Macromyzon siluricus – gatunek kopalnych pierścienic. W momencie opisania najstarszy znany przedstawiciel pijawek.
Budowa Jedyny znany ze skamieniałości okaz ma ciało o długości 51 mm. Ma ono kształt robakowaty, lancetowaty, z przodu wydłużony w ryjek, rozszerzający się ku tyłowi tak, że koniec tylny jest dwukrotnie szerszy od przedniego. W najszerszym miejscu ma 18,9 mm szerokości, po czym łagodnie się zwęża i kończy wydatną strukturą interpretowaną jako przyssawka tylna. Podzielone jest na części składające się z równej wielkości pierścieni po sześć w każdej, zawierające półokrągłe organy, wskazując na segmentowatość. W skamieniałości brak śladów chityny. Budowa ta sugeruje, że był to przedstawiciel pijawek. Istnieją hipotezy, że skamieniałość jest wylinką innej pierścienicy, konkretnie wieloszczeta z linii prowadzącej do Scolecida, lub fragmentem większego zwierzęcia, jednak autorzy diagnozy taksonomicznej je odrzucają. Ze współczesnych organizmów morfologicznie najbardziej podobne są pijawki z rodziny Glossiphoniidae.
Tafonomia, paleoekologia i systematyka Skamieniałość tego gatunku odkryto w kamieniołomie w hrabstwie Waukesha (Wisconsin, Stany Zjednoczone) na północ od . Znajdowała się w dolnej części formacji skalnej . Znajduje się tam telickie (starszy sylur) . Skamieniałości z tego stanowiska na podstawie skamieniałości przewodnich datowane są na 437,5–436,5 mln lat.
Macromyzon siluricus żył w czasie, w którym według zegara molekularnego wczesne pierścienice podzieliły się na wieloszczety i siodełkowce, o ponad 200 mln lat wcześniej niż szacowane rozdzielenie pijawek i skąposzczetów. Odkrycie to więc przesuwa wstecz dotychczas przyjmowany czas powstania pijawek i czyni z Macromyzon siluricus najstarszego znanego przedstawiciela tego taksonu. Był to gatunek morski, co podważa dotychczasowe założenie, że siodełkowce wyewoluowały w wodach słodkich. W faunie Waukesha nie stwierdzono kręgowców, co nakazuje przypuszczenie, że Macromyzon siluricus nie mógł być gatunkiem krwiopijnym, ale był drapieżnikiem żywiącym się bezkręgowcami, ewentualnie żywił się ich hemolimfą, a najbardziej prawdopodobnymi ofiarami były najliczniejsze w tej faunie trylobity.
Gatunek w momencie opisania znany był tylko z jednej skamieniałości, która stała się jego holotypem. Jest ona okazem UWGM 7056 przechowywanym w muzeum geologicznym University of Wisconsin-Madison. Jest jedynym przedstawicielem nowo opisanego rodzaju Macromyzon, który w związku z tym jest monotypowy. Nie są znane jego powiązania z innymi taksonami w obrębie podgromady Hirudinea. Nazwa rodzaju oznacza z języka greckiego wielką przyssawkę, a nazwa gatunkowa odnosi się do syluru, czyli okresu geologicznego, z którego pochodzi skamieniałość.
Przypisy
Kategoria:Pijawki Kategoria:Zwierzęta syluru