Szkoła Podstawowa Sportowa nr 6 im. Jana Pawła II w Braniewie

Szkoła Podstawowa Sportowa nr 6 im. Jana Pawła II z Oddziałami Przedszkolnymi – szkoła podstawowa w Braniewie utworzona w 1997 na bazie połączenia dwóch dotychczas istniejących szkół: Szkoły Podstawowej nr 1 i Szkoły Podstawowej nr 2, mieszczących się w tym samym kompleksie szkolnym. Obiekty szkoły znajdują się u zbiegu ulic Armii Krajowej i Konarskiego. Patronem szkoły od 2006 roku jest papież Jan Paweł II. Powstanie i historia szkoły Publiczna Szkoła Podstawowa (1945–1952) 1 września 1945 Wojciech Kwiatkowski otworzył w Braniewie pierwszą po zakończeniu II wojny światowej szkołę podstawową, w pierwszym okresie o nazwie Publiczna Szkoła Podstawowa. Była to pierwsza szkoła uruchomiona po zakończeniu wojny w tym mieście i równocześnie pierwsza polska szkoła w wielusetletniej historii miasta. W dniu 1 września rozpoczęło w niej naukę zaledwie 7 uczniówBraniewo, Stanisław Achremczyk, Alojzy Szorc, Olsztyn 1995, s. 298–299Jarosław Zabłocki Proces adaptacji i integracji społecznej mieszkańców Braniewa ze szczególnym uwzględnieniem wpływu szkoły, praca magisterska napisana pod kierunkiem prof. dr. St. Kowalskiego, WSP Gdańsk 1962, Relacja pierwszego dyrektora szkoły Wojciecha Kwiatkowskiego, s. 59, w grudniu tego roku uczniów w szkole było już 47, w tym w klasie pierwszej – 13, drugiej – 8, trzeciej – 9, czwartej – 9, piątej – 5, szóstej – 2, siódmej klasy nie było. W szkole brakowało wszystkiego – nie było książek, zeszytów, programów nauczaniu, o innych pomocach szkolnych nie mówiąc. Niemniej jednak utworzenie w kompletnie zrujnowanym wojną Braniewie szkoły podstawowej i w 1947 liceum zatrzymało w miejscowości na stałe polskich osadników i „awansowało Braniewo na miasto”Jarosław Zabłocki Proces adaptacji i integracji społecznej mieszkańców Braniewa ze szczególnym uwzględnieniem wpływu szkoły, praca magisterska napisana pod kierunkiem prof. dr. St. Kowalskiego, WSP Gdańsk 1962, Wywiad 25, Relacja adwokata Stefana Święcickiego, osadnika z Wileńszczyzny.

Wraz z Wojciechem Kwiatkowskim pracę w szkole od września 1945 rozpoczęła pierwsza nauczycielka – Zuzanna Cieszkowska, posiadająca również kwalifikacje nauczycielskie. Następnie od stycznia 1946 rozpoczęła pracę Maria Paterek i od marca Jadwiga Stasiunowa. Po repatriacjach ludności z Kresów do Braniewa w roku 1946 skokowo zaczęła rosnąć w szkole liczba zarówno uczniów, jak i nauczycieli. W październiku 1946 w szkole pracowało już siedmiu nauczycieli i uczyło się 304 uczniów. W kolejnym roku, 1947, pracowało w szkole już dwunastu nauczycieli i było 524 uczniów. W 1950 uczniów było 780 i pracowało 17 nauczycieli.

Naukę rozpoczęto w 1945 roku, tj. w pierwszym roku szkolnym, w przedwojennym budynku Szkoły Rolniczej, który najmniej ucierpiał ze wszystkich szkół w mieście. Jednak ten niezaduży obiekt posiadał zaledwie kilka klas szkolnych, gdyż przeznaczony był do kształcenia dwuletniego, a oddziałów szkoły podstawowej miało powstać siedem, bo tyle klas liczyła wówczas szkoła podstawowa (aż do roku 1965). Zatem istniała pilna potrzeba zaadaptowania na szkołę znacznie większego obiektu. Naturalnym wyborem był dużo większy gmach przedwojennej szkoły Doppelschule, położony zresztą nieopodal, u zbiegu współczesnej ul. Armii Krajowej i Konarskiego.

Jednakże ten kompleks szkolny po wojnie był zniszczony w ok. 40 proc. (suma działań wojennych i powojennej dewastacji). Dźwigające się z gruzów miasto nie miało pieniędzy na odremontowanie chociażby jednego skrzydła, nie mówiąc o odbudowie całego, pięknego i okazałego przed wojną gmachu szkoły. Dopiero w 1947 roku pozyskano 3 mln zł kredytu na pilną odbudowę tego gmachu szkolnego. Powiatowe Biuro Odbudowy rozpoczęło wówczas remont generalny jednego, najmniej zniszczonego skrzydła – „bloku nr 1”, jak je wówczas określono. Następnie szkoła była stopniowo przenoszona do tej nowej lokalizacji. W grudniu 1947 w nowym gmachu wyremontowane i użytkowane były już 4 sale lekcyjne, a 4 następne będące na ukończeniu planowano oddać 15 stycznia 1948 roku. Jednakże gazeta Życie Olsztyńskie w dniu 18 lutego 1949 donosiła, iż klas lekcyjnych w szkole jest tylko 6, a nauka odbywa się na dwie zmiany i kończy się o godzinie 17Życie Olsztyńskie : pismo ziemi warmińsko-mazurskiej, 18 lutego 1949, nr 48, Wyjaśnienie, s. 4Dariusz Lis Najstarsza szkoła w Braniewie. Historia Szkoły Podstawowej nr 1, IKAT. Dziennik Bałtycki, 21 marca 1997, s. 6H. Kurkowska Kiedy Braniewo podniesie się z gruzów? Rada Narodowa : organ Krajowej Rady Narodowej, Warszawa 1 sierpnia 1947, nr 15, s. 6Odbudowa szkoły w Braniewie postępuje naprzód, ale hamuje ją brak kredytów Życie Olsztyńskie. Pismo ziemi warmińsko-mazurskiej, 15 grudnia 1947, nr 226, s. 6.

22 lutego 1952 ta sama gazeta dużo bardziej pozytywnie informowała, iż w szkole funkcjonuje satyryczna gazetka ścienna „Krytyka i samokrytyka”, chór dziewczęcy liczący 100 uczennic, zespół taneczny, a nadto tworzony jest doświadczalny ogródek miczurinowski (uprawa, bazująca na dorobku radzieckiego sadownika Iwana Miczurina w zakresie hodowli roślin odpornych na niekorzystne warunki klimatyczne, szczególnie na mróz)Wzrasta poziom nauczania w braniewskiej szkole podstawowej Życie Olsztyńskie. Pismo ziemi warmińsko-mazurskiej, 22 lutego 1952, nr 46, s. 4.

Rozdział na SP nr 1 i SP nr 2 (1952–1997) Znaczący w historii szkoły był rok 1952. Wówczas wyremontowane zostało i oddane do użytku drugie skrzydło kompleksu szkolnego. Postanowiono wówczas jednak, aby w nim otworzyć odrębną placówkę szkolną. Wtedy też dopiero szkoły otrzymały numerację: nr 1 i nr 2, jako że do tej pory istniała tylko jedna szkoła podstawowa w Braniewie. Wówczas część nauczycieli przeszła do nowej szkoły, przy okazji zabrano też do niej sporo z wyposażenia szkolnego, m.in. całe wyposażenie gabinetu fizyczno-chemicznegoDariusz Lis Szkoła Podstawowa nr 1 – historia najstarszej szkoły w Braniewie, IKAT. Dziennik Bałtycki, 28 marca 1997, s. 6.

Szkoła Podstawowa nr 2 została otwarta 1 września 1952 roku, jej organizatorem i pierwszym dyrektorem był Jarosław Zabłocki„Dwójka” na sportowo, IKAT. Ilustrowany Kurier Terenowy, nr 23 (122), 7 czerwca 1994, s. 14. W szkole rozpoczęło naukę 503 uczniów, w roku 1960 ta liczba wzrosła już do 1265. Dla potrzeb nauczania trzeba było zaadaptować strych i piwnicę. Od 1 stycznia 1952 w korytarzu – łączniku pomiędzy SP nr 1 oraz SP nr 2 – otworzona została biblioteka pedagogiczna (filia WBP w Olsztynie), jej pierwszą dyrektorką została nauczycielka Maria StrużyńskaAnna Morawska Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Olsztynie w latach 1946–1961 Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 4, 636-640, 1961, s. 637. Biblioteka ta w późniejszych latach została przeniesiona do Zespołu Szkół Zawodowych na ul. GdańskąBraniewo. Biblioteka Pedagogiczna. Zaczynali na korytarzu, IKAT. Gazeta Braniewska 27 grudnia 2002, s. 2. W 1958 w SP nr 2 oddano do użytku małą salę gimnastyczną, a w 1960 świetlicę. W 1959, gdy wskaźnik zmianowości przekraczał już 1,8 na izbę lekcyjną w SP nr 1 i SP nr 2 łącznie, ówczesny inspektor szkolny w Braniewie, Apolinary Skrodzki, podjął starania o budowę kolejnej szkoły podstawowej (otwartej w 1965)Jubileusz braniewskiej „Trójki”, IKAT. Ilustrowany Kurier Terenowy, 27.09–03.10.1995 r., s. 2. W 1963 vis-à-vis szkoły, po drugiej stronie ulicy Zwycięzców, powstało boisko międzyszkolne. W 1965 w Szkole Podstawowej nr 2 powstała klasa specjalna przeznaczona dla dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim, na bazie której później utworzono Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, mieszczący się współcześnie w kompleksie szkolnym przy ul. Moniuszki. Pod koniec lat 60. w pomieszczeniach SP nr 2 rozpoczęła naukę Zasadnicza Szkoła Rolnicza, była ona zalążkiem przyszłego Zespołu Szkół Rolniczych przy ul. SzkolnejHelena Tyszkiewicz 40-lecie SP nr 2, Ilustrowany Kurier Terenowy. IKAT, 3–9 listopada 1992, s. 2, 6.

W 1966 Szkoła Podstawowa nr 1 otrzymała imię Wojciecha Kwiatkowskiego50 lat tradycji, IKAT. Ilustrowany Kurier Terenowy, 6.12–12.12.1995 r., s. 3, w 1975 „Dwójka” zaś otrzymała imię Franciszka Skowrońskiego (działacza PPR z terenu Braniewa), w 1990 SP nr 2 przemianowano na szkołę im. Marii Zientary Malewskiej i ufundowano nowy sztandarNowy patron, Ilustrowany Kurier Terenowy, nr 1, 1–15 października 1990, s. 8.

W 1995 podczas jubileuszu 50-lecia „Jedynki” szkoła szczyciła się między innymi posiadaniem: 3 gabinetów lekarskich (2 stomatologiczne i 1 ogólnolekarski), 2 wyposażonych sal dla dzieci w wieku przedszkolnym, tzw. małą salą gimnastyczną i niewykończoną jeszcze dużą salą sportowąJubileusz „Jedynki”, IKAT nr 43, 29 listopada 1995 r., s. 3.

Każda ze szkół posiadała swoje tradycje i swoje sukcesy. „Jedynka” chlubiła się wysokim poziomem nauczania, jej absolwenci mieli bardzo dobrą zdawalność do szkół średnich. „ Dwójka” szczyciła się tradycjami sportowymi i licznymi osiągnięciami na tym polu„To i owo o braniewskich podstawówkach”, wywiad z pełnomocnikiem do spraw oświaty Markiem Maludzińskim, Gazeta Braniewska, 7 lutego 1997 r., s. 3.

Ten podział dychotomiczny w latach 1952–1997 kompleksu szkolnego pozostawał odbiciem jej przedwojennego układu funkcjonalnego – Szkoła Podstawowa nr 1 zajmowała skrzydło przedwojennej ewangelickiej szkoły powszechnej, a Szkoła Podstawowa nr 2 katolickiej szkoły dla dziewczątBraniewo. Z kart historii, IKAT. Gazeta Braniewska, 8 maja 1998, s. 7.

Szkoła Podstawowa nr 6 (od 1997) Istnienie w okresie powojennym przez 45 lat dwóch szkół tego samego typu w jednym kompleksie było dziwnym tworem i pozostawało nieuzasadnione zarówno pod względem dydaktycznym, jak również ekonomicznym. Jednak do końca 1995 szkoły były zarządzane przez Kuratorium Oświaty i samorząd miał niewielki wpływ na funkcjonowanie szkół podstawowych. Od 1996 utrzymanie szkół przeszło jednak do kompetencji samorządów. Gdy samorząd musiał dokładać do funkcjonowania szkoły, postawiono pytanie na temat sensu działania równolegle dwóch szkół i osobnych kadr dydaktycznych obu placówek w jednym obiekcie. Dodatkowe komplikacje powodowały rozliczenia i nakłady wynikające ze wspólnego użytkowania niektórych pomieszczeńPołączenie SP1, SP2 – w oczach rodziców, nauczycieli i samorządu. Każdy pozostał przy swoim zdaniu, Gazeta Braniewska, 21 lutego 1997 r., s. 1. Łączne oszczędności tego zabiegu wyliczono na 150 tys. PLNJeszcze o o SP nr 1 i SP nr 2, Nasz Tygodnik. Gazeta Braniewska, 8 listopada 1996 r., s. 1.

Z tych powodów Rada Miasta przystąpiła w sierpniu 1996 roku do działań mających na celu połączenie Szkoły Podstawowej nr 1 i Szkoły Podstawowej nr 2 w jedną placówkę szkolną. Ze względu na opór części rodziców, obawiających się większych liczebnie klas, a zwłaszcza opór nauczycieli wobec tych działań, sprawa trafiła do Wojewódzkiego Rzecznika Praw Dziecka, który pozytywnie zaopiniował projekt. Ostatecznie decyzja ta została podjęta na sesji Rady Miejskiej w Braniewie w kwietniu 1997, stosunkiem głosów 13:8Braniewska rada o szkołach. „Jedynka” i „Dwójka” do likwidacji!, IKAT. Dziennik Bałtycki, 18 kwietnia 1997. Ponieważ trudno było zdecydować, którą placówkę należy zlikwidować, jako że obie miały już swoje ugruntowane tradycje, postanowiono, że najlepszym wyjściem będzie na bazie dotychczasowych SP nr 1 i SP nr 2 utworzenie Szkoły Podstawowej nr 6, gdyż był to pierwszy wolny numer szkoły podstawowej w mieście. Od 1 września 1997 placówka rozpoczęła pracę już jako Szkoła Podstawowa nr 6. W październiku 2002 na dziedzińcu szkoły odsłonięto wielki kamień z mosiężną cyfrą „6”Braniewo. Na szóstkę, IKAT. Gazeta Braniewska, 31 października 2002 r., s. 6.

Współcześnie szkoła posiada: sale dydaktyczne, pracownie informatyczne, dwie biblioteki z czytelniami oraz informacyjnym centrum multimedialnym, dwie sale gimnastyczne wraz z zapleczem, dwie świetlice, boisko sportowe, dwie aule, gabinet profilaktyki zdrowotnejStatut Szkoły Podstawowej nr 6 im. Jana Pawła Ii W Braniewie, Braniewo, 13 września 2018 r..

Gimnazjum nr 1 (1999–2019)