Tafonomia, paleoekologia i systematyka Skamieniałość tego gatunku odkryto w kamieniołomie w hrabstwie Waukesha (Wisconsin, Stany Zjednoczone) na północ od . Znajdowała się w dolnej części formacji skalnej . Znajduje się tam telickie (starszy sylur) . Skamieniałości z tego stanowiska na podstawie skamieniałości przewodnich datowane są na 437,5–436,5 mln lat.
Macromyzon siluricus żył w czasie, w którym według zegara molekularnego wczesne pierścienice podzieliły się na wieloszczety i siodełkowce, o ponad 200 mln lat wcześniej niż szacowane rozdzielenie pijawek i skąposzczetów. Odkrycie to więc przesuwa wstecz dotychczas przyjmowany czas powstania pijawek i czyni z Macromyzon siluricus najstarszego znanego przedstawiciela tego taksonu. Był to gatunek morski, co podważa dotychczasowe założenie, że siodełkowce wyewoluowały w wodach słodkich. W faunie Waukesha nie stwierdzono kręgowców, co nakazuje przypuszczenie, że Macromyzon siluricus nie mógł być gatunkiem krwiopijnym, ale był drapieżnikiem żywiącym się bezkręgowcami, ewentualnie żywił się ich hemolimfą, a najbardziej prawdopodobnymi ofiarami były najliczniejsze w tej faunie trylobity.