Rozdroże kruków – powieść fantasy autorstwa Andrzeja Sapkowskiego, osadzona w realiach stworzonej przez niego sagi o wiedźminie. Prequel niemal wszystkich wcześniejszych utworów osadzonych w tym uniwersum, za wyjątkiem Drogi, z której się nie wraca (1988), opowiadającej o rodzicach głównego bohatera cyklu, Geralta z Rivii. Premierowo wydana 29 listopada 2024 roku; 2 września 2025 ukazało się pierwsze wydanie obcojęzyczne (Niemcy, ), a pod koniec tego miesiąca tłumaczenia na kilka innych języków, w tym przede wszystkim angielski ( i Orbit Books). Rozdroże kruków zostało pozytywnie ocenione przez recenzentów oraz krytyków i zdobyło m.in. nagrodę Bestseller Empiku 2024 dla najlepiej sprzedającej się książki z kategorii „literatura popularna”, nawet pomimo wydania pod sam koniec roku.
Fabuła Akcja Rozdroża kruków rozgrywa się w fikcyjnym świecie, w którym Sapkowski osadził fabułę sagi o wiedźminie oraz poprzedzających ją opowiadań. Głównym bohaterem jest Geralt – wiedźmin, najemny łowca potworów za młodu poddany morderczemu treningowi i mutacjom w warowni Kaer Morhen. Książka jest prequelem wszystkich wydanych do tamtej pory kanonicznych historii o Geralcie i opowiada o czasach jego młodości. Chociaż w utworze wspomniani zostają Vesemir czy Eskel, to poza Geraltem jedyną znaną ze wcześniejszych części sagi postacią pojawiającą się w Rozdrożu kruków jest kapłanka Nenneke. Ważnym wątkiem fabularnym jest geneza Monstrum, albo wiedźmina opisanie – wydanego kilkadziesiąt lat przed wydarzeniami z powieści anonimowego antywiedźmińskiego paszkwilu – oraz mającej miejsce niedługo po jego publikacji masakry w Kaer Morhen, podczas której podjudzony tezami zawartymi w tekście motłoch przypuścił atak na warownię, co doprowadziło do śmierci prawie wszystkich obecnych w niej wiedźminów i większość atakujących.
Niedługo po zakończeniu szkolenia i wyruszeniu na szlak Geralt zabija dezertera chcącego zgwałcić młodą chłopkę i zostaje skazany za morderstwo. Przed stryczkiem ratuje go sędziwy, schorowany wiedźmin Preston Holt, który zostaje jego mentorem. Jakiś czas później Geralt wpada w zasadzkę prefekta straży królestwa Kaedwen Estevana Trillo da Cunhi, chcącego, żeby dostarczył mu dowody pozwalające oskarżyć Holta o zamordowanie trzech osób, jednak wiedźmin odmawia. Od kapłanek Melitele dowiaduje się, że Holt – znany wówczas jako „Zjawa” Reyndert – uciekł z masakry w Kaer Morhen, pozostawiając swoich kompanów na śmierć. Władza dla zasady powiesiła kilku uczestników ataku, oszczędzając jednak trzech jego głównych prowodyrów, zabitych następnie przez trapionego poczuciem winy Holta, który w międzyczasie komunikuje młodemu wiedźminowi, że nie będzie już jego mentorem i od tej pory ma działać na własną rękę. Jakiś czas później Geralt odpowiada na zaproszenie maga Artamona z Asguth, który okazuje się być autorem Monstrum, i zabija go odkrywszy, że zlecił trojgu swoich podkomendnych – Beauregardowi Frickowi, Ciborowi Pontiemu i Meritxell – zamordowanie Prestona oraz kapłanek Melitele. Preston oddaje się w ręce sprawiedliwości, przyznając się do zabicia prowodyrów ataku na Kaer Morhen i biorąc na siebie winę za zamordowanie Artamona. Geralt wyjawia prawdę da Cunhi, ale ten wyjaśnia, że na egzekucji Holta zależy kochance zamordowanego, wpływowej hrabinie Cervii Herradzie de Graffiacane, podejrzewającej wiedźmina o zabicie jej syna – bękarta spłodzonego z magiem. W pożegnalnym liście Preston ujawnia młodemu protegowanemu, że podsuwał mu wskazówki odnośnie do Artamona z nadzieją, że dokończy jego dzieło i wyeliminuje maga, ale poniechał tego zamiaru i dlatego odsunął go od siebie. Geraltowi udaje się udaremnić rzeź kapłanek Melitele z rąk bandy wynajętej przez maga i hrabinbę, zostaje jednak poważnie ranny i traci wiedźmiński rynsztunek. Po długiej rekonwalescencji odzyskuje swój medalion od de Graffiacane, która widząc go umiera na zawał, a następnie odnajduje i zabija Fricka oraz Cibora. Konfrontację z Meritxell przerywa pojawienie się skolopendromofra atakującego dzieci; postawiony przed wyborem Geralt odrzuca pragnienie zemsty i decyduje się działać w zgodzie z tym, co akceptuje jako swoje powołanie – rzuca się na potwora, pozwalając zabójczyni uciec.
Powstanie utworu Cykl o wiedźminie został stworzony przez Sapkowskiego w latach 90. XX wieku, początkowo odnosząc sukces głównie w Polsce i w innych krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Marka Wiedźmin stała się fenomenem ogólnoświatowym dopiero za sprawą zapoczątkowanej w 2007 roku serii gier komputerowych pod tym samym tytułem opracowanych przez studio CD Projekt Red, stanowiących nieoficjalną kontynuację książek, a w dalszej perspektywie także dzięki anglojęzycznej serialowej ekranizacji książek emitowanej na Netfliksie od 2019 roku. Popularność tych adaptacji przyczyniła się do wzrostu globalnej sprzedaży książek Sapkowskiego. Pomimo dużego popytu na kolejne książki, pytany o nie autor powtarzał, że zakończony Panią Jeziora (1999) cykl jest zamknięty i nie zamierza do niego wracać. W międzyczasie w 2013 roku ukazał się Sezon burz, którego głównym bohaterem ponownie był Geralt, jednak według Sapkowskiego książka nie jest częścią sagi, a samodzielną powieścią z fabułą rozgrywającą się pomiędzy opowiadaniami ze zbioru Ostatnie życzenie (1993).
Pomimo wcześniejszych zapewnień, podczas jednego ze spotkań z czytelnikami w czerwcu 2018 Sapkowski zapowiedział, że nie wyklucza już napisania kolejnego tomu cyklu. Dodał przy tym, że chciałby osadzić akcję takiej książki przed fabułą wydanych już opowiadań i sagi. 1 lutego 2023 roku, podczas spotkania zorganizowanego w ramach 36. Międzynarodowych Targów Książek w Tajpej, Sapkowski poinformował, że planuje nowe książki osadzone w świecie wiedźmina, nie podał jednak wówczas żadnych szczegółów na ich temat. W sierpniu tego samego roku podczas internetowego spotkania z ukraińskimi fanami ujawnił, że intensywnie pracuje nad nową książką o wiedźminie, a jej skończenie zajmie mu jeszcze około roku. Na odbywającym się w po raz pierwszy ujawnił szczegóły na temat powstającej książki. W wywiadzie udzielonym francuskiemu czasopismu w sierpniu 2024 poinformował, że zakończył trwające „około dwóch lat” prace nad książką.
Promocja i historia publikacji Mimo że Sapkowski ogłosił koniec prac, wydawca Rozdroża kruków – SuperNowa – nie rozpoczął kampanii reklamowej książki, a Sapkowski w połowie października poinformował jedynie, że trafi ona do sprzedaży w „pierwszych dniach grudnia”. Na mocy porozumienia marketingowego pomiędzy SuperNową a firmą Prószyński Media – wydawcą „Nowej Fantastyki”, w której w 1986 debiutowało opowiadanie Wiedźmin – tytuł i okładka książki miały zostać ujawnione w 507. numerze czasopisma (12/2024), którego premierę przeniesiono z grudnia na 22 listopada. Dodatkowo wśród zapowiedzi zawartości 507. numeru „Nowej Fantastyki” znalazła się informacja o opublikowaniu w nim fragmentu powieści. Chociaż w mediach społecznościowych i na stronach internetowych zamieszczano ocenzurowaną wersję okładki numeru, na której widoczne było jedynie logo czasopisma, to dzień przed tym, zanim trafiło ono do sprzedaży, okładkę w pełnej krasie – zdradzającą tytuł książki i grafikę zdobiącą jej obwolutę – udostępniono w Internecie. „Nowa Fantastyka” zamieściła wówczas w mediach społecznościowych informację, że „jeden z dystrybutorów zawiódł [jej redaktorów] zaufanie i ujawnił wcześniej tajemnicę, którą tak długo udało się [im] zachować”. Tego samego dnia potwierdzono oficjalnie, że papierowe wydanie trafi do księgarń 29 listopada, wersję elektroniczną będzie można kupić od 1 grudnia, a książka będzie prequelem opowiadającym o młodym Geralcie, który dopiero co zakończył nauki w Kaer Morhen. Ujawniono także, że autorem grafiki na okładce jest Tomasz Piorunowski. 22 listopada – zgodnie z zapowiedzią – do sprzedaży trafiła „Nowa Fantastyka”, w której zamieszczono fragment pierwszego rozdziału Rozdroża kruków.
2 grudnia 2024 roku SuperNowa zapowiedziała reedycje Rozdroża kruków, w tym wydanie w twardej oprawie, dostępne jednak tylko w jednej księgarni internetowej. Grafika jednej z alternatywnych okładek nawiązuje do serialu Netfliksa, a za trzy pozostałe odpowiadał CD Projekt. Wydanie z okładką „czarną twardą” wzbogacono o zamieszczony na końcu bestiariusz ze szkicami autorstwa Michała Niewiary. 29 maja 2026 roku odbyła się premiera zrealizowanej w formie słuchowiska wersji mówionej z udziałem m.in Krzysztofa Gosztyły w roli narratora.
Potencjalna kontynuacja 26 listopada, na trzy dni przed premierą książki, w „Polityce” opublikowano wywiad z Sapkowskim, w którym stwierdził on, że powieść nie będzie ostatnią częścią cyklu, a chociaż nie jest w stanie powiedzieć, kiedy zakończy prace nad następną, to jako bezpieczny przedział czasowy zakłada co najmniej „trzy, cztery lata”.
Odbiór Za wydanie powieści Sapkowski otrzymał nominację do Śląkfy jako twórca roku; wybór uzasadniono stwierdzeniem, że Rozdroże kruków to „dokładnie taka opowieść, za jaką przez te wszystkie lata tęskniliśmy”. Średnia ocena Rozdroża kruków wśród użytkowników sieci społecznościowej dla czytelników książek Lubimyczytać.pl wynosi 7,52/10, a anglojęzycznej Goodreads – 4,03/5. Według wydawcy na początku grudnia 2024 roku książka „sprzedawała się zgodnie z przewidywaniami, a nawet lepiej”, chociaż nie podał on liczby sprzedanych egzemplarzy. Redaktorzy Onetu oszacowali, że do 2 grudnia Rozdroże kruków nabyło minimum 30 tys. czytelników (na samym Allegro sprzedano w tym czasie ponad 20,2 tys. egzemplarzy), co stanowiło wynik „oszałamiający” w realiach polskiego rynku księgarskiego, a zdaniem niektórych wydawców wręcz „od dawna nie widziany”. Pomimo premiery pod koniec listopada, Rozdroże kruków zdobyło nagrodę Bestseller Empiku 2024 jako najlepiej sprzedająca się książka w kategorii „literatura popularna”.
Anna Garas z Gier-Online pochwaliła Rozdroże kruków jako książkę rozwijającą wiedzę o świecie wykreowanym przez Sapkowskiego, jej zdaniem celowo poruszającego wątki poprzedzające sagę, na których własną interpretację porwali się scenarzyści spin-offów serialu Netfliksa – Zmora wilka (2021) i Rodowód krwi (2022). W opinii recenzentki pisarz przedstawił prawidłową wersję wydarzeń, dzięki czemu „łatwiej oba spin-offy usunąć z pamięci”. Zauważyła jednak, że „Rozdroże kruków cierpi na tę samą przypadłość, na którą cierpiała wiedźmińska saga i trylogia husycka” – według Garas wprowadzenie głównego antagonisty pod sam koniec skutkowało tym, że zarysowany został „szczątkowo”, a kilkadziesiąt ostatnich stron sprawiało bardziej wrażenie szkicu niż właściwego zakończenia. Michał Jarecki ze Spider's Web stwierdził, że Sapkowski „jeszcze bardziej niż kiedykolwiek unika nadmiaru”, dzięki czemu „jest bardziej zwarcie, konkretnie, oszczędnie, bez najmniejszych przejawów lania wody”, a pisarz mimo wszystko „pozostaje mistrzem w budowaniu napięcia, w żartobliwym czy kąśliwym dialogu, w piętrzeniu ekscytacji”. Krytyk filmowy i tłumacz Bartosz Czartoryski uznał powieść za „bodaj najbardziej konkretne i rzeczowe dzieło Sapkowskiego” oraz „swoiste wiedźmińskie the best of”. Jak zauważył: „kusi, aby odczytać Rozdroże kruków [...] jako opowieść o dojrzewaniu, , powieść inicjacyjną”, ponieważ Geralt jest w niej „zaledwie gołowąsem”, „uczący[m] się życia i trudnej sztuki wyboru, nierzadko potykający[m] się o własne nogi”, a dopiero pod koniec nabierającym cech charakteryzujących go w późniejszych utworach. Czartoryski, w odróżnieniu od Garas, uznał finał za „znakomity”.