Kostko Markowycz

Kostko Petrowycz Markowycz, , także Kostiantyn, Kost' (ur. 20 września 1968 we Lwowie) – ukraiński malarz, ikonograf, grafik. Syn znanego grafika Petra Markowycza. Po matce Wirze – wnuk patriarchy UAKP Dymitra (Wołodymyra Jaremy). Członek Narodowego Związku Artystów Ukrainy (1999), Ukraińskiego Związku Ikonografów (2012). Zasłużony Malarz Ukrainy (2016).

Biografia Kostko Markowycz urodził się 20 września 1968 roku we Lwowie.

W 1987 r. ukończył Lwowskie Państwowe Liceum Sztuk Użytkowych i Dekoracyjnych im. Iwana Trusza, a w 1993 r. Lwowski Instytut Sztuki Użytkowej i Dekoracyjnej (pedagodzy: Jewhen Łysyk, Karło Zwiryńskyj, Wołodymyr Owsijczuk, Serhij Babkow).

Od 1993 r. pracował jako wykładowca w katedrze rysunku i malarstwa artystycznego w Lwowskim Kolegium Sztuki Dekoracyjnej i Użytkowej im. Iwana Trusza. Od 1998 r. pracuje w Katedrze Sztuki Sakralnej Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych: od 2005 r. jako docent.

Dorobek Pracuje głównie w dziedzinie sztuki sakralnej, tworząc w takich technikach jak ikonopisarstwo, malarstwo ścienne, mozaika, sgraffito. Jest liderem grupy ikonograficznej „Fawor”, z którą od 1996 r. realizował projekty polichromii świątynnych. Pracował w ponad 20 świątyniach na Ukrainie, w Rumunii, Polsce, Słowacji i Kanadzie. Uczestnik wielu międzynarodowych plenerów ikonograficznych, w szczególności w latach 2010–2024 brał udział w Międzynarodowych Warsztatach Ikonopisów w Nowicy. Inne zainteresowania twórcze: pastel, grafika książkowa, czcionki.

Jest autorem kilku wystaw indywidualnych we Lwowie, Kijowie i innych miastach Ukrainy.

Kostko Markowycz głęboko rozumie wielowiekowe tradycje sztuki sakralnej. Trzyma się ustalonych zasad dawnego ikonopisarstwa bizantyjsko-ruskiego, ale jednocześnie dodaje do swoich kompozycji własną wizję twórczą i oryginalną interpretację. Jego styl charakteryzuje się surowością, czystością i wzniosłym, transcendentnym brzmieniem obrazów. Ikony Markowycza, choć zachowują duchową, estetyczną i formalną tradycję, są jednocześnie dziełami współczesnymi. Wyróżniają się niestandardowym podejściem do kanonicznych motywów. Markowycz często dodaje do swoich przedstawień cytaty z Pisma Świętego, mistrzowsko napisane czcionkami cyrylicy. Wykonanie tych napisów świadczy o jego wysokim profesjonalizmie: wyrafinowana grafika i trafnie dobrany tekst wzbogacają kompozycyjno-rytmiczną strukturę ikony i znacznie pogłębiają jej duchową treść. Artysta w przemyślany sposób używa chrześcijańskiej symboliki kolorów, unikając ostrych kontrastów. Jego kolory są subtelnie zharmonizowane i podporządkowane treści dzieła.

Ponadto K. Markowycz prowadzi działalność naukową, badając ikonografię malarstwa ściennego świątynnego oraz ukraińskie ikonopisarstwo XV-XVII w. W 2020 r. napisał podręcznik „Kompozycja ikony, Synteza treści i formy” (wspólnie z Tarasem Łesiwem). Opracował i wydał dwutomową monografię swojego dziadka, patriarchy Dymytra, zatytułowaną „Ikonopisarstwo Zachodniej Ukrainy XVI – pocz. XVII w.” (za co w 2018 r. otrzymał nagrodę im. Swiatosława Hordyńskiego Lwowskiej Obwodowej Administracji Państwowej).

Do najważniejszych prac należą: Ikona Bogurodzicy Wcielenia na dziedzińcu Cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny we Lwowie (1994); Seria malarstwa na szkle „Męka Pańska” (1995–1997); Ikony do ikonostasu, cykl kompozycji wiszących i polichromia Cerkwi Narodzenia Bogurodzicy w Stebnyku, rejon drohobycki (1995—1999, grupa „Fawor”); Cykl ikonograficzny „Boże Narodzenie” (1999—2000); Ikony – „Święci ukraińscy nowomęczennicy” (1998), „Święty męczennik Merkuriusz”, „Święty męczennik Pantelejmon” (1999, obie w Cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny we Lwowie); Polichromie w ukraińskich cerkwiach w Rumunii: Podwyższenia Krzyża Świętego w Syhocie Marmaroskim, 1996—1997; Świętego Włodzimierza w Lugoju, 2001—2004; Świętych Apostołów Piotra i Pawła we wsi Krasna, 2002—2006 (grupa „Fawor”); Zaoltarzowa ikona mozaikowa „Bogurodzica Hodigitria” (2000, Cerkiew Świętego Włodzimierza w Winnikach); Polichromia Cerkwi Włodzimierza i Olgi we Lwowie (zbudowanej według projektu architekta Myrona Wendzyłowycza), 2002—2011 (grupa „Fawor”); Ikony do ikonostasu Soboru Opieki Matki Bożej w Równem (2005—2006, grupa „Fawor”); Projekt i nadzór artystyczny nad wykonaniem mozaikowego tryptyku na fasadę ukraińskiej Cerkwi Opieki Matki Bożej (Melbourne, Australia, 2008); Polichromia Cerkwi Świętego Apostoła Andrzeja we wsi Chorużiwka, obwód sumski (2007—2009, grupa „Fawor”); Zaoltarzowa ikona „Złożenie Szaty Bogurodzicy” (klasztor na Świętej Górze, rejon złoczowski, obwód lwowski, 2009); Polichromia Cerkwi Świętego Włodzimierza w Nowym Rozdole (2010—2012, grupa „Fawor”); Cykl ikonograficzny „Droga Krzyżowa” i polichromia Cerkwi Przeniesienia Relikwii Świętego Mikołaja we Lwowie (2014—2019); Polichromia Cerkwi Świętego Eliasza we wsi Jelechowice, rejon złoczowski, obwód lwowski (2011—2020, grupa „Fawor”); Polichromia Cerkwi Przeniesienia relikwii Świętego Mikołaja w Rzeszowie, Polska (2013–2014, grupa „Fawor”); Dekoracja fasad Cerkwi Archanioła Michała we wsi Podhorodne, rejon złoczowski, w technice sgraffito (2016—2019, grupa „Fawor”); Ikony do ikonostasu Cerkwi Świętych Męczennic Wiary, Nadziei, Miłości i Zofii w Złoczowie (2020); Projekt ikonostasu, kompozycji mozaikowych i wykonanie ikon do Cerkwi Zgromadzenia Bogurodzicy w klasztorze oo. Bazylianów w Brzuchowicach, obwód lwowski (2018—2023); Ikony do ikonostasu i polichromia sanktuarium Cerkwi Świętego Józefa w Oakville (Kanada, 2022—2024).

Nagrody Zasłużony Malarz Ukrainy (1 grudnia 2016)Указ Президента України від 1 грудня 2016 року № 533/2016 «Про відзначення державними нагородами України з нагоди 25-ї річниці підтвердження всеукраїнським референдумом Акта проголошення незалежності України 1 грудня 1991 року». Lwowska Nagroda Obwodowa im. Swiatosława Hordyńskiego (2018).

Przypisy

Bibliografia В. П. Бадяк, Л. В. Волошин. Маркович Костянтин Петрович // Енциклопедія сучасної України / ред. кол.: І. М. Дзюба [та ін.] ; НАН України, НТШ. — К. : Інститут енциклопедичних досліджень НАН України, 2018. — Т. 19 : Малиш — Медицина. — 687 с. — ISBN 978-966-02-8345-9. Овсійчук В. Страсний цикл Костя Марковича // Успенська вежа. — 1997. — Число 6. Волошин Л. Вдумлива інтерпретація традицій сакрального мистецтва у творчості Костя Марковича // Вісник Львівської національної академії мистецтв. — 2012. — Вип. 23. — С. 272—279. Волошин Л. Вдумлива інтерпретація традицій сакрального мистецтва у творчості Костя Марковича // Описане слово. Сакрал. малярство К. Марковича: альбом. — Львів, 2012. — 52 с. Жижкович В. Стінопис сучасних українських церков Румунії: іконографічний і художньо-образний аналіз // Вісник Львівської національної академії мистецтв. — 2014. — Вип. 15. — С. 126—139.

Inne wydania Wiara i forma: Nowa ikona. — Warszawa: Mowią Wieki, 2021. — s. 98. — (Nowa Ikona). — ISBN 9788386156641. Jakubowska-Krawczyk K., red. 2024. Nowa ikona : w drodze. Korecki T. Przetłumaczone przez. Nowica: Stowarzyszenie Przyjaciół Nowicy, s. 52. Kost Markovych // Contemporary Sacred Art. Сучасне сакральне мистецтво / Люсія Бондар, Марія Цимбаліста. — Київ : УКМГРУПА, 2024. — С. 114—119. — ISBN 978-617-8417-01-7.

Kategoria:Urodzeni w 1968 Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Absolwenci Lwowskiego Państwowego Instytutu Sztuki Dekoracyjnej i Stosowanej im. Iwana Trusza Kategoria:Absolwenci Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuki Kategoria:Ukraińscy malarze Kategoria:Ukraińscy graficy