Zbigniew Wodecki

Zbigniew Stanisław Wodecki (ur. 6 maja 1950 w Krakowie, zm. 22 maja 2017 w Warszawie) – polski piosenkarz, multiinstrumentalista, kompozytor, aranżer, prezenter telewizyjny i aktor.

Występować publicznie rozpoczął w latach 60., grając na skrzypcach w zespołach Czarne Perły i Anawa. W latach 1968–1973 akompaniował Ewie Demarczyk podczas tras koncertowych po świecie. W latach 70. zadebiutował jako piosenkarz. Od czasu debiutu wydał solowe albumy studyjne: Zbigniew Wodecki (1976), Dusze kobiet (1987), Zbigniew Wodecki ’95 (1995), Obok siebie (2002) i Platynowa (2010), a także album pt. 1976: A Space Odyssey (2015) z zespołem Mitch & Mitch oraz dwa krążki świąteczne – Gwiazdo świeć, kolędo leć (2014) i ...kolędują (2018), oba nagrane z Olgą Bończyk, Alicją Majewską i Włodzimierzem Korczem. Wylansował szereg przebojów, w tym „Chałupy Welcome to”, „Lubię wracać tam, gdzie byłem”, „Z tobą chcę oglądać świat” (duet ze Zdzisławą Sośnicką), „Zacznij od Bacha”, „Izolda”, „Opowiadaj mi tak”. Popularność przyniosły mu też wykonania tytułowych piosenek z animacji Pszczółka Maja i Rudolf czerwononosy renifer.

Kilkukrotny zdobywca nagród na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Dwukrotny laureat Nagrody Artystycznej Polskiej Estrady „Prometeusz”, dwukrotny laureat Fryderyka oraz Złotego Fryderyka. Zdobywca nagrody dziennikarzy na 2. Międzynarodowym Festiwalu Interwizji. Odznaczony Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Srebrnego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Odznaki „Honoris Gratia” i pośmiertnie Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski. Honorowy obywatel gminy Godów.

Pomiędzy projektami muzycznymi prowadził rozrywkowe programy telewizyjne i festiwale muzyczne, był jurorem dwunastu edycji programu Taniec z gwiazdami, pojawił się gościnnie w kilku serialach telewizyjnych oraz wziął udział w trzech dużych kampaniach reklamowych.

Życiorys Wczesne lata Urodził się w Szpitalu Miejskim im. Gabriela Narutowicza w KrakowieDo lutego 2008 w biografii podawano Łaziska jako miejsce urodzenia Wodeckiego.. Był synem Józefa Wodeckiego (1911–1980) i Ireny z d. Bylica (1921–1974), trębacza orkiestry symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji w Krakowie, później PR w Krakowie oraz sopranistki. Miał starszą o dziesięć lat siostrę, Elżbietę, wiolonczelistkę i solistkę operetki krakowskiej. Jego rodzina pochodziła z Łazisk w gminie Godów.

Będąc dzieckiem, pod wpływem ojca zaczął ćwiczyć grę na skrzypcach, a jako nastolatek zaczął uczyć się gry na trąbce. Po tym, jak został wyrzucony z liceum muzycznego po pierwszym roku nauki, trafił do klasy skrzypiec Juliusza Webera w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. W. Żeleńskiego przy ulicy Basztowej w Krakowie, którą ukończył z wyróżnieniem. Podczas egzaminu dyplomowego zagrał „Koncert skrzypcowy A-dur” Mieczysława Karłowicza. Umiejętności muzyczne doskonalił również pod okiem Tadeusza Jędrzejowskiego i Stanisława Gąsienicy-Brzegi.

Kariera zawodowa Początki i współpraca z Ewą Demarczyk Karierę muzyczną zaczynał w wieku 16 lat, w założonym przez siebie big beatowym zespole Czarne Perły. Mając 17 lat, związał się z kabaretem Piwnica pod Baranami. Ponadto grał w zespole Anawa, z którym nagrał album pt. Marek Grechuta & Anawa (1970) oraz brał udział w Festiwalach Artystycznych Młodzieży Akademickiej w Świnoujściu. Występował też w Krakowskiej Orkiestrze Kameralnej, dyrygowanej przez Kazimierza Korda.

W 1968 roku, po występie z Markiem Grechutą i grupą Anawa na 6. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, przyjął propozycję akompaniowania Ewie Demarczyk podczas jej koncertów, zajmując miejsce Zbigniewa Palety. Przez kolejne pięć lat występował u boku artystki podczas jej koncertów w Europie (m.in. w Niemczech, Austrii, Francji, Szwajcarii i Belgii), Australii i Brazylii oraz na Kubie, a także nagrał chórki w jej „Balladzie o cudownych narodzinach Bolesława Krzywoustego”. Po obronie dyplomu w szkole muzycznej zaczął etatową pracę w Orkiestrze Symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji, z którą współpracował przez siedem lat.

Lata 70. W 1971 roku wyjechał do Świnoujścia, gdzie dorabiał, grając koncerty z Anawą w restauracji „Parkowa”, podczas których również śpiewał. W czasie jednego z występów, śpiewając piosenkę Deana Martina „Everybody Loves Somebody”, zwrócił uwagę Andrzeja Wasylewskiego, reżysera i operatora filmowego, który zaproponował mu udział w telewizyjnym koncercie Wieczór bez gwiazdy, do którego wcześniej nagrywał muzykę. Po emisji programu otrzymał od Andrzeja Stankiewicza, ówczesnego szefa redakcji muzyki rozrywkowej w Programie I Polskiego Radia, propozycję nagrania swojego pierwszego, solowego utworu „Znajdziesz mnie znowu”, który następnie trafił na antenę Polskiego Radia. W 1972 roku wystąpił na 10. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, na którym za wykonanie utworu „Tak, to ty” zdobył nagrodę za debiut.

W 1973 roku zakończył współpracę z Ewą Demarczyk oraz, nakładem wytwórni Polskie Nagrania Muza, wydał debiutancki minialbum pt. Tak to ty. W 1974 wystąpił z Krystyną Prońko na Schlagerfestiwal w Rostocku, gdzie za utwór „Strach na wróble” otrzymał cztery nagrody.

W 1976 roku zakończył pracę w Krakowskiej Orkiestrze Kameralnej i, za namową Wojciecha Trzcińskiego, nagrał i wydał pierwszy album długogrający, zatytułowany po prostu Zbigniew Wodecki, jednak cieszył się on umiarkowanym zainteresowaniem na rynku, a sam Wodecki nigdy nie śpiewał umieszczonych na nich utworów na żywo. W 1978 wystąpił z utworem „Izolda” w konkursie wytwórni fonograficznych w ramach 2. Międzynarodowego Festiwalu Interwizji, na którym otrzymał nagrodę dziennikarzy. Po udziale w konkursie przyjął propozycję stypendium od Macieja Szczepańskiego, ówczesnego szefa Komitetu ds. Radia i Telewizji, i trafił do Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji w Poznaniu, prowadzonej przez Zbigniewa Górnego, z którą współpracował przez kilka lat. W trakcie współpracy z orkiestrą zarejestrował m.in. piosenki „Dialogi”, „Przeszło mi”, „Mają ludzie swoje niepokoje”, „Zaklęcia i uroki” oraz „Szczęście lubi tłok”. W tym czasie zaczął też występować w kabaretowych programach Zenona Laskowika. W 1979 nagrał tytułową piosenkę do polskiej wersji językowej serialu animowanego Pszczółka Maja oraz wystąpił w koncercie „Premier” podczas 17. KFPP w Opolu z utworami „Przeszło mi”, „Kaprys losu” (w duecie z Danutą Rinn) i „Wspomnienie tamtych dni” (w duecie z Krystyną Prońko), za który zdobył nagrodę główną.

Lata 80. i 90. W okresie stanu wojennego kontynuował współpracę z kabaretem Zenona Laskowika i orkiestrą Zbigniewa Górnego, a także wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec na koncerty z fortepianowym duetem Marek i Wacek. W trakcie pobytu w kraju otrzymał propozycję kontynuowania kariery tamże oraz nagrania płyty w języku niemieckim, jednak odmówił. W 1983 roku wystąpił z utworem „Wierzymy w sny”, w duecie z Zofią Kamińską, w koncercie „Dwadzieścia lat minęło” podczas 20. KFPP w Opolu. Złożył też wypowiedzenie pracy z Orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji, sprzeciwiając się sytuacji politycznej w kraju. W 1984 wystąpił na festiwalu w Słonecznym Brzegu.

W roku 1985 wylansował przebój „Chałupy Welcome to”. Po sukcesie piosenki otrzymał propozycję nagrania utworu „Baw się lalkami”, ale ją odrzucił, jednocześnie polecając twórcom do nagrania swojego przyjaciela Andrzeja Zauchę. Po nagraniu piosenki wyleciał w kilkumiesięczną trasę koncertową do Stanów Zjednoczonych. W 1987 wydał, pierwszy od dziewięciu lat, album studyjny pt. Dusze kobiet, a także występował m.in. w Rumunii, Bułgarii i Izraelu oraz na Kubie. Pod koniec dekady koncertował m.in. z Haliną Frąckowiak i Andrzejem Zauchą.

W 1991 roku za utwór „Sobą być” odebrał pierwszą nagrodę w koncercie „Premier” na 28. KFPP w Opolu, gdzie odebrał też nagrodę od prezydenta Opola, statuetkę „Kryształowego Kamertona” i Nagrodę Specjalną Polskich Nagrań. W latach 90. nawiązał współpracę z Krzysztofem Kolbergerem, dla którego stworzył muzykę do spektakli Miłość i gniew z 1992 oraz Królewna Śnieżka i krasnoludki z 1994, w którym dodatkowo zagrał rolę króla, jak też Władysława Mąckiego w Żołnierzu Królowej Madagaskaru z 1993. Występował z Krzysztofem Piaseckim z programem Pszczoła w piachu.

W 1995 roku wydał trzeci album studyjny pt. Zbigniew Wodecki ’95.

Lata 2000–2010 W 2001 roku nawiązał współpracę ze stacją TVN, dla której prowadził programy Droga do Gwiazd i Twoja Droga do Gwiazd. 4 marca 2002 wydał album studyjny pt. Obok siebie. 31 sierpnia 2002 zagrał w koncercie finałowym Lata z radiem, który odbył się na terenie Skweru Kościuszki w Gdyni. W listopadzie zagrał w koncercie promującym książkę Magdaleny Jethon pt. „Pani Magdo, pani pierwszej to powiem...”, w której została umieszczona anegdota opowiedziana m.in. przez Wodeckiego. W 2003 nagrał jeden z dżingli emitowanych na antenie Trójki. W 2004 był nominowany do zdobycia Wiktora w kategorii „najpopularniejszy piosenkarz lub artysta estrady”.

W styczniu 2005 wziął udział w nagraniach charytatywnego singla „Pokonamy fale”, który powstał z myślą o ofiarach trzęsienia ziemi na Oceanie Indyjskim, a także wystąpił podczas koncertu charytatywnego Pokonamy fale, podczas którego zebrano pieniądze na rzecz programu Adopcja na odległość wspierającego ofiary tragedii. Wiosną został jednym z jurorów w programie rozrywkowym TVN Taniec z gwiazdami, w którym występował przez kolejne jedenaście edycji. W lipcu premierę miał spot reklamowy sieci telefonii komórkowej Heyah, na którego potrzeby nagrał utwór o Czerwonym Kapturku. W noc sylwestrową 2005/2006 TVP1 wyemitowała koncert Sylwestrowa rewia, w którym wystąpił m.in. Wodecki. thumb|Zbigniew Wodecki podczas koncertu w Sanoku, 2007 W lutym 2006 wystąpił w duecie z Grażyną Wolszczak podczas gali rozdania nagród „Viva! Najpiękniejsi 2005”, a w czerwcu zaśpiewał w koncercie „Świat w obłokach w hołdzie dla Marka Grechuty” podczas 43. KFPP w Opolu. W kwietniu 2007 z Magdą Mołek poprowadził koncert „Zakochajmy się jeszcze raz” produkowany przez TVN, a w czerwcu zaśpiewał utwór „Uciekaj moje serce” w koncercie poświęconym Sewerynowi Krajewskiemu pt. „Niebo z moich stron” podczas 44. KFPP w Opolu, ponadto był jurorem w festiwalowym konkursie „Premier”. Latem 2007 ponownie wyruszył z innymi wykonawcami w trasę Lata z radiem.

W lutym 2008 wystąpił gościnnie podczas koncertu zespołu Mitch & Mitch w Muzycznym Studiu Polskiego Radia, wykonując z grupą piosenki „Posłuchaj mnie spokojnie” i „Panny mego dziadka” ze swojego debiutanckiego albumu. Również w 2008 wystąpił na gali rozdania nagród „Viva! Najpiękniejsi 2007”, nagrał utwór „Miłości jak snu” i skomponował oratorium „Amabilis. Królewskie sny Niepołomic” z okazji 650-lecia Niepołomic. Latem 2009 ponownie wyruszył w trasę Lata z radiem oraz współprowadził z Magdą Mołek koncert poświęcony Czesławowi Niemenowi podczas festiwalu sopockiego. W listopadzie 2009 zadebiutował główną rolą w spektaklu Stanisława Ignacego Witkiewicza Sonacie Belzebuba, wystawianym w Krakowskim Teatrze Scena STU w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego.

Lata 2010–2017 W marcu 2010 premierę miała sztuka Zbigniewa Książka i Jana Nowickiego Powrót Wielkiego Szu, do której współtworzył muzykę. Również w 2010 użyczył głosu Edwardowi Czerwie w polskiej wersji językowej animacji Disco robaczki oraz został ambasadorem kampanii społecznej „Kocham swoje serce. Dla zdrowia!” zainicjowanej przez Ministerstwo Zdrowia. thumb|left|Zbigniew Wodecki podczas koncertu w Otwocku, 2011