Charchów Księży (dawniej Karchów Kanoniczy, powiat szadkowski) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Zadzim.
+Integralne części wsi Charchów Księży SIMC Nazwa Rodzaj 0720214 Budy Bratkowskie część wsi
Prywatna wieś duchowna Karchów Kanoniczy, własność kapituły kolegiaty uniejowskiej, położona była w powiecie szadkowskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wiekuWojewództwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 68.. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
W 1783 roku wieś kościelna. Do folwarku należy ziemi ornej 317 mórg, do osad włościan 150 mórg. Jest 15 domów 156 mieszkańców. Wieś należała do kolegiaty uniejowskiej. W początkach XVIII w. dostała się Załuskim, potem Droszewskim, następnie Gogólskim.
Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą w dokumentach z 1136 roku (K. W. n. 7)., jako dawna posiadłość arcybiskupa gnieźnieńskiego. 7 lipca 1136 na prośbę arcybiskupa Jakuba ze Żnina w kancelarii papieskiej za panowania Papieża Innocentego II, powstaje Bula. To w niej po raz pierwszy w dokumencie utworzono historyczny zapis miejscowości Karchowo, m.: Karchouo 24/25: Charchów; por. miejscow. Karchów, Karchowo .
Od początku istnienia czyli od momentu pojawienia się pierwszego wpisu w Buli Papieskiej z 1136 roku, Charchów Księży oraz Charchów Pański stanowiły całość - obszar stanowił jedną wieś. W Kodeksie dyplomatycznym Wielkopolski z 1357 roku, występuję już jako Karchouo, wieś ziemi sieradzkiej. Bula Papieska jak i zarówno Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski, przedstawia wieś jako własność arcybiskupa gnieźnieńskiego. W 1386 roku pojawia się zapis miejscowości jako "Carchowo" gdzie właścicielem wsi miał być Skarbimira z Carchowa. Według ksiąg sądowych łęczyckich, kolejnymi właścicielami byli: w 1391r. Stefan z Karchowa, zaś 1392r. oraz 1390r. ponownie wieś przechodziła na własność Skarbimira z Carchowa. W 1398r. wieś zapisywano już jako "Karchovo" a w zapisach z ksiąg sądowych sieradzkich z 1399 roku jako "Carchowo".
Lata 1427-1428 to spór o własność wsi, toczona przed sądem po między Sławnikiem z Charchowa (prawdopodobnie był synem właściciela lub sam był właścicielem wsi) archidiakonem gnieźnieńskim a Katarzyną, żoną Janusza z Pietrachów. 1447-1448 to kolejne lata gdzie wieś ma kolejnego właściciela, a stała się nią Olechna i jej córki, Katarzyna i Anna. Zakupiły one od Jadwigi z Miłkowic żony Niemierzy Dzikowskiego 6,5 łanu osiadłego i 2 łany folwarczne wraz z zagrodnikiem wsi Rzymsko. Transakcja opiewała na 160 grzywien a spłatę rozłożono na 6 lat. Od XVI wieku miejscowość występuję w dokumentach w podwójnym nazewnictwie jako Charchów mniejszy szlachecki, oraz Charchów większy - własność archidiakonatu gnieźnieńskiego. Kolejne lata to następujące po sobie zmiany nazwy wsi: 1511r. Charchów biskupi, 1518r. Charchów kanoników uniejowskich w powiecie szadkowskim województwa sieradzkiego (według zapisów historycznych w 1518r. wieś płaciła 6,5 łana podatku). Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, rozróżnia już Charchów jako dwie wsie: Charchów Księży oraz Charchów Pański leżące w gminie Wierzchy w powiecie sieradzkim. 1745r. to ślub Wojciecha Kwiatkowskiego z Zuzanną Kozubską. Owocem ich małżeństwa była Eufrozyna która toż stała się w 1761 roku właścicielką Charchowa i Górek. Została wdową przed 1761r. po śmierci męża Antoniego Marynowskiego. 1759r. - to nieznany z imienia nowy właściciel Charchowa nijaki Kwiatkowski. Do 1827r. właścicielem Charchowa był Tomasz Psarski, a od 1836r. Józef Głodziński - właściciel Drużbina, Rzechty i Charchowa Pańskiego. Józef Głodziński ur. 6 XII 1779 w Charchowie Pańskim, zm. 14 XII 1849 w Drużbinie. Po jego śmieci Charchów Księży, najprawdopodobniej trafił w ręce państwa Cieleckich.
Charchów Księży został skonfiskowany w XVIII w. przez zaborców, wraz z wszystkimi dobrami kościelnymi. Wieś przeszła w ręce nowego właściciela Karola Kajetana Załuskiego (zm. 25 XI 1859). Był synem Grzegorza i Katarzyny. Poślubił Placydę z Duninów z Szadku (zm. 16 I 1869). Majątek przejęła ich najmłodsza córka Karolina - wyszła za mąż za Piotra Doroszewskiego, syna Stanisława i Teofilii Wolskiej. Kolejnym właścicielem ziem był nieznany Gogólski i Tomaszewski. W 1892 roku wieś pojawia się jako Kolonia Charchów Księży a w roku 1912 przechodzi na własność uwłaszczonych włościan i Ignacego Tomaszewskiego.
Zobacz też Charchów Pański
Przypisy Raport o stanie gminy za rok 2022. Liczba mieszkańców w dniu 31.12.2022 s. 6
GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Kategoria:Zadzim (gmina) Kategoria:Wsie kapituły kolegiaty uniejowskiej (województwo sieradzkie)