Mimo nagranych płyt, dobrych zarobków i wejścia do grona „muzyków zauważalnych”, pobyt w Kalifornii go rozczarował. W czerwcu 1945 wrócił do big-bandu Raeburna i rozpoczął swój najbardziej twórczy okres. M.in. skomponował takie utwory jak Dalvatore Sally, Yerxa, Gray Suede, Special Maid, Hey Look I’m Dancing i Key F (Keef). Niestety wskutek nieporozumień z Raeburnem w lecie 1946 odszedł z orkiestry.

Później aranżował muzykę dla dużych zespołów kierowanych przez Alvino Reya, Inę Ray Hutton, Buddy’ego Richa, Benny’ego Goodmana i Herbiego Fieldsa. Pracował również w studiach nagraniowych oraz sporadycznie prowadził własne zespoły. W latach 1956–1957 grał na fortepianie w grupie saksofonisty Zoota Simsa. Z czasem stał się muzykiem niemal zapomnianym. Przez ostatnie cztery dekady życia pracował również poza jazzem. W drugiej połowie lat 60. współpracował jako krytyk muzyczny z prestiżowym miesięcznikiem „DownBeat”.

Zmarł wskutek niewydolności serca w Harris, dzielnicy miasta Thompson, w stanie Nowy Jork. Miał 76 lat. Pozostawił po sobie żonę – Flo oraz syna.

Wybrana dyskografia Jako lider 1954 Handyland U.S.A.