Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, OKZN (zapalenie nerek poinfekcyjne, rozplemowe, wewnątrzwłośniczkowe, , ) – rodzaj glomerulopatii charakteryzujący się powstawaniem kompleksów immunologicznych, które pojawiają się ok. 1–3 tyg. po przebyciu infekcji i zwykle samoistnie ustępują.
Epidemiologia Choroba najczęściej rozwija się w czasie wiosny lub jesieni, zwykle po infekcji paciorkowcem z grupy A. Zachorowania dotyczą głównie dzieci, częściej chorują chłopcy. 10% przypadków OKZN dotyczy dorosłych, z czego dwukrotnie częściej odnotowuje się zachorowania wśród mężczyzn.
Etiologia Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek dzieli się na 2 typy: ostre popaciorkowcowe kłębuszkowe zapalenie nerek oraz inne poinfekcyjne kłębuszkowe zapalenie nerek. Za czynniki etiologiczne uważa się: paciorkowce Pseudomonas E.coli Proteus Serratia pneumokoki Klebsiella wirus ospy wietrznej i półpaśca wirus Epsteina-Barr wirusy zapalenia wątroby zakażenia grzybicze np. Histoplasma capsulatum
Gdy czynnikiem etiologicznym są paciorkowce (większość infekcji) czynnikiem inicjującym rozwój glomerulopatii są wewnątrzkomórkowe białka cytoplazmatyczne, najczęściej streptolizyna. Patogeny bakteryjne lokalizują się w błonie podstawnej kłębuszków nerkowych, a następnie inicjują powstawanie kompleksów białkowych. Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek może także rozwinąć się na drodze aktywacji przeciwciał pod wpływem paciorkowcowej neuraminidazy. W konsekwencji powstania złogów dochodzi do aktywacji układu dopełniacza, co z kolei uszkadza błonę podstawną kłębuszków nerkowych.
WG KDIGO 2021 ostre kłębuszkowe zapalenie nerek o etiologii bakteryjnej dzieli się na: poinfekcyjne shunt nephritis – związane z patologiami dotyczącymi układu nerwowego lub serca związane z infekcyjnym zapaleniem wsierdzia związane z zakażeniem z obecnością kompleksów IgA.
Obraz kliniczny Początek choroby jest gwałtowny, rozwija się ok. 1–3 tyg. po infekcji układu oddechowego lub 2–6 tyg. po infekcji skórnej o etiologii paciorkowcowej. Objawy składają się na triadę Addisa: obrzęki – dotyczą ok. 85% przypadków, zlokalizowane są zwykle w okolicach oczu nadciśnienie tętnicze – dotyczy ok. 60–80% przypadków patologie w moczu jak np. krwinkomocz, białkomocz. Mniej charakterystycznymi objawami są także: osłabienie, złe samopoczucie, mniejszy apetyt, wymioty. U około 5% przypadków choroba wiąże się z ciężkim przebiegiem klinicznym, dochodzi do rozwoju ostrego uszkodzenia nerek, w wyniku czego konieczne jest zastosowanie dializoterapii. W większości przypadków – 70–80% dochodzi do samoistnego wyzdrowienia po kilkunastu dniach, zmiany w moczu mogą się jednak utrzymywać do około roku lub kilku lat po przebytej chorobie. Nawroty choroby są niezwykle rzadkie. Gorsze rokowanie występuje w przypadku osób starszych lub chorujących na przewlekłą chorobę nerek.
Diagnostyka analiza moczu: białkomocz, krwinkomocz posiewy krwi – wykonuje się je, by zidentyfikować czynnik odpowiedzialny za rozwój choroby badania serologiczne – obserwuje się wzmożoną aktywność streptolizyny lub hipergammaglobulinemię biopsja nerki – wykonuje się ją, kiedy po ok. 6 tyg nie dochodzi do wyzdrowienia lub gdy postępuje niewydolność nerek
Leczenie W przypadku infekcji o etiologii bakteryjnej stosuje się antybiotykoterapię, celem eliminacji patogenu. Stosuje się także leczenie objawowe, do czego zaliczyć można: ograniczenie podaży płynów i sodu podaż leków moczopędnych np. furosemidu. Nadciśnienie tętnicze leczy się wg ogólnych zasad leczenia tej choroby. W ciężkich przypadkach wykonuje się dializoterapię.
Bibliografia
Kategoria:Choroby nerek Kategoria:Zapalenia