Kościół w Löt – świątynia należąca do Kościoła Szwecji. Znajduje się w środkowej części Olandii. Architektura Poprzedni kościół w tym miejscu został zbudowany prawdopodobnie w pierwszej połowie lub najpóźniej w połowie XII wieku. Do jego budowy użyto wapienia. Składał się on z nawy, prezbiterium i absydy. Nawa była oddzielona od prezbiterium wąskim łukiem tęczowym. W latach 70. XII wieku obszar Morza Bałtyckiego był nękany przez piratów i charakteryzował się ogólną niestabilnością polityczną. Wiele kościołów na Olandii otrzymało w tym czasie pewne umocnienia, mające służyć ochronie ludności. Kościół w Löt został wyposażony w wieżyczkę armatnią. Nawę sklepiono wokół mocnego centralnego filaru. Kilka dekad później wzniesiono potężną wieżę obronną, która zachowała się do dziś. Składała się z czterech kondygnacji i była zwieńczona piramidalną kopułą. Przy południowym portalu zbudowano zbrojownię. W XIV wieku do północnej strony dostawiono zakrystię. Przebudowa kościoła w 1770 roku zmieniła wnętrze. Zbudowano nowe sklepienie nawy. Usunięto centralny filar. Poszerzono łuk tęczowy. Zakupiono nowy ołtarz i ambonę. W 1796 roku rozpoczęto przebudowę wieży, wyposażając ją w czworoboczną latarnię na dzwony, umieszczone do tej pory w dzwonnicy.
W 1836 roku wysunięto propozycję wzniesienia całkowicie nowego budynku kościoła. Projekt N. I. Löfgrena był kilkakrotnie poprawiany przez Theodora Edberga, zanim nowy kościół został ukończony w 1842 roku. Wzniesiono go w stylu neoklasycystycznym pod kierunkiem Petera Isberga. Konsekracji dokonał w 1843 roku biskup Anders Carlsson z Kullbergów. Kościół składa się z prostokątnej nawy typu halowego, przechodzącej w niewyodrębnione prezbiterium, z zakrystią od wschodu oraz zachowaną średniowieczną wieżą od zachodu. Wejścia znajdują się w wieży od zachodu i pośrodku południowej ściany. Budynek jest zbudowany z bielonego wapienia. Korpus ma dach dwuspadowy kryty dachówką. Nad zakrystią dach jest czterospadowy. Latarnia jest pokryta blachą miedzianą. Kościół przechodził renowacje w latach 1893, 1928, 1950, 1960–1961, 1985.
Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła Wnętrze nakrywa drewniane sklepienie kolebkowe a oświetlają okna o półkolistych łukach .
Ważniejsze elementy wyposażenia wnętrza:
wapienna chrzcielnica z XIII wieku w stylu zbliżonym do prezentowanego przez anonimowego mistrza , czasem przypisywana Calcariusowi, ołtarz ze starego kościoła, wykonany przez w 1779 roku, umieszczony na ścianie południowej, gdzie motywem centralnym jest Maria Magdalena płacząca u stóp krzyża Jezusa, a po bokach figury Mojżesza i Jana Chrzciciela, ołtarz główny z obrazem zmartwychwstania Chrystusa autorstwa Svena Gustafa Lindbloma z 1858 roku, ambona zaprojektowana przez Alberta Törnquista i wykonana przez Olofa Jacobssona w 1858 roku, ławka dla nowożeńców nabyta w 1771 roku, dwa dzwony wiszące w latarni: duży odlany w 1786 roku i mały wykonany w 1761 roku.
W 1858 roku zakupiono organy z kościoła w Mönsterås, zbudowane przez Magnusa Åhrmana w 1670 roku. W 1882 roku Carl August Johansson skonstruował nowe organy. W 1965 roku zakład Johana Andersa Johanssona z Långaryd zbudował nowe organy mechaniczne, przy czym fasada z 1882 roku została zachowana.
Przypisy
Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji Kategoria:Zabytkowe kościoły w Szwecji Kategoria:Kościoły na Olandii