Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, na którym za wykonanie utworu „Tak, to ty” zdobył nagrodę za debiut.

W 1973 roku zakończył współpracę z Ewą Demarczyk oraz, nakładem wytwórni Polskie Nagrania Muza, wydał debiutancki minialbum pt. Tak to ty. W 1974 wystąpił z Krystyną Prońko na Schlagerfestiwal w Rostocku, gdzie za utwór „Strach na wróble” otrzymał cztery nagrody.

W 1976 roku zakończył pracę w Krakowskiej Orkiestrze Kameralnej i, za namową Wojciecha Trzcińskiego, nagrał i wydał pierwszy album długogrający, zatytułowany po prostu Zbigniew Wodecki, jednak cieszył się on umiarkowanym zainteresowaniem na rynku, a sam Wodecki nigdy nie śpiewał umieszczonych na nich utworów na żywo. W 1978 wystąpił z utworem „Izolda” w konkursie wytwórni fonograficznych w ramach 2. Międzynarodowego Festiwalu Interwizji, na którym otrzymał nagrodę dziennikarzy. Po udziale w konkursie przyjął propozycję stypendium od Macieja Szczepańskiego, ówczesnego szefa Komitetu ds. Radia i Telewizji, i trafił do Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji w Poznaniu, prowadzonej przez Zbigniewa Górnego, z którą współpracował przez kilka lat. W trakcie współpracy z orkiestrą zarejestrował m.in. piosenki „Dialogi”, „Przeszło mi”, „Mają ludzie swoje niepokoje”, „Zaklęcia i uroki” oraz „Szczęście lubi tłok”.