Leroy Vinnegar, ps. „The Master of the Walking Bass” i „The Walker” (ur. 13 lipca 1928 w Indianapolis, zm. 3 sierpnia 1999 w Portland) – afroamerykański kontrabasista jazzowy.
Życiorys Był samoukiem muzycznym. Zaczął od pobrzdąkiwania na pianinie, lecz gdy tylko zetknął się z kontrabasem, od razu wybrał go na swój instrument. Szybko opanował grę na nim.
W wieku dwudziestu lat rozpoczął karierę zawodową. W okresie 1952–1953 grał w zespole klubu Beehive w Chicago. W 1954 wyjechał do Los Angeles, żeby dołączyć do zespołu pianisty Arta Tatuma. Wkrótce zyskał renomę i został wziętym kontrabasistą, stale obecnym w studiach nagraniowych. Uczestniczył w realizacji płyt m.in. saksofonistów Stana Getza, Serge’a Chaloffa i Lee Konitza, trębaczy Shorty’ego Rogersa i Cheta Bakera, pianisty i kompozytora André Previna oraz perkusisty Shelly¹ego Manne’a. W czasie kariery nagrał ponad sześćset albumów jako sideman i lider. M.in. wziął udział w powstaniu dwóch jazzowych bestsellerów płytowych – wzorcowego Shelly Manne & His Friends Modern Jazz Performances of Songs from „My Fair Lady” (1956) i manifestu soulowo–jazzowego Swiss Movement (1969) Lesa McCanna i Eddiego Harrisa. Rzadko i niechętnie wykonywał partie solowe. Był jednak mistrzem stylu gry „walking bass”, zyskując dzięki temu przydomki: „The Master of the Walking Bass” i „The Walker”. W 1957 zaczął nagrywać dla wytwórni Contemporary Records jako lider. Później poza pracą studyjną grał w klubach Kalifornii. Jeździł także w trasy koncertowe. Stale współpracował wówczas z pianistą Joem Castro i saksofonistą Teddym Edwardsem. Okazonalnie nagrywał również z gwiazdami rocka – grupą The Doors i Van Morrisonem, oraz formacją jazz-rockową The Jazz Crusaders.
Od 1973 ze względu na dolegliwości serca i płuc często przyjeżdżał do Portland, gdzie panował łagodny klimat. Osiadł tam w 1986. Regularnie musiał się poddawać intensywnej terapii tlenowej. Mimo to w latach 90. pozostał aktywny zawodowo. Prowadził swój zespół, w którym gościnne grywali słynni jazzmani, przyjeżdżający z koncertami do Portland. Z czasem stał się ikoną jazzową miasta i wzorem dla tamtejszych muzyków. W 1992 nagrał jako lider swój ostatni album pt. Walkin’ the Basses.
Zmarł na zawał serca w szpitalu w Portland. Miał 71 lat.
Wybrana dyskografia Jako lider lub współlider 1955 West Coast Jazz – Stan Getz–Shelly Manne–Leroy Vinnegar–Conte Candoli–Lou Levy (Norgran) 1958 Leroy Walks! (Contemporary Records) 1963 Leroy Walks Again!! (Contemporary) 1965 Leroy Vinnegar – Jazz’s Great Walker (Vee Jay Records) 1973 Glass Of Water (Legend Records) 1993 Walkin’ the Basses (Contemporary) 1998 Integrity – The Walker Live at Lairmont (Jazz Focus) 2004 The Kid (PRB International)
Jako sideman Z Chetem Bakerem 1957 Quartet: Russ Freeman–Chet Baker (Pacific Jazz) Z Bennym Carterem 1958 Jazz Giant (Contemporary) 1959 Swingin’ the ’20s (Contemporary) 1960 Sax ala Carter! (United Artists Records) 1962 BBB & Co. – Benny Carter–Ben Webster–Barney Bigard (Swingville) Z Joem Castro 1960 Groove Funk Soul (Atlantic) Z Sergem Chaloffem 1956 Blue Serge (Capitol) Z The Doors 1968 Waiting for the Sun (Elektra) Z Redem Garlandem 1977 Keystones! (Xanadu) Ze Stanem Getzem 1955 West Coast Jazz (Norgran) Hamp and Getz (Verve) Stan Getz and the Cool Sounds (Verve) 1956 The Steamer (Verve) Z Dexterem Gordonem 1955 Daddy Plays the Horn (Bethlehem) Dexter Blows Hot and Cool (Dooto) Z Hamptonem Hawesem 1987 The Sermon (Contemporary) 1994 Something Special (Contemporary) Z The Jazz Crusaders 1966 Live at the Lighthouse ’66 (Pacific Jazz) Talk That Talk (Pacific Jazz) Z Shellym Mannem 1956 Swinging Sounds (Contemporary) Shelly Manne & His Friends (Contemporary) Shelly Manne & His Friends Modern Jazz Performances of Songs from My Fair Lady (Contemporary) 1957 More Swinging Sounds (Contemporary) Concerto for Clarinet & Combo (Contemporary) Z Lesem McCannem 1960 Les McCann Ltd. Plays the Truth (Pacific Jazz) Les McCann Ltd. Plays the Shout (Pacific Jazz) 1962 On Time (Pacific Jazz) 1966 Les McCann Plays the Hits (Limelight Records) 1967 From the Top of the Barrel (Pacific Jazz) Bucket o’ Grease (Limelight) 1969 Much Les (Atlantic) 1973 Fish This Week (Blue Note) – 2 LP, kompilacja Z Howardem McGhee 1961 Maggie’s Back in Town!! (Contemporary) 1979 Wise in Time – Howard McGhee–Teddy Edwards (Storyville Records) 1983 Young at Heart – Howard McGhee & Teddy Edwards (Storyville) Z Lesem McCannem i Eddiem Harrisem 1969 Swiss Movement (Atlantic) Z Vanem Morrisonem 1972 Saint Dominic’s Preview (Warner Bros.) Z Gerrym Mulliganem i Benem Websterem 1960 Gerry Mulligan Meets Ben Webster (Verve) Z Artem Pepperem 1957 The Return of Art Pepper (Jazz: West) Z Sonnym Rollinsem 1959 Sonny Rollins and the Contemporary Leaders (Contemporary) Z Shortym Rogersem 1956 Martians Come Back! (Atlantic, 1955) 1957 Way Up There (Atlantic, 1955) Z Zootem Simsem i Joem Castro 2004 Zoot Sims with the Joe Castro Trio – Live at Falcon Lair (Pablo) Z Jimmym Smithem 1972 Bluesmith (Verve) Zestawienie wg dat wydania płyt
Przypisy
Bibliografia Leroy Vinnegar, allmusic.com Leroy Vinnegar (1928–1999), oregonencyclopedia.org
Linki zewnętrzne Leroy Vinnegar – dyskografia, Discogs
Kategoria:Amerykańscy kontrabasiści jazzowi Kategoria:Ludzie związani z Portlandem (Oregon) Kategoria:Muzycy związani z Los Angeles Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1999