George Handy, właśc. George Joseph Hendleman (ur. 26 lipca 1938 w Nowym Jorku, zm. 8 stycznia 1997 w Thompson) – amerykański aranżer, kompozytor i pianista jazzowy.
Życiorys Jego ojciec był lekarzem. Matka natomiast była jego pierwszą nauczycielką gry na fortepianie. Później studiował w nowojorskiej Juilliard School i na New York University. Następnie przez krótki czas prywatnie studiował kompozycję u Aarona Coplanda, co – jak stwierdził – „żadnemu z nas nie dało nic dobrego”.
Jako muzyk zawodowy pierwsze doświadczenia zdobywał na początku lat 40. w zespołach Raymonda Scotta, Jacka Teagardena, Lionela Hamptona i „Muggsy’ego” Spaniera. Renomę zyskał pracując w latach 1944–1946 w orkiestrze Boyda Raeburna. Dzięki swoim aranżacjom przekształcił ją z zespołu tanecznego w formację grającą tzw. jazz progresywny. Jego kompozycje Tonsillectomy i Dalvatore Sally oraz śpiewane przez Davida Allyna i Ginnie Powell standardy Body and Soul i Temptation w jego dysonansowych aranżacjach wzbudziły zarówno uznanie, jak kontrowersje. Jeszcze w listopadzie 1944 za namową wokalistki i aktorki Betty Hutton, z którą miał przelotny romans podczas wspólnego tournée, opuścił orkiestrę i wyjechał do Hollywood, by podjąć pracę w Paramount Pictures. Mimo nagranych płyt, dobrych zarobków i wejścia do grona „muzyków zauważalnych”, pobyt w Kalifornii go rozczarował. W czerwcu 1945 wrócił do big-bandu Raeburna i rozpoczął swój najbardziej twórczy okres. M.in. skomponował takie utwory jak Dalvatore Sally, Yerxa, Gray Suede, Special Maid, Hey Look I’m Dancing i Key F (Keef). Niestety wskutek nieporozumień z Raeburnem w lecie 1946 odszedł z orkiestry.
Później aranżował muzykę dla dużych zespołów kierowanych przez Alvino Reya, Inę Ray Hutton, Buddy’ego Richa, Benny’ego Goodmana i Herbiego Fieldsa. Pracował również w studiach nagraniowych oraz sporadycznie prowadził własne zespoły. W latach 1956–1957 grał na fortepianie w grupie saksofonisty Zoota Simsa. Z czasem stał się muzykiem niemal zapomnianym. Przez ostatnie cztery dekady życia pracował również poza jazzem. W drugiej połowie lat 60. współpracował jako krytyk muzyczny z prestiżowym miesięcznikiem „DownBeat”.
Zmarł wskutek niewydolności serca w Harris, dzielnicy miasta Thompson, w stanie Nowy Jork. Miał 76 lat. Pozostawił po sobie żonę – Flo oraz syna.
Wybrana dyskografia Jako lider 1954 Handyland U.S.A. ("X") 1955 By George! Handy, of Course ("X")
Jako sideman Z Charliem Parkerem 1996 The Complete Dial Sessions (Jazz Classics) Z Boydem Raeburnem 1980 Jewells (Savoy) Z Zootem Simsem 1957 Zoot! (Riverside) Zoot Sims Plays Four Altos (ABC-Paramount) Zestawienie wg dat wydania płyt
Przypisy
Bibliografia George Handy, allmusic.com George Handy Biography by Benjamin Bierman, benbierman.com
Linki zewnętrzne George Handy – dyskografia
Kategoria:Absolwenci Juilliard School Kategoria:Absolwenci New York University Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy muzycy bebopowi Kategoria:Amerykańscy pianiści jazzowi Kategoria:Muzycy związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 1997