Leroy Vinnegar, ps. „The Master of the Walking Bass” i „The Walker” (ur. 13 lipca 1928 w Indianapolis, zm. 3 sierpnia 1999 w Portland) – afroamerykański kontrabasista jazzowy.
Życiorys Był samoukiem muzycznym. Zaczął od pobrzdąkiwania na pianinie, lecz gdy tylko zetknął się z kontrabasem, od razu wybrał go na swój instrument. Szybko opanował grę na nim.
W wieku dwudziestu lat rozpoczął karierę zawodową. W okresie 1952–1953 grał w zespole klubu Beehive w Chicago. W 1954 wyjechał do Los Angeles, żeby dołączyć do zespołu pianisty Arta Tatuma. Wkrótce zyskał renomę i został wziętym kontrabasistą, stale obecnym w studiach nagraniowych. Uczestniczył w realizacji płyt m.in. saksofonistów Stana Getza, Serge’a Chaloffa i Lee Konitza, trębaczy Shorty’ego Rogersa i Cheta Bakera, pianisty i kompozytora André Previna oraz perkusisty Shelly¹ego Manne’a. W czasie kariery nagrał ponad sześćset albumów jako sideman i lider. M.in. wziął udział w powstaniu dwóch jazzowych bestsellerów płytowych – wzorcowego Shelly Manne & His Friends Modern Jazz Performances of Songs from „My Fair Lady” (1956) i manifestu soulowo–jazzowego Swiss Movement (1969) Lesa McCanna i Eddiego Harrisa. Rzadko i niechętnie wykonywał partie solowe.