Wywodową. W 1845 roku ponownie wylegitymował się w Wilnie wraz z synem Alojzym. Rodzina posiadała m.in. majątek ziemski w Mariampolu koło Słonimia ().
Herb Herb zgodnie z dokumentami znajdującymi się w Oddziałowym Archiwum IPN w Szczecinie przedstawił Tadeusz Gajl w aneksie do swojego herbarza. Jest on zgodny z herbem, który w Prusach nadano Justusowi Grunerowi 19 stycznia 1815 roku.
Znani przedstawiciele mały|Jan Gruner mały|Projekt pistoletu Grunera mały|Julian Gruner
Ewa Gruner‑Żarnoch Ewa Gruner‑Żarnoch (ur. 19 kwietnia 1934 w Kaliszu, zm. 14 kwietnia 2020 w Szczecinie) – córka Juliana i Marii z Mittelsteadtów, doktor nauk medycznych. Była pracowniczką naukową Pomorskiej Akademii Medycznej i specjalizowała się w chirurgii dziecięcej oraz anestezjologii. Opublikowała liczne artykułu na temat wad wrodzonych twarzoczaszki. Uczestniczyła w pracach ekshumacyjnych w Charkowie, starała się o upamiętnienie zbrodni katyńskiej, wydała m.in. wspomnienia więźniów obozu jenieckiego w Starobielsku. W latach 1992–2016 pełniła funkcję prezesa szczecińskiego Stowarzyszenia „Katyń”, jednocześnie była członkinią Rady Federacji Rodzin Katyńskich. Została uhonorowana Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, nagrodą Prezesa IPN „Świadek Historii” oraz innymi odznaczeniami.
Jan Gruner Jan Gruner (ur. w Mariampolu, , zm. 15 marca 1963) – syn Lucjana Pawła i Stefanii Ewy z Nowickich. Uczył się w szkole realnej w Lipawie, a następnie w latach 1905-1911 studiował na Wydziale Handlowym Politechniki Ryskiej, który ukończył z tytułem magistra inżyniera. Podczas studiów dołączył do Polskiej Korporacji Akademickiej Welecja i zainteresował fotografią. Będąc niewiele młodszy od Jana Bułhaka, należał do pierwszego pokolenia polskich fotografów. Współpracował m.in. z „Tygodnikiem Illustrowanym” i „Ziemią”. W roku 1924 zasiadał w Radzie Szkolnej Powiatowej w Opocznie. W 1934 opatentował projekt pistoletu automatycznego i zabiegał o wdrożenie go do produkcji. Mimo widocznych zalet projekt nie przyjął się jednak ani w wojsku, ani w policji, ponieważ na szeroką skalę korzystano już wówczas z Visów. W 1943 roku Jan Gruner został wywłaszczony przez Niemców z majątku w Mariampolu. Po wojnie osiadł w Łęgach w województwie szczecińskim. Pracował w Szczecińskiej Fabryce Motocykli.
Julian Gruner
Archiwalia W 2017 roku Ewa Gruner-Żarnoch przekazała spuściznę rodzinną szczecińskiemu oddziałowi Instytutu Pamięci Narodowej. W 2023 roku albumy z fotografiami Jana Grunera zostały przez jego wnuka przekazane do digitalizacji Bolechowskiemu Archiwum Cyfrowemu.
Przypisy
Kategoria:Polskie rody szlacheckie Kategoria:Polska szlachta pochodzenia niemieckiego