krwinkomocz, białkomocz. Mniej charakterystycznymi objawami są także: osłabienie, złe samopoczucie, mniejszy apetyt, wymioty. U około 5% przypadków choroba wiąże się z ciężkim przebiegiem klinicznym, dochodzi do rozwoju ostrego uszkodzenia nerek, w wyniku czego konieczne jest zastosowanie dializoterapii. W większości przypadków – 70–80% dochodzi do samoistnego wyzdrowienia po kilkunastu dniach, zmiany w moczu mogą się jednak utrzymywać do około roku lub kilku lat po przebytej chorobie. Nawroty choroby są niezwykle rzadkie. Gorsze rokowanie występuje w przypadku osób starszych lub chorujących na przewlekłą chorobę nerek.
Diagnostyka analiza moczu: białkomocz, krwinkomocz posiewy krwi – wykonuje się je, by zidentyfikować czynnik odpowiedzialny za rozwój choroby badania serologiczne – obserwuje się wzmożoną aktywność streptolizyny lub hipergammaglobulinemię biopsja nerki – wykonuje się ją, kiedy po ok. 6 tyg nie dochodzi do wyzdrowienia lub gdy postępuje niewydolność nerek
Leczenie W przypadku infekcji o etiologii bakteryjnej stosuje się antybiotykoterapię, celem eliminacji patogenu. Stosuje się także leczenie objawowe, do czego zaliczyć można: ograniczenie podaży płynów i sodu podaż leków moczopędnych np. furosemidu. Nadciśnienie tętnicze leczy się wg ogólnych zasad leczenia tej choroby. W ciężkich przypadkach wykonuje się dializoterapię.
Bibliografia
Kategoria:Choroby nerek Kategoria:Zapalenia