Pedro Berroeta Morales (ur. 30 sierpnia 1914 w Zarazie, zm. 8 marca 1997 w Caracas) – wenezuelski pisarz, dziennikarz i dyplomata. Autor powieści, opowiadań, poezji, esejów i biografii. Pracował również w wenezuelskiej służbie dyplomatycznej oraz pełnił funkcję prezesa państwowego kanału telewizyjnego .
Życiorys Urodził się w Zarazie w stanie Guárico jako syn Miguela Berroety Rona, emigranta z Wysp Kanaryjskich, i Candelarii Morales. Uczył się w Caracas, gdzie ukończył i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Centralnym Wenezueli, które porzucił w 1934 roku, by kontynuować naukę w Hiszpanii. Z powodów politycznych został stamtąd wydalony i przeniósł się do Paryża, gdzie studiował dziennikarstwo w oraz pracował w radiu. W czasie II wojny światowej przebywał krótko w Nowym Jorku, po czym wrócił do Wenezueli, gdzie pracował w reklamie i rozpoczął karierę felietonisty prasowego.
W 1946 roku wstąpił do wenezuelskiej służby dyplomatycznej, pełniąc funkcję we Francji, a następnie pracując w Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, Norwegii, Francji i Ekwadorze, gdzie był m.in. chargé d’affaires. W 1957 roku odszedł ze służby dyplomatycznej i poświęcił się pisarstwu oraz dziennikarstwu. Współpracował z ARS Publicidad i CEDESA, dla których pisał scenariusze do telewizyjnych filmów dokumentalnych.
W latach 1976–1979 był prezesem stacji (Canal 8), gdzie prowadził programy Análisis i La entrevista de hoy. Był również członkiem zarządu Fundacji Polar, gdzie współtworzył .
Zmarł w Caracas 8 marca 1997 roku.
Twórczość Berroeta pisał w wielu gatunkach literackich, obejmujących opowiadania, powieści, poezję, eseje, biografie i dramaty. Jego wczesne dzieła to zbiór opowiadań Marianik (1945) oraz tomy poetyckie Mientras las brasas duermen (1946) i Sagrada blasfemia (1947).
Powieści La leyenda del Conde Luna (1954) La farsa del hombre que amó a dos mujeres (1961) El espía que vino del cielo (1968) La salamandra (1973) Migaja (1974) Natacha, te quiero tanto (1986) La huella del pez en el agua (1994) A causa de Melibea (wyd. pośmiertnie, 1997)
Ponadto opublikował m.in. zbiór esejów Cartas a José Rafael Pocaterra (1972), biografię Rómulo Betancourt: los años de aprendizaje (1987) oraz tom La última victoria del gran Mariscal (1995).
Styl i tematyka Krytycy zauważali, że twórczość Berroety często łączyła elementy autobiograficzne z szerokimi odniesieniami kulturowymi. W jego prozie i esejach pojawiały się zarówno motywy naukowe, jak i ezoteryczne, a pod pozornie prostym stylem kryły się znaczenia dostępne tylko dla bardziej wyrobionych czytelników. Sam autor podkreślał, że pisze nie dla masowego odbiorcy, lecz dla wąskiego grona „wtajemniczonych”.
Nagrody Berroeta otrzymał liczne nagrody literackie. W 1973 roku zdobył Międzynarodową Nagrodę Powieściową „Simón Bolívar” za powieść fantastyczną La salamandra. Powieść ta została przetłumaczona na j. polski (jako Salamandra, wyd. Czytelnik 1983; zrecenzowała ją Dorota Walasek dla „Fantastyki”). W 1993 roku uhonorowano go również Wenezuelską Nagrodą Narodową i Miejską w dziedzinie prozy.
Przypisy
Linki zewnętrzne Artykuł o Pedro Berroecie w Diccionario de Historia de Venezuela Nekrolog w El Universal
Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Wenezuelscy pisarze Kategoria:Wenezuelscy dziennikarze Kategoria:Wenezuelscy dyplomaci Kategoria:Pisarze XX wieku