George Handy, właśc. George Joseph Hendleman (ur. 26 lipca 1938 w Nowym Jorku, zm. 8 stycznia 1997 w Thompson) – amerykański aranżer, kompozytor i pianista jazzowy.
Życiorys Jego ojciec był lekarzem. Matka natomiast była jego pierwszą nauczycielką gry na fortepianie. Później studiował w nowojorskiej Juilliard School i na New York University. Następnie przez krótki czas prywatnie studiował kompozycję u Aarona Coplanda, co – jak stwierdził – „żadnemu z nas nie dało nic dobrego”.
Jako muzyk zawodowy pierwsze doświadczenia zdobywał na początku lat 40. w zespołach Raymonda Scotta, Jacka Teagardena, Lionela Hamptona i „Muggsy’ego” Spaniera. Renomę zyskał pracując w latach 1944–1946 w orkiestrze Boyda Raeburna. Dzięki swoim aranżacjom przekształcił ją z zespołu tanecznego w formację grającą tzw. jazz progresywny. Jego kompozycje Tonsillectomy i Dalvatore Sally oraz śpiewane przez Davida Allyna i Ginnie Powell standardy Body and Soul i Temptation w jego dysonansowych aranżacjach wzbudziły zarówno uznanie, jak kontrowersje. Jeszcze w listopadzie 1944 za namową wokalistki i aktorki Betty Hutton, z którą miał przelotny romans podczas wspólnego tournée, opuścił orkiestrę i wyjechał do Hollywood, by podjąć pracę w Paramount Pictures.